บทที่ 138 งั้นคืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง

เซี่ยงหน่วนนั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูง หลังจากเล่นเกมตอบความจริงไปพลางดื่มไปพลาง ตอนนี้เริ่มกรึ่มๆ เมามาย ทว่ากลับรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

“ถ้าคุณรู้สึกว่าตรงนี้เสียงดังเกินไป เรากลับไปที่ห้องส่วนตัวกันไหมครับ” ลูกหมาน้อยถามเอาอกเอาใจ

เซี่ยงหน่วนยิ้มพลางส่ายหน้า “นั่งตรงนี้แหละ”