บทที่ 101 ไม่ส่งแล้ว!

เสิ่นซิงหว่านสูดหายใจเข้าลึก…

เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังหลงเหลือ ยกมืออันอ่อนแรงขึ้น ค่อยๆ ผลักเขาออกไป

โจวจิ้นชวนไม่ทันตั้งตัวจึงเซไปข้างหลังเล็กน้อย ทว่าสองแขนยังคงโอบรอบเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย สายตาจ้องมองเธอด้วยความตกตะลึง