บทที่ 102 ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ตอนที่เสิ่นซิงหว่านลืมตาตื่น ท้องฟ้าด้านนอกก็สว่างโร่แล้ว

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นชื้นของดินและต้นไม้ใบหญ้า พายุฝนกระหน่ำและฟ้าร้องฟ้าผ่าเมื่อคืนนี้ ราวกับเป็นเพียงฝันร้ายสั้นๆ อันดุเดือดของเมืองนี้