บทที่ 133 มีใครบางคนมาโดยตลอด

“ฉันไม่อยาก…”

ซูอี้เหยาได้ยินเสียงตัวเองเอ่ยออกไป แผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ

เธอจับโทรศัพท์แน่น ลมยามค่ำคืนพัดจนร่างสั่นสะท้านเล็กน้อย