บทที่ 167 ขอบคุณสำหรับอาหารเช้า

ค่ำคืนนี้ เสิ่นซิงหว่านนอนหลับไม่สนิทเอาเสียเลย

โจวจิ้นชวน "ไม่ได้ทำอะไรจริงจัง" ดังที่เขาพูดไว้จริงๆ ทว่ามือคู่นั้นมักจะปลุกเร้าให้เกิดความสั่นสะท้านแผ่วเบาในยามที่เธอสะลึมสะลือครึ่งหลับครึ่งตื่น

เธอรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงริมฝีปากอุ่นร้อนที่ประทับลงบนหน้าผาก พร้อมเสียงทุ้มต่ำที่พึมพำแผ่วเบาข้างหู “ที่รัก…”