บทที่ 172 ฉันมาช้าไปเอง

ซิงหว่านไม่เข้าใจ ขมวดคิ้วมองเพื่อน

สวี่ชิงอวิ้นพูดต่อ “ผู้ชายน่ะอย่าไปตามใจมาก ถึงเขาจะเป็นประธานโจว แต่บทจะต้องปล่อยให้รอก็ต้องปล่อยบ้าง”

“อืม… ให้เขารู้ซะบ้างว่าคุณเสิ่นของเราตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะยะ มีทั้งงาน มีทั้งเพื่อน มีพื้นที่ของตัวเอง ไม่ใช่ว่าเขาอยากเจอเมื่อไหร่ก็จะได้เจอทันที”