บทที่ 73 ทั้งสงสารทั้งนึกขำ

เช้าวันรุ่งขึ้น—

แสงแดดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท ทาบทับลงบนใบหน้าของเสิ่นซิงหว่าน

เสิ่นซิงหว่านฝืนลืมตาขึ้น เหม่อมองเพดานอยู่พักใหญ่ สมองที่ยังมึนงงถึงค่อยๆ เริ่มประมวลผล

นี่ไม่ใช่ห้องเช่าของเธอ

แต่เป็นบ้านของสวี่ชิงอวิ้น