บทที่ 72 พูดง่ายแต่ทำยาก

เมื่อเข้ามาในห้อง—

เสิ่นซิงหว่านพิงบานประตูก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

บนไหล่ยังคงมีเสื้อสูทของเขาคลุมอยู่ ไออุ่นและกลิ่นกายของเขายังคงหลงเหลืออยู่ตรงนั้น ทว่ามันกลับเหมือนกรงขังอันอบอุ่นที่กักขังเธอเอาไว้