บทที่ 100 กระต่ายกับเต่าฉบับใหม่

ฉินลี่นวดไหล่ไปพลาง เรียกหาระบบในใจไปพลาง

‘ติ๊ง! ระบบชีวิตสมบูรณ์แบบพร้อมให้บริการโฮสต์ตลอดเวลา’

ฉินลี่ออกคำสั่ง “ใช้การ์ดสุขภาพ”

‘ติ๊ง! เปิดใช้งานการ์ดสุขภาพแล้ว โปรดเลือกเป้าหมาย’

จากนั้นฉินลี่จึงเลือกแม่ของตัวเองในใจอย่างเงียบๆ

ส่วนพ่อน่ะเหรอ รอไปก่อนก็แล้วกัน

รอให้ลูกชายได้การ์ดสุขภาพใบต่อไปก่อนนะ

“เอ๊ะ แปลกจัง แม่รู้สึกตัวเบาสบายขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย” สวีอวี้เสียที่กำลังเย็บผ้าอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัวอย่างสบายเหลือเกิน

ฉินลี่รู้ดีว่านั่นเป็นผลจากการ์ดสุขภาพ จึงปล่อยมือพลางพูดว่า “แม่ ลองขยับดูสิ ตอนนี้ไหล่ยังเมื่อยอยู่ไหมครับ”

สวีอวี้เสียได้ยินดังนั้นก็ขยับไหล่ไปมา ก่อนจะเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ไม่รู้สึกเมื่อยเลยสักนิด”

ฉินลี่จึงยิ้มร่า “เป็นไงบ้าง ฝีมือลูกชายแม่พอใช้ได้ใช่ไหมล่ะ”

โยนความดีความชอบให้การนวดไปเลย แม่จะได้ไม่สงสัย

“ใช้ได้ๆ” สวีอวี้เสียยิ้มพลางเอ่ย “ลูกชายนี่เก่งขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ”

“มันแน่อยู่แล้วครับ” ฉินลี่ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

พอสบายตัวขึ้น สวีอวี้เสียก็เริ่มบ่นพึมพำเรื่องลูกสะใภ้อีกรอบ

“เรื่องแม่หนูถังกับแม่หนูหยาง แกต้องรีบหาทางจัดการนะ เรื่องพรรค์นี้ปล่อยยืดเยื้อไปไม่มีอะไรดีหรอก เข้าใจไหม”

ลูกชายตัวเองเก่งน่ะเก่งจริง ติดแค่นิสัยเจ้าชู้นี่แหละที่เก่งเกินไปหน่อย

นี่นับเป็นความกังวลที่น่ายินดีได้ไหมเนี่ย

“แม่ ผมนึกขึ้นได้ว่าต้องไปเข้าห้องน้ำพอดี”

ฉินลี่พูดจบก็ชิ่งหนีไปห้องน้ำทันที

สวีอวี้เสียมองตามแผ่นหลังเขาอย่างจนใจ

เข้าห้องน้ำนี่ยังต้องนึกขึ้นได้ด้วยเหรอ

หนีปัญหาไปเถอะ ดูซิว่าจะหนีไปได้ถึงเมื่อไหร่

---------

ช่วงพลบค่ำ ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก

ฉินเซี่ยงฮุยถึงได้ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาบนเตียงเตา

พอลืมตาขึ้นมามองนาฬิกาบนฝาผนัง เขาก็ตกใจยกใหญ่

นี่ตัวเองนอนยาวจนถึงห้าโมงกว่าแล้วเหรอ

จากนั้นเขาก็รีบลุกก้าวลงจากเตียง

พอเดินออกจากห้อง ได้ยินเสียงกุกกักในครัวจึงเดินตรงเข้าไป

เห็นภรรยากำลังเตรียมทำอาหารเย็นอยู่

สวีอวี้เสียเหลือบมองเขาพลางถาม “ตื่นแล้วเหรอ”

ฉินเซี่ยงฮุยถาม “แม่มัน ลูกชายเราล่ะ”

สวีอวี้เสียชี้ไปทางลานบ้านแล้วบอก “เล่นอยู่ในลานบ้านน่ะ”

เล่นอยู่ในลานบ้านเนี่ยนะ

ฉินเซี่ยงฮุยจึงเดินออกไปที่ลานบ้าน

เห็นลูกชายตัวเองกับบอดี้การ์ดสาวคนนั้นนั่งยองๆ อยู่ตรงลานบ้าน กำลังง่วนทำอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้

เขาเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างหลังทั้งสองคน ถึงได้เห็นว่าลูกชายกำลังอุ้มกระต่ายไว้ตัวหนึ่ง

ที่บ้านเลี้ยงกระต่ายไว้สองสามตัว เป็นสวีอวี้เสียที่เลี้ยงไว้แก้เบื่อ

ส่วนบอดี้การ์ดสาวคนนั้นกำลังประคองเต่าตัวหนึ่งไว้อย่างระมัดระวัง

นั่นเป็นสัตว์เลี้ยงของฉินรุ่ย

ฉินเซี่ยงฮุยไม่รู้ว่าสองคนนี้กำลังทำอะไรกัน จึงไม่ได้ส่งเสียง

จังหวะนั้นเอง ฉินลี่ที่อุ้มกระต่ายอยู่ก็พูดขึ้น “ชีหรูอวี้ ผมนับหนึ่งสองสาม แล้วเราปล่อยมือพร้อมกันนะ ตัวไหนวิ่งไปถึงหน้าประตูก่อนถือว่าชนะ”

ชีหรูอวี้พยักหน้า เมื่อกี้บอสเพิ่งเดินมาบอกเธอว่ามีเรื่องใหญ่ต้องทำ

สุดท้ายคือลากเธอมาที่ลานบ้านเพื่อแข่งกระต่ายกับเต่าเนี่ยนะ

แต่พอลองเล่นดู เธอกลับรู้สึกว่ามันก็น่าสนุกดีเหมือนกัน

เธอเองก็อยากรู้ว่าถ้าแข่งกันจริงๆ ใครจะชนะ

“คุณขยับเต่าถอยหลังไปหน่อย อย่าโกงสิ คุณล้ำเส้นแล้วเนี่ย” ฉินลี่เอ่ยอย่างจริงจัง

“เอาละๆ ผมจะเริ่มนับแล้วนะ”

เมื่อเห็นเธอวางเข้าที่แล้ว ฉินลี่ก็นับด้วยความตื่นเต้น “หนึ่ง สอง สาม ปล่อยมือได้!”

ทั้งสองคนปล่อยมือพร้อมกัน

ฉินเซี่ยงฮุยจึงได้เห็นภาพเต่ากับกระต่ายพุ่งออกไปพร้อมกัน

เขาถึงกับคิ้วกระตุก หน้ามืดทะมึนขึ้นมาทันควัน

เขายกเท้าขึ้นแล้วถีบเข้าที่ก้นไอ้ลูกชายตัวดีไปทีหนึ่ง

ฉินลี่ร้อง “โอ๊ย” พอหันกลับไปถึงเห็นว่าเป็นพ่อของตัวเอง

เขาจึงรีบลุกขึ้นยืนยิ้มแป้น “พ่อ ตื่นแล้วเหรอครับ”

ฉินเซี่ยงฮุยมองเขาอย่างพูดไม่ออก ก่อนจะถามว่า “แกเล่นบ้าอะไรของแก”

“ทำการทดลองไงครับ” ฉินลี่ตอบอย่างมีเหตุผล “ผมอยากรู้ว่ากระต่ายกับเต่า ตัวไหนจะวิ่งเร็วกว่ากันแน่”

ถ้าฉินลี่แค่ทำตัวปัญญาอ่อน ฉินเซี่ยงฮุยยังพอทนได้

แต่พอเห็นมันพูดจาฉอดๆ อย่างมั่นอกมั่นใจขนาดนี้ เขาก็อยากจะถีบมันอีกสักรอบ

จังหวะนั้นเอง ชีหรูอวี้ก็เดินกลับมา ในมือถือเต่าเอาไว้ เธอเอ่ยทักทายฉินเซี่ยงฮุย

ฉินลี่รีบถามด้วยความตื่นเต้น “ใครชนะ”

ชีหรูอวี้ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ “กระต่ายชนะค่ะ”

ได้ยินดังนั้น ฉินลี่ก็คึกคักขึ้นมาทันที

บทเรียนชั้นประถมก็ไม่ได้จริงไปหมดทุกเรื่องนี่หว่า!

ลงมือทำจริงนี่แหละถึงจะรู้แจ้งเห็นจริงที่สุด

จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ ลานบ้าน แล้วเอ่ยถามอย่างงงๆ “แล้วกระต่ายล่ะ”

ชีหรูอวี้ตอบอึกอัก “กระต่ายวิ่งหนีไปแล้วค่ะ พวกเราลืมปิดประตูลานบ้าน”

ฉินลี่: “…”

ฉินเซี่ยงฮุย: “…”

ฉินลี่โดนถีบเข้าไปอีกทีโดยไม่ทันตั้งตัว

“โอ๊ย พ่อ อย่าเพิ่งตีสิ เดี๋ยวผมชดใช้กระต่ายให้ตัวหนึ่งเลย!”

ว่าแล้วเขาก็ใส่เกียร์หมาวิ่งวนรอบลานบ้านทันที

ฉินเซี่ยงฮุยวิ่งไล่กวดตามหลัง

ไอ้ลูกไม่เอาถ่านคนนี้ มันน่านัก

ชีหรูอวี้ยืนมองฉินลี่โดนตีไปพลางร้องขอชีวิตไปพลางอยู่ข้างๆ

รู้สึกขำก็ขำ

แต่พอเห็นฉินลี่โดนซัดก็อดสงสารไม่ได้

บนโลกนี้ คงมีแต่ฉินเซี่ยงฮุยคนเดียวแล้วล่ะมั้งที่ปราบเขาอยู่หมัดแบบนี้

และถึงชีหรูอวี้จะเป็นบอดี้การ์ดของฉินลี่

เธอก็ไม่มีความคิดที่จะยื่นมือเข้าช่วยเลยแม้แต่น้อย

เรื่องในครอบครัวเขา เธอจะไปกล้าก้าวก่ายได้ยังไง

---------

ทำกระต่ายหายไปตัวหนึ่ง ตอนกินข้าวฉินลี่เลยนั่งคอตกหน้าเจื่อน

บนโต๊ะอาหารส่วนใหญ่มีแต่ฉินรุ่ยที่คอยล้อเลียนฉินลี่ไม่หยุด

พอได้ยินเรื่องนี้เข้า เธอก็ขำจนแทบสำลัก

พี่ชายตัวเองมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วแท้ๆ แต่ยังทำเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้

สวีอวี้เสียไม่ได้ว่าอะไร กระต่ายตัวเดียวจะไปมีราคาค่างวดสักเท่าไรกัน

ฉินเซี่ยงฮุยเองก็ไม่ได้เสียดายกระต่ายอะไรนักหนา เขาแค่ทนเห็นลูกชายตัวเองทำตัวปัญญานิ่มไม่ไหวก็เท่านั้น

เตะสั่งสอนไปสองทีถือว่าออกกำลังกาย แล้วก็ปล่อยผ่านไป

“เอาละๆ เลิกหัวเราะกันได้แล้ว”

สวีอวี้เสียถลึงตาใส่ลูกสาวพลางเอ็ด “คืนนี้ทำการบ้านให้เสร็จ พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วนะ”

“รับทราบค่ะ” พอแม่เป็นคนออกปาก ฉินรุ่ยถึงยอมสงบปากสงบคำ

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จและนั่งพักกันครู่หนึ่ง

ฉินลี่ก็คว้าพลั่วออกมาเล่มหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “พ่อ ผมไปแล้วนะ”

ฉินเซี่ยงฮุยยังอดเป็นห่วงไม่ได้ “หรือจะให้พ่อไปด้วยก่อน พอจัดการเรียบร้อยไม่มีปัญหาอะไร แกค่อยเฝ้าต่อแล้วพ่อค่อยกลับมา”

“ไม่ต้องหรอกพ่อ ไม่ต้อง” ฉินลี่โบกมือปฏิเสธ “พ่อวางใจเถอะ ผมไม่ได้เพิ่งเคยไขน้ำเข้านาครั้งแรกสักหน่อย”

ได้ยินเขาว่าอย่างนั้น ฉินเซี่ยงฮุยจึงพยักหน้ารับ

ฉินลี่ไม่ได้เพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกจริงๆ นั่นแหละ

คงไม่น่าจะก่อเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นมาหรอก

จากนั้นฉินลี่ก็ยัดพลั่วเข้าไปในกระโปรงท้ายรถเบนท์ลีย์ มูซานน์

ถ้าถังซูหานรู้เข้าว่าฉินลี่ขับเบนท์ลีย์ไปไขน้ำเข้านา ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยากฆ่าเขาให้ตายไหม

สุดท้ายชีหรูอวี้ก็หนีไม่พ้นอยู่ดี เธอหยิบเสื้อผ้าหนาๆ ติดไปด้วยสองตัว แล้วตามเขาออกไปที่นา

ชีหรูอวี้เป็นคนขับรถ พาทั้งคู่ออกจากบ้านไป

คล้อยหลังพวกเขาสองคน ฉินเซี่ยงฮุยที่นั่งอยู่บนโซฟาในบ้านก็ยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจอยู่ดี

ไอ้ลูกชายคนนี้บทจะฉลาดก็ฉลาดเป็นกรด

แต่ว่ากันตามตรง บทจะบื้อก็บื้อสิ้นดี

อย่างเรื่องที่จับกระต่ายกับเต่ามาแข่งกันเมื่อช่วงบ่ายนั่นเป็นต้น

คนบ้าทั่วๆ ไปยังคิดทำเรื่องพรรค์นี้ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

เขานั่งอยู่บนโซฟาได้ครึ่งชั่วโมงกว่า เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ฉินเซี่ยงฮุยหยิบโทรศัพท์มือถือปุ่มกดสำหรับคนแก่ขึ้นมาดู

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าเป็นเลข ‘2’ ตัวเดียว ซึ่งเป็นชื่อที่เขาตั้งไว้สำหรับฉินลี่

ว่าแล้วเชียว ต้องเกิดเรื่องจนได้!

ฉินเซี่ยงฮุยรีบกดรับสายแล้วถามทันที “มีเรื่องอะไร”

ฟากฉินลี่ที่ถือโทรศัพท์อยู่ตรงนั้น กวาดสายตามองทุ่งข้าวสาลีอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตายามค่ำคืน ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

“พ่อ… ที่นาบ้านเรามันอยู่ตรงไหนนะ”

ฉินเซี่ยงฮุย: “…”

--