บทที่ 99 ผมใช้แค่อันเดียวก็แล้วกัน

ฉินลี่กับชีหรูอวี้บอกลาแล้วเดินออกมาจากร้านชานม

ฉินลี่คิดนิดหนึ่งก่อนจะพูดว่า “ไป หาซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อของหน่อย”

ชีหรูอวี้พยักหน้า

บอดี้การ์ดอย่างเธอตอนนี้ทำหน้าที่คนขับรถเสียมากกว่า

เธอขับรถพามาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง

ฉินลี่พาชีหรูอวี้เข้าไปซื้อเบียร์หนึ่งลัง ยาทากันยุงหนึ่งขวด แล้วก็ขนมขบเคี้ยวอีกเพียบ

ชีหรูอวี้ถามขึ้น “บอส ซื้อพวกนี้ไปทำไมคะ”

เบียร์กับขนมพวกนี้เอาไปเป็นของฝากก็ไม่ได้ แถมคนที่บ้านก็ไม่มีใครกินด้วย

ฉินลี่หัวเราะแล้วพูดว่า “คืนนี้อีกยาวไกล อยู่ในสวนไม่มีอะไรทำมันน่าเบื่อจะตายไป”

ชีหรูอวี้ถึงเพิ่งเข้าใจ พลางคิดว่าฉินลี่รวยขนาดนี้แล้วยังต้องไปเฝ้ารดน้ำแปลงเพาะปลูกข้ามคืนอีก เธอจึงมองเขาด้วยความเห็นใจ “บอส คุณน่าสงสารจริงๆ เลยค่ะ”

“ไม่น่าสงสารหรอก ไม่น่าสงสารเลยสักนิด”

ฉินลี่ยิ้มร่า “ก็ยังมีคุณคอยอยู่เป็นเพื่อนไม่ใช่เหรอ!”

ชีหรูอวี้สะดุ้งโหยง รีบพูดทันที “บอสคะ ฉันรดน้ำแปลงปลูกไม่เป็นหรอกนะคะ”

ฉินลี่จ่ายเงินที่เคาน์เตอร์พลางพูดเรียบๆ “คุณมีหน้าที่อยู่เป็นเพื่อนผมก็พอแล้ว ทำไม ไม่อยากไปเหรอ”

ในใจชีหรูอวี้สับสนปั่นป่วน

ถ้าแค่ไปช่วยรดน้ำแปลงปลูก เธอก็ไม่ได้เกี่ยงหรอก

อย่างมากก็แค่เหนื่อยหน่อยไม่ใช่เหรอ!

แต่ที่เธอกลัวที่สุดคือการต้องอยู่ตามลำพังกับฉินลี่ในคืนเดือนมืดลมแรงต่างหาก

มันจะเกิดเรื่องเอาน่ะสิ!

คิดไปคิดมา ชีหรูอวี้ก็พูดอย่างระมัดระวัง “บอสคะ หรือว่าคุณชวนคุณเฉินเจียวเจียวคนนั้นไปดีไหมคะ ฉันว่าเธอต้องเต็มใจแน่ๆ ค่ะ”

“ไม่เอา ผมชอบบังคับใจคนมากกว่า”

ฉินลี่แค่นหัวเราะ จากนั้นก็ควักเงิน 100 หยวนวางแหมะลงบนเคาน์เตอร์ “เถ้าแก่เนี้ย เอาถุงยางมากล่องหนึ่ง”

ชีหรูอวี้: “…”

เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่สิบกว่าปีมองฉินลี่สลับกับชีหรูอวี้ สายตามีแววหยอกเย้าเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมา

จากนั้นเธอก็จงใจไม่หยิบกล่องเล็ก

แต่กลับหยิบดูเร็กซ์รุ่นอัลตราธินกล่อง 12 ชิ้นมาให้แทน

12 ชิ้น!

มากพอจะให้ฉินลี่กลืนกินชีหรูอวี้จนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว

ฉินลี่หยิบขึ้นมาดูแล้วก็ยกนิ้วโป้งให้เถ้าแก่เนี้ย

“ขอบคุณที่เถ้าแก่เนี้ยประเมินผมไว้สูงนะครับ”

เถ้าแก่เนี้ยขำคิกคักกับมุกของเขา พลางส่งสายตาให้กำลังใจกลับมา

ฉินลี่หอบของแล้วเดินอาดๆ ขึ้นรถไป

ชีหรูอวี้ก้าวขึ้นรถด้วยความรู้สึกซับซ้อน นั่งลงตรงที่นั่งคนขับ แต่ก็ยังไม่ยอมสตาร์ตเครื่องเสียที

ฉินลี่มองเธอพลางแซวขึ้นมา “ทำไม กลัวแล้วเหรอ”

ชีหรูอวี้พยักหน้า

“เอาเถอะๆ” ฉินลี่ว่า “งั้นผมใช้แค่อันเดียวก็แล้วกัน”

ชีหรูอวี้: “…”

ใช้อันเดียวกับใช้ 12 อันมันต่างกันตรงไหนมิทราบ

สุดท้ายตัวเองก็ต้องเปลี่ยนจากสาวบริสุทธิ์กลายเป็นผู้หญิงของเขาอยู่ดี

ชีหรูอวี้ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่สตาร์ตเครื่องยนต์เงียบๆ

ตอนนี้ในหัวของเธอสับสนยุ่งเหยิงไปหมด

ถึงฝีมือการต่อสู้จะร้ายกาจแค่ไหน แต่เธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง

เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องที่จะต้องเสียครั้งแรกไป เธอจึงทำตัวไม่ถูก

จริงๆ แล้ว บอสของเธอก็ไม่ได้แย่เลย

ทั้งหนุ่ม ทั้งหล่อ แถมยังรวยมาก

มุมอ่อนโยนก็มี มุมเด็ดขาดทรงอำนาจก็มี

นิสัยกวนประสาทเจ้าเล่ห์แบบนั้นก็ดึงดูดใจผู้หญิงได้ดีทีเดียว

แต่ทว่า…

เขาเจ้าชู้เกินไป

ถ้าหากเขาเป็นดั่งกองไฟ

แล้วตัวเธอจะเป็นนกฟีนิกซ์หรือแค่แมงเม่ากันแน่

ในหัวของเธอเดี๋ยวก็คิดถึงข้อดีของฉินลี่

เดี๋ยวก็คิดถึงข้อเสียของเขา

อารมณ์หลากหลายประดังประเดเข้ามาในใจ

ตลอดทางเธอขับรถไปด้วยความเคยชินของกล้ามเนื้อล้วนๆ

ฉินลี่เห็นเธอขับเบนท์ลีย์พุ่งตรงดิ่งไปยังเสาไฟฟ้าข้างทาง

เขาก็ตกใจสุดขีดจนร้องลั่น “ชีหรูอวี้ เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!”

ชีหรูอวี้สะดุ้งโหยง

พอได้สติเห็นเสาไฟฟ้าอยู่ตรงหน้าก็ตกใจแทบสิ้นสติ แล้วรีบกระทืบเบรกจนมิดทันที

พอเห็นรถหยุดสนิท ฉินลี่ถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ชีหรูอวี้พึมพำเสียงแผ่ว “ขอโทษค่ะบอส”

ฉินลี่ชำเลืองมองชีหรูอวี้

พอเห็นเธอมีสีหน้าทั้งโทษตัวเองทั้งเศร้าหมอง เขาก็โกรธไม่ลง

เขาเปิดกระจกรถ ล้วงกล่องดูเร็กซ์ในกระเป๋าออกมา

แล้วโยนออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจ

ชีหรูอวี้เห็นภาพนั้นก็มองเขาด้วยความประหลาดใจทันที

ฉินลี่พูดอย่างหงุดหงิด “มองอะไร ผมแค่แกล้งขู่เธอเล่นเฉยๆ”

แค่แกล้งขู่เล่นงั้นเหรอ

ขอบตาของชีหรูอวี้เริ่มแดงระเรื่อ

ความรู้สึกในใจเวลานี้ช่างสับสนปนเปเหลือเกิน

“ไม่ใช่สิคุณตำรวจ”

ฉินลี่ก้มหน้ามองตาเธอแล้วถาม “แล้วเธอจะร้องไห้ทำไมเนี่ย”

หยาดน้ำตาใสๆ ของชีหรูอวี้ไหลรินลงมาจนไม่อาจกลั้นไว้ได้อีก

ก่อนจะกระซิบเสียงสะอื้น “ฉัน… ฉันไม่รู้ค่ะ”

ชีหรูอวี้ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมตัวเองถึงร้องไห้

เธอรู้แค่ว่าข้างในหัวใจมันอึดอัดทรมานเหลือเกิน

ไม่รู้งั้นเหรอ

ฉินลี่ลูบศีรษะเธอเบาๆ

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ลูบหัวบอดี้การ์ดสาวคนนี้

อืม สัมผัสดีไม่เลวแฮะ

“เอาละๆ เด็กดี ไม่ร้องนะ เดี๋ยวกลับถึงบ้านบอสจะหาลูกอมให้กินเม็ดหนึ่ง” ฉินลี่เอ่ยกลั้วหัวเราะ

พอได้ยินน้ำเสียงเหมือนปลอบเด็กเล็กๆ แบบนั้น

ชีหรูอวี้ปาดน้ำตา ก่อนจะค้อนขวับใส่เขาด้วยความเคืองปนอาย

จากนั้นจึงสตาร์ตเครื่องยนต์ใหม่อีกครั้ง

ฉินลี่ลอบสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเธอกลับมาเป็นปกติแล้วก็ค่อยโล่งอก

แต่พอลองคิดดูอีกที

ไม่ใช่ละ

การนอนกับเขามันน่ากลัวจนถึงขั้นต้องร้องไห้เลยเหรอ

ฉินลี่ดึงที่บังแดดฝั่งข้างคนขับลงมา ซึ่งมีกระจกแต่งหน้าติดอยู่

เขาส่องกระจกมองหน้าตัวเองอย่างจริงจัง

หล่อจะตาย!

ยังคงหล่อเป๊ะเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ชีหรูอวี้ตาบอดหรือเปล่าเนี่ย

--------

ทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านในเวลาไม่นาน

ฉินลี่ชะโงกหน้าไปดู พ่อยังคงนอนกรนฟี้ๆ อยู่เลย

ส่วนฉินรุ่ยน้องสาวกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ พรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว

โทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ที่ถังซูหานซื้อให้ เธอเลยยังไม่มีเวลาแตะเลยสักนิด

จะว่าไป ม.ปลายปีสามนี่เหนื่อยจริงๆ

ขนาดฉินลี่ขึ้นมหาวิทยาลัยแล้ว ก็ยังฝันร้ายเรื่องสอบเกาเข่าอยู่บ่อยๆ

ฉินลี่เดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เห็นสวีอวี้เสียนั่งเย็บผ้าอยู่บนโซฟา

แม้แม่ของเขาจะไม่ได้ทำงานหามรุ่งหามค่ำเหมือนพ่อ

แต่ก็นับเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ประหยัดมัธยัสถ์อย่างแท้จริง

ตอนที่เขายังเด็ก ฐานะทางบ้านยากจนมาก

เขามักจะเห็นแม่นั่งเย็บปักถักร้อย ตัดเย็บเสื้อผ้าอยู่เสมอ

เสื้อผ้าตัวหนึ่งใส่ข้างนอกสามปี พลิกใส่ข้างในอีกสามปี แล้วก็ปะๆ ชุนๆ วนไปอีกสามปี

สวีอวี้เสียเห็นฉินลี่เดินดูตรงนั้นทีตรงนี้ทีเหมือนคนว่างงาน จึงเอ่ยขึ้นว่า “ลูก มาบีบไหล่ให้แม่หน่อยสิ ช่วงนี้ปวดไหล่อยู่เรื่อยเลย”

ฉินลี่เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย แล้วลงมือนวดไหล่ให้แม่

ตั้งแต่เด็กเขาก็ฝึกฝนสารพัดทักษะเพื่อเอาใจแม่อยู่เป็นประจำ

ฝีมือการนวดของเขาจึงยอดเยี่ยมไม่เบา

จะว่าไป ตอนอยู่ที่หมิงจูเขาก็เคยนวดให้ถังซูหานไปรอบหนึ่งเหมือนกัน

ขณะที่กำลังนวดไหล่ให้แม่ ฉินลี่ก็นึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

คราวก่อนระบบให้รางวัลเป็นการ์ดสุขภาพมาใบหนึ่ง เขายังไม่ได้ใช้เลยนี่นา

ฉินลี่จึงเอ่ยถามว่า “แม่ พ่อสุขภาพเป็นยังไงบ้างช่วงนี้”

“พ่อน่ะเหรอ” สวีอวี้เสียหัวเราะพลางตอบ “แข็งแรงยังกะวัว ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่นับวันอายุก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ จะปล่อยให้หักโหมแบบนั้นต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ”

ฉินลี่นวดไปพลางพูดไปพลาง “ใช่แล้วแม่ ผมกะว่าจะเปิดห้างขายเฟอร์นิเจอร์ให้พ่อสักแห่ง ยังไงเขาก็คุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เป็นเถ้าแก่สบายกว่าทำไร่ทำสวนตั้งเยอะ”

พอได้ยินแบบนั้น สวีอวี้เสียก็หยุดเข็มในมือ เอ่ยอย่างกังวลว่า “พ่อไม่เคยทำธุรกิจเลยนะ ขาดทุนขึ้นมาจะทำยังไง”

“แม่ เรื่องนี้แม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ” ฉินลี่เอ่ย “ผมเชื่อว่าพ่อต้องทำได้ดีแน่ และต่อให้ขาดทุน ลูกชายแม่คนนี้ก็จ่ายไหวอยู่แล้ว ขอแค่พ่อมีความสุขก็พอ”

สวีอวี้เสียคิดดูแล้วก็พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก

ความคิดของเธอเหมือนกับฉินเซี่ยงฮุยไม่มีผิด

ลูกโตแล้ว ย่อมมีความคิดเป็นของตัวเอง

ไม่ว่าอย่างไร นี่ก็คือกตัญญุตาจากลูกชาย