บทที่ 98 แมงเม่าบินเข้ากองไฟ

การมอมพ่อตัวเองจนเมาพับไปได้สำเร็จ ทำให้ฉินลี่รู้สึกภาคภูมิใจในผลงานอย่างยิ่ง

ยังอยากจะไปทำงานอีกไหมล่ะทีนี้?

รอให้ตื่นขึ้นมา ฟ้าก็คงมืดพอดี

เขาช่วยพยุงพ่อเข้าไปนอนพักในห้อง

เวลานี้ล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว เพราะตอนเริ่มกินข้าวก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่า

ฉินลี่เรียกชีหรูอวี้แล้วขับรถออกจากบ้าน

ในเมื่อพูดไปแล้วว่าจะเปิดศูนย์จำหน่ายเฟอร์นิเจอร์ให้พ่อ ย่อมต้องรักษาคำพูด

ก้าวแรกคือต้องเช่าหน้าร้านหรือซื้อขาดมาสักที่

พอขับรถพ้นหมู่บ้านตงกู่ถังก็เข้าสู่ถนนคนเดินของตำบลกู่ถังทันที

ระยะทางใกล้กันมากทีเดียว

หลายปีมานี้ตำบลกู่ถังพัฒนาขึ้นไม่น้อย

ในตำบลมีถนนคนเดินอยู่สายหนึ่ง เป้าหมายของฉินลี่ในครั้งนี้คือการหาทำเลเปิดร้านบนถนนสายนี้

ชีหรูอวี้ขับรถเบนท์ลีย์แล่นเอื่อยๆ ไปตามถนนคนเดิน

ฉินลี่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ คอยกวาดสายตามองสองข้างทางว่ามีร้านไหนติดป้ายเซ้งบ้าง

แม้จะเรียกว่าถนนคนเดิน แต่เอาเข้าจริงยังห่างชั้นกับถนนคนเดินในเมืองใหญ่อยู่ไกลลิบ

ร้านรวงสองฝั่งถนนมีแต่ของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันทั่วไป

ร้านที่ดูทันสมัยที่สุดเห็นจะมีแค่ร้านชานมไข่มุกที่เพิ่งมาเปิดใหม่บนถนนสายนี้นี่เอง

ชีหรูอวี้ขับรถวนไปมาสองรอบ ก็ยังไม่เห็นป้ายประกาศเซ้งร้านแม้แต่ใบเดียว

ช่วงเที่ยงฉินลี่ดื่มเหล้าไปไม่น้อย แม้จะไม่เมา

แต่เวลานี้กลับเริ่มรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาแล้ว

ฉินลี่จึงเอ่ยว่า “ไปร้านชานมร้านนั้นก่อน ดื่มสักแก้วแล้วค่อยหาต่อ”

เมื่อครู่ชีหรูอวี้ก็สังเกตเห็นร้านชานมนั้นอยู่เหมือนกัน พอได้ยินดังนั้นจึงขับตรงเข้าไปทันที

รถเบนท์ลีย์ มูซานน์จอดเทียบหน้าประตูร้านชานม

ฉินลี่ก้าวลงจากรถ แหงนหน้ามองป้ายชื่อร้าน

ชื่อร้านนี้น่าสนใจไม่เบา — ร้านชานมเสี่ยวเสินชี่

ฉินลี่มองป้ายแล้วยิ้มขำ

เดี๋ยวจะเข้าไปดูหน่อยสิว่ามีอะไรให้น่าเก๊กนักหนา

เขาพาชีหรูอวี้เดินเข้าไปในร้านชานม

ฉินลี่พบว่าร้านนี้พื้นที่ไม่เล็กเลยทีเดียว

มีผู้หญิงสองคนกำลังง่วนอยู่หลังเคาน์เตอร์

คนหนึ่งเป็นหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ หน้าตาสะสวยน่ามองทีเดียว เพียงแต่นี่คือใบหน้าหลังแต่งหน้าแล้ว ล้างหน้าออกมาแล้วจะเป็นอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้

ส่วนอีกคนอายุราวสามสิบปี รูปร่างอวบอิ่ม มีเสน่ห์เย้ายวนไม่น้อย

หญิงวัยสามสิบกว่าเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา จึงส่งยิ้มพลางถามว่า “รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

ฉินลี่มองป้ายไฟด้านบนแล้วบอกว่า “เอาชาเบอร์รีรวมแก้วใหญ่หนึ่งแก้วครับ”

ชีหรูอวี้กวาดตามองแล้วพูดว่า “ฉันเอาน้ำมะนาวแก้วเล็กแก้วเดียวค่ะ บอส”

หญิงคนนั้นพยักหน้ารับแล้วเตรียมจะลงมือชง

จังหวะนั้นเอง หญิงสาวอีกคนก็เงยหน้าขึ้นมา พอมองเห็นฉินลี่ก็อุทานอย่างดีใจว่า “ฉินลี่!”

ฉินลี่สะดุ้งกับเสียงร้องของเธอ

เขามองพิจารณาหน้าเธออย่างละเอียดแล้วถามว่า “เธอคือใครเหรอ”

หญิงสาวได้ยินก็ค้อนขวับใส่เขาหนึ่งที “ไม่เจอกันไม่กี่ปี นายถึงกับจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ ตอน ม.ต้น เราสองคนยังนั่งโต๊ะติดกันอยู่เลยนะ!”

นั่งโต๊ะติดกันตอน ม.ต้น เหรอ

ฉินลี่นึกทบทวนแล้วพูดอย่างไม่แน่ใจนักว่า “เธอคือเฉินพริกขี้หนูเหรอ”

“คนบ้าอย่างนายยังนิสัยเสียเหมือนเดิมเลยนะ ฉันชื่อเฉินเจียวเจียวต่างหาก!” เฉินเจียวเจียวพูดอย่างไม่สบอารมณ์

ฉินลี่หัวเราะหึๆ พลางบอกว่า “ไม่เจอกันตั้งหลายปี จำแทบไม่ได้จริงๆ”

เฉินเจียวเจียวเคยนั่งโต๊ะติดกับเขาตอนมัธยมต้น

สมัยนั้นทั้งคู่สนิทกันไม่น้อย

ด้วยความที่เฉินเจียวเจียวเป็นคนอารมณ์ร้อน ฉินลี่เลยตั้งฉายาให้เธอว่าเฉินพริกขี้หนู

เฉินเจียวเจียวมองฉินลี่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ถึงจะอยู่ตำบลเดียวกัน แต่เจอกันยากจริงๆ นะเนี่ย จริงสิ นายเรียนจบหรือยัง”

“ใกล้แล้ว อีกสองเดือน”

ฉินลี่ถามต่อ “อะไรกัน เธอกลับบ้านมาเปิดร้านชานมเหรอ”

“เปล่าหรอก ฉันแค่มาช่วยพี่สะใภ้ชั่วคราวเฉยๆ”

พูดถึงตรงนี้ เธอก็ชี้ไปทางผู้หญิงวัยสามสิบกว่าคนนั้น “นี่พี่สะใภ้ฉัน จ้าวเซียงเหลียน เป็นเจ้าของร้านตัวจริง”

ฉินลี่จึงส่งยิ้มให้จ้าวเซียงเหลียนและทักทายตามมารยาท

จ้าวเซียงเหลียนยิ้มรับอย่างเกรงอกเกรงใจ “ในเมื่อเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเจียวเจียว สองแก้วนี้พี่สะใภ้เลี้ยงเองจ้ะ”

ฉินลี่กล่าวขอบคุณพอเป็นพิธี ไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจ

พอน้ำทั้งสองแก้วชงเสร็จ ฉินลี่ก็หาที่นั่งลงพร้อมกับชีหรูอวี้

เฉินเจียวเจียวเดินตามมานั่งด้วย

เธอมองชีหรูอวี้แล้วเอ่ยถามฉินลี่ว่า “ฉินลี่ นี่แฟนนายเหรอ”

“ไม่ใช่ บอดี้การ์ดน่ะ” ฉินลี่ยิ้มตอบ

เฉินเจียวเจียวทำหน้าประหลาดใจ “นายพูดจริงหรือพูดเล่นเนี่ย”

ฉินลี่บอกว่า “เรื่องจริงสิ ฉันจะโกหกเธอไปทำไม”

ได้ยินแบบนั้น เฉินเจียวเจียวก็สวนกลับทันควัน “นายโกหกฉันมาน้อยเสียเมื่อไหร่ ตอนเรียนม.ต้นก็หลอกกินมื้อเช้าฉันทุกวัน จนฉันขาดสารอาหารไปหมดแล้ว”

ขาดสารอาหารเหรอ

ฉินลี่เหลือบมองหน้าอกหน้าใจที่ค่อนข้างอวบอัดของเธอ แล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ฉันว่าเธอก็ดูสมบูรณ์แข็งแรงดีนี่”

“ไปเลยนะ ไปไกลๆ เลย”

เฉินเจียวเจียวโบกมือปัดพร้อมกับค้อนใส่เขา “ถึงขนาดมีบอดี้การ์ดประจำตัวแล้ว นายไปได้สวยไม่เบาเลยสิ”

“ก็พอดูได้” ฉินลี่ชี้ออกไปที่รถเบนท์ลีย์ มูซานน์ด้านนอก “เธอเห็นรถเบนท์ลีย์คันนั้นไหม”

เฉินเจียวเจียวมองออกไปนอกร้าน ก็เห็นรถเบนท์ลีย์สีเงินขาวจอดอยู่หน้าประตูจริงๆ

เมื่อครู่เธอไม่ได้สังเกต พอเห็นฉินลี่ทักขึ้นมา จึงถามอย่างตกตะลึง “คงไม่ใช่ว่าจะบอกว่านั่นเป็นรถของนายหรอกนะ”

นั่นมันเบนท์ลีย์เชียวนะ!

ราคารถหลายล้านหยวนเลยนะนั่น!

ฉินลี่ก้าวหน้าไปถึงขั้นนี้แล้วเหรอ

ฉินลี่มองเธอพลางพยักหน้า

ความหมายก็คือ ฉันไปถึงขั้นนั้นแล้วจริงๆ นั่นแหละ

รีบๆ ใช้จังหวะที่พี่ยังว่าง มาชื่นชมยกย่องพี่ซะดีๆ

“ให้ตายสิ นายจะสุดยอดเกินไปแล้วมั้ง!”

เฉินเจียวเจียวมองเขาด้วยแววตาเลื่อมใสระคนชื่นชมจริงๆ “ตอนม.ต้นฉันก็รู้อยู่หรอกว่านายฉลาด แต่ไม่คิดเลยว่าจะก้าวหน้ามาได้ไกลขนาดนี้”

ฉินลี่แสร้งทำเป็นถ่อมตัว “ก็แค่ดวงดีไปหน่อย หาเงินได้นิดๆ หน่อยๆ น่ะ”

แต่ในใจกลับรู้สึกฟินจนเนื้อเต้น

ได้เบ่งต่อหน้าเพื่อนเก่าอีกแล้ว

รู้สึกดีชะมัด

ฉินลี่ไม่ได้ชอบคุยโม้โอ้อวด

แต่เขาก็ไม่อยากเป็นไอ้งั่งที่แอบรวยเงียบๆ โดยไม่ให้ใครรู้เหมือนกัน

ในเมื่อแสดงพลังออกมาแล้วจะได้รับความเคารพจากคนอื่น

แล้วจะแกล้งทำตัวกระจอกให้คนอื่นดูถูกไปทำไม

สมองมีรอยหยักไม่พอ หรือมีน้ำเข้า มีฉี่เปรอะ แล้วยังมีสารพิษเจือปนอยู่หรือไง

หลังจากนั้นเฉินเจียวเจียวก็เอ่ยปากชมฉินลี่อีกยกใหญ่

ทำเอาฉินลี่ฟินจนแทบจะเอาหลอดดูดเสียบเข้ารูจมูกอยู่รอมร่อ

ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างออกรส คุยไปได้สักพักฉินลี่ก็นึกถึงเรื่องหาทำเลร้านขึ้นมาได้ จึงถามว่า “เธอพอจะรู้ไหมว่าแถวนี้มีร้านของใครปล่อยเช่าหรือประกาศขายบ้าง ผมอยากจะเซ้งร้านสักที่มาเปิดศูนย์เฟอร์นิเจอร์ให้พ่อน่ะ”

“หน้าร้านเหรอ”

เฉินเจียวเจียวพอได้ยินเขาพูดเรื่องร้าน ก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ฉันมีลุงอยู่คนหนึ่ง เปิดร้านทำประตูหน้าต่างอยู่ในตำบล วันก่อนได้ยินเขาบ่นว่าค้าขายไม่ค่อยดี ขาดทุนไปหน่อย ฉันช่วยถามให้ได้นะว่าเขาจะเซ้งต่อหรือเปล่า”

ฉินลี่แค่ถามลอยๆ ไปอย่างนั้น ไม่คิดเลยว่าจะได้เบาะแสโดยไม่คาดฝัน

เขาจึงเอ่ยถาม “เธอมีเบอร์โทรเขาไหม”

เฉินเจียวเจียวยิ้มพลางตอบ “มีเบอร์ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ เมื่อวานเขาเพิ่งเข้าตัวอำเภอไป คิดว่าวันสองวันนี้คงกลับมา พวกเราแอดวีแชตกันไว้ดีกว่า พอลุงกลับมาแล้วฉันจะบอกคุณนะ”

“งั้นก็ได้”

ฉินลี่หยิบมือถือออกมา ทั้งสองคนแอดวีแชตกันอย่างราบรื่น

พอเฉินเจียวเจียวเห็นว่าแอดวีแชตสำเร็จ รอยยิ้มก็ยิ่งเบ่งบานสดใสขึ้นทันตา

ชีหรูอวี้ยืนดูอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา

พอเห็นเฉินเจียวเจียวแค่ได้แอดวีแชตก็ดีใจจนออกนอกหน้าขนาดนั้น

ในใจก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้

แม่หนูเอ๊ย หงส์เพลิงต้องลุยไฟถึงจะจุติใหม่ได้

เธอที่เป็นแค่แมงเม่าตัวจ้อย จะบินเข้ากองไฟไปทำไมกันนะ

--