บทที่ 97 พันจอกไม่เมาที่แท้จริง

ฉินลี่เปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมา “เอาละครับแม่ พวกเรายังไม่ได้กินข้าวเลย กินข้าวก่อนเถอะครับ”

สวีอวี้เสียก้มมองเวลา ก็เกือบบ่ายโมงแล้ว

เธอส่งสายตาซับซ้อนให้ลูกชายแวบหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปทำกับข้าว

จากนั้นฉินลี่ก็หันไปมองฉินเซี่ยงฮุย “พ่อ ผมมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย”

ฉินเซี่ยงฮุยยังคงจมอยู่กับเรื่องที่ว่าจะเลือกคนไหนเป็นลูกสะใภ้ พอได้ยินว่ามีเรื่องจะปรึกษาก็ขมวดคิ้วถาม “เรื่องอะไรล่ะ”

ฉินลี่มองพ่อของตนแล้วพูดว่า “พ่อ ต่อไปที่ดินบ้านเราไม่ต้องทำแล้วนะ ปล่อยให้คนอื่นเช่าไปให้หมดเถอะครับ”

พอได้ยินว่าจะไม่ให้ทำไร่ทำนา ฉินเซี่ยงฮุยก็แทบจะหลุดปากออกไปทันทีว่า ‘ไม่ทำแล้วแกจะเอาอะไรกิน’

แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขาก็เพิ่งจะตระหนักได้

ลูกชายของเขาไม่ใช่เด็กมหาวิทยาลัยคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

หรือจะพูดให้ถูกคือ ไม่ใช่เด็กมหาวิทยาลัยธรรมดาๆ คนนั้นแล้ว

เงินที่หามาได้ด้วยตัวเองก็มากพอจะกินอิ่มไปทั้งชาติ

ไม่เพียงแค่อิ่ม แต่ยังเหลือกินเหลือใช้จนล้น

ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะอิ่มจนว่างจัด จะไปหาเมียมาทีเดียวสองคนได้ยังไง

“พ่อทำไร่ก็เพื่อแกทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะอยากหาเมียให้แก พ่อจะต้องตรากตรำทำขนาดนี้ไหม”

ฉินเซี่ยงฮุยถอนหายใจออกมา “ตอนนี้แกได้ดีแล้ว ก็ไม่ต้องหวังพึ่งพ่อทำไร่ทำนาเลี้ยงแกจริงๆ นั่นแหละ แต่ถ้าไม่ทำ คนอายุขนาดพ่อจะไปทำอะไรได้อีกล่ะ”

ฉินลี่ได้ยินพ่อพูดอย่างนั้นก็เดินเข้าไปกอดบ่า แล้วพูดพลางยิ้มกวนๆ “พ่อ พ่อเพิ่งจะสี่สิบกว่าเอง ทำไมใช้ชีวิตเหมือนคนแก่ไปได้ บนโลกนี้ยังมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะแยะ”

“พ่อ รู้จักลุงเคเอฟซีไหม คนเขาอายุเกือบจะเจ็ดสิบถึงเพิ่งเริ่มทำธุรกิจจนสำเร็จ นับประสาอะไรกับหนุ่มใหญ่สุดหล่อวัยสี่สิบกว่าอย่างพ่อ”

ได้ยินแบบนั้น ฉินเซี่ยงฮุยก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที “เคเอฟซีนี่มันคืออะไรวะ”

เคเอฟซีคืออะไร

พ่อของเขาถึงกับถามตัวเองว่าเคเอฟซีคืออะไร

ฉินลี่ได้ยินประโยคนี้แล้วถึงกับชะงักไป

แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา

น้ำตาแทบจะไหลออกมา

เขาถึงเพิ่งเข้าใจในตอนนี้เอง

สิ่งที่ตัวเขาเห็นจนชินตาในเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรือง

พ่อของเขาอาจจะไม่เคยเห็นเลยตลอดทั้งชีวิต

ตื่นไปทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง พลบค่ำถึงจะได้กลับบ้านมากินข้าว

นี่คือกิจวัตรประจำวันของพ่อเขา

พ่อที่อ่านหนังสือไม่ออก ไม่เคยได้เรียนสูงๆ พูดหลักการใหญ่โตอะไรไม่เป็น

แต่กลับรู้ว่าต้องส่งเสียให้ลูกชายของตนได้เรียนหนังสือ ได้รู้หนังสือ

ฉินลี่สูดหายใจเข้าลึก ก้มมองมืออันหยาบกร้านคู่นั้นของพ่อแล้วพูดว่า “พ่อ เดี๋ยวผมเช่าหน้าร้านในตำบลให้พ่อนะ พ่อเปิดร้านสักร้านเถอะ”

“แกดูพ่อสิ มีตรงไหนเหมือนเถ้าแก่บ้าง”

ฉินเซี่ยงฮุยยิ้มพลางพูดว่า “พ่อโตมาป่านนี้ก็ไม่เคยทำอย่างอื่นเลย ตอนหนุ่มๆ เคยเป็นช่างไม้อยู่พักหนึ่ง พอแกเกิดมา พ่อก็ตั้งหน้าตั้งตาทำไร่อยู่บ้าน ชาตินี้มันก็คงได้แค่นี้แหละ”

“ไม่ได้ครับ” ฉินลี่พูดอย่างหนักแน่น “พ่อ คราวนี้พ่อต้องฟังผม เอาอย่างนี้ดีไหม พวกเราเปิดศูนย์จำหน่ายเฟอร์นิเจอร์กันเป็นไง ไหนๆ พ่อก็เคยเป็นช่างไม้ เรื่องพวกนี้พ่อคุ้นเคยอยู่แล้วนี่”

ได้ยินดังนั้น ฉินเซี่ยงฮุยก็พูดอย่างลังเล “เฟอร์นิเจอร์น่ะพ่อทำเป็นอยู่หรอก แต่พวกเราไม่เคยขายเฟอร์นิเจอร์นี่หว่า ถึงตอนนั้นถ้าขาดทุนขึ้นมาจะทำยังไง”

ฉินลี่ได้ยินพ่อพูดแบบนี้ก็โล่งอกขึ้นมาทันที

ขอแค่พ่อสนใจก็พอแล้ว

ส่วนเรื่องขาดทุนน่ะหรือ

แค่เช็กอินทุกวันก็ได้วันละแสนหยวนแล้ว เขาจะไปกลัวพ่อทำขาดทุนหรือไง

เขาแค่ไม่อยากให้พ่อต้องลำบากขนาดนี้ก็เท่านั้น

“ตกลงตามนี้นะครับพ่อ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง”

ฉินลี่พูดปลอบใจเขา “ใครเริ่มทำตอนแรกก็ไม่มีประสบการณ์ทั้งนั้นแหละ ค่อยๆ คลำทางไปเดี๋ยวก็เป็นเอง”

ฉินเซี่ยงฮุยเห็นลูกชายตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

ลูกชายของเขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ

ฉินเซี่ยงฮุยเข้าใจความคิดของเขาได้

ฉินลี่เห็นพ่อไม่คัดค้าน อารมณ์ก็พลอยปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้นมาทันที

“พ่อ หลายวันนี้พ่อก็ปล่อยเช่าที่ดินไปเถอะนะ”

เรื่องเปิดศูนย์จำหน่ายเฟอร์นิเจอร์ ฉินเซี่ยงฮุยถือว่ายอมตกลงแล้ว

แต่พอได้ยินว่าจะให้ปล่อยเช่าที่ดินในไม่กี่วันนี้ ก็รีบพูดขึ้นมาทันที “ไม่ได้ๆ ตอนนี้ใกล้จะถึงหน้าเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ถ้าจะปล่อยเช่าก็ต้องรอให้เก็บเกี่ยวเสร็จก่อน ไม่อย่างนั้นปีนี้พ่อไม่ทำฟรีไปเลยเรอะ”

ฉินลี่คิดตามแล้วก็จริงของพ่อ

ถ้าปล่อยเช่าตอนนี้ ข้าวสาลีในไร่ก็เท่ากับยกให้คนอื่นไปหมดน่ะสิ

เขาอาจจะไม่สนใจเงินพวกนั้นได้ แต่จะมองข้ามหยาดเหงื่อแรงกายของพ่อไม่ได้

“งั้นคืนนี้ผมไปไขน้ำเข้านาเอง พ่อพักผ่อนอยู่บ้านเถอะ” ฉินลี่พูด

ครั้งนี้ฉินเซี่ยงฮุยพยักหน้าตกลงในที่สุด

ที่ดินผืนนี้ต้องไขน้ำหนึ่งวันกับอีกสองคืน

ถ้าฉินลี่รับหน้าที่ไปทำคืนนี้ อีกหนึ่งวันหนึ่งคืนที่เหลือเขาก็จัดการคนเดียวได้สบายแล้ว

จังหวะนั้นเอง แม่ของฉินลี่กับชีหรูอวี้และฉินรุ่ยก็ยกกับข้าวเดินออกมาจากในครัว

ตอนนี้ชีหรูอวี้ดูมีไหวพริบรู้ความขึ้นมามาก

ถึงแม้เธอจะทำกับข้าวไม่เป็น แต่การเป็นลูกมือช่วยหยิบจับอะไรในครัวเพื่อเอาใจผู้ใหญ่ก็ยังพอทำได้

ไม่อย่างนั้นจะให้พ่อแม่ของบอสมาคอยปรนนิบัติตัวเองหรือไง

เธอเองก็กลัวจะโดนฉินลี่จัดการอยู่เหมือนกัน

กับข้าวถูกยกขึ้นโต๊ะ

ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะอาหารกันพร้อมหน้า

พอนั่งลงบนเก้าอี้ ฉินลี่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าแม่ของตนทำกับข้าวมาตั้งหลายอย่าง

เรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์มากทีเดียว

กับข้าวดีขนาดนี้ พอดีเลยที่เขาจะได้ดื่มกับพ่อสักสองจอก

ฉินลี่จึงส่งสายตาให้ชีหรูอวี้แล้วพูดว่า “ไปเปิดเหมาไถลังนั้น เอามาขวดหนึ่ง”

“ค่ะ”

ชีหรูอวี้ได้ยินก็ลุกไปหยิบมาทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ สวีอวี้เสียก็ตวัดสายตาค้อนใส่ฉินลี่ “ทำตัวเป็นคุณชายใหญ่ไปได้จริงๆ นะแก”

ฉินลี่เห็นแม่มองค้อน ก็รีบหยิบตะเกียบคีบเนื้อชิ้นหนึ่งไปวางไว้ในชามของเธอ “แม่ กินเนื้อเยอะๆ ครับ ไม่เจอกันตั้งหลายเดือน ดูสิแม่ผอมลงไปตั้งเยอะ”

สวีอวี้เสียมองลูกชายอย่างจนใจ คราวนี้ต่อให้มีโทสะก็โมโหไม่ออกแล้ว

ฉินลี่เห็นแม่สงบศึกก็แอบขำอยู่ในใจ

หลายปีมานี้ถ้าเขาไม่รู้จักเอาใจแม่ ป่านนี้คงโดนตีไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

กี่ครั้งกี่หนที่พ่อจะลงไม้ลงมือ ก็ได้แม่นี่แหละที่คอยห้ามไว้

ไม่นานชีหรูอวี้ก็นำเหมาไถขวดหนึ่งมาส่งให้

แถมยังแกะฝาเปิดให้อย่างว่าง่ายเรียบร้อย

ฉินลี่มองเธอด้วยสายตาชื่นชม

บอดี้การ์ดสาวคนนี้ พอเขาเคี่ยวกรำเข้าหน่อยก็พัฒนาขึ้นเยอะเลยนี่!

แต่ก็นั่นแหละ ความดีก็ส่วนความดี ความผิดก็ส่วนความผิด

เขายังไม่ลืมบัญชีแค้นที่เธอถามว่าเขาชอบเจิงโหรวหรือเปล่าหรอกนะ

ฉินลี่หยิบแก้วใบหนึ่งมารินเหล้าให้พ่อ

ฉินเซี่ยงฮุยรีบปราม “รินน้อยๆ หน่อย บ่ายนี้พ่อยังต้องไปทำงานอีกนะ”

ฉินลี่ได้ยินว่าพ่อจะไปทำงาน ก็ยิ่งรินจนเต็มแก้วทันที

แล้วพูดว่า “พ่อ คอทองแดงระดับพ่อผมจะไม่รู้ได้ยังไง พันจอกไม่เมาอยู่แล้ว ไม่กระทบงานช่วงบ่ายของพ่อหรอกครับ”

ฉินเซี่ยงฮุยได้ยินเขาพูดยอแบบนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก รับแก้วเหล้าไปทันที

หลายปีมานี้ถ้าพูดถึงเรื่องอื่นเขาอาจจะไม่สันทัด

แต่ถ้าเป็นเรื่องดื่มเหล้า เขาไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่สูสีเลยสักคน

คอเหล้าอย่างฉินลี่น่ะหรือ เขาไม่เคยเอามาใส่ไว้ในสายตาด้วยซ้ำ

ฉินลี่รินให้ตัวเองหนึ่งแก้วเช่นกัน ก่อนจะยกแก้วขึ้นพูดว่า “มาครับพ่อ ผมชนแก้วกับพ่อสักหน่อย”

ฉินเซี่ยงฮุยหัวเราะร่า ยกแก้วชนกับเขาเบาๆ แล้วจิบเหมาไถเข้าไปอึกหนึ่ง

“อืม… เมื่อก่อนเคยได้ยินแต่คนเขาบอกว่าเหมาไถมันแพง แต่เหล้านี่พอดื่มเข้าไปแล้วมันชุ่มคอชื่นใจดีจริงๆ” ฉินเซี่ยงฮุยเอ่ยชม

ฉินลี่ยิ้มรับ จากนั้นก็เริ่มลงมือกินข้าว

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่นชื่นมื่นอย่างยิ่ง

หลังจากสวีอวี้เสียรู้ว่าลูกชายตัวเองมีแฟนทีเดียวสองคน ก็ล้มเลิกความคิดที่จะจับคู่เขากับชีหรูอวี้ไปโดยปริยาย

แต่เธอก็ยังคงต้อนรับขับสู้ชีหรูอวี้อย่างอบอุ่นเป็นกันเอง

ใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ นี่คือความคิดที่เรียบง่ายจริงใจที่สุดของคนชนบท

มื้อนี้ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข

รวมถึงชีหรูอวี้ด้วย

เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนจากคนในครอบครัวของฉินลี่

ฉินเซี่ยงฮุยเองก็มีความสุขไม่แพ้กันแน่นอน

ทว่าเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมไอ้ลูกชายถึงได้สรรหาสารพัดวิธีมาชวนเขาดื่มเหล้าไม่หยุดหย่อน

จนกระทั่งสุดท้ายตอนที่เขาฟุบหมดสภาพลงกับโต๊ะด้วยความเมามาย ก็ยังเห็นฉินลี่นั่งกระปรี้กระเปร่าอยู่ตรงนั้น

ไอ้ลูกเวรนี่…

คอแข็งตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะเนี่ย?

--