บทที่ 219 มูลนิธิการกุศลฉินลี่

อยู่ในหุบเขาลืมวันคืน หนาวพ้นไปไม่รู้วันปี

ชีวิตคนเราท่ามกลางฟ้าดิน เปรียบดั่งอาชาสีขาวเผ่นผ่านรอยแยก ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

เวลาผ่านไปเพียงพริบตาก็มาถึงสี่ปีให้หลัง—