บทที่ 317 หลู่เอ้อร์หนิวลงมีด

ฉินลี่ยิ้ม ยื่นมือไปลูบหัวน้อยๆ ของเธอแล้วพูดว่า “ไม่ต้องบอกลาหรอก เพราะหลังจากนี้ผมคงไปหมิงจูบ่อยๆ”

ซูหย่วนอินมองเขาแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “จริงเหรอคะ”

“แน่นอนสิ…” ฉินลี่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ก็เพราะเธออยู่ที่หมิงจูนี่นา”