บทที่ 410 ตอนนี้เขาคงมีความสุขมากแน่ๆ

หลู่เอ้อร์หนิวเกาหัวอย่างกระดากอาย “บอสครับ คุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว พวกเราก็แค่คอยรับคำสั่งไปวิ่งเต้นเท่านั้น อีกอย่าง อุตส่าห์มีไอเดียใช้หนุ่มหล่อล่อใจสาว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้เลย”

หวังเถี่ยจู้เบ้ปาก “พูดให้ชัดนะ นั่นน่ะไอเดียของฉัน ไม่ใช่ ‘พวกเรา’… นายมีสมองขนาดนั้นเชียวเหรอ?”

หลู่เอ้อร์หนิวแค่นหัวเราะ “ได้! เป็นไอเดียของนาย แล้วมันมีประโยชน์ไหมล่ะ? ได้ใช้ไหม? ฉันไม่มีสมอง แล้วนายมีเหรอ? นายมันก็เทียบกับบอสไม่ได้เลยสักนิด”