บทที่ 51 ก็ผมชอบเกาะผู้หญิงกินนี่นา

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ช่างก็มาวัดตัวให้ถังซูหานจริงๆ

เป็นผู้หญิงวัยสามสิบกว่าคนหนึ่ง พาสาวน้อยเด็กฝึกงานวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีมาด้วยอีกคน

ทั้งคู่ประสานงานกันได้อย่างคล่องแคล่ว คนหนึ่งวัด อีกคนจดบันทึก

พอวัดเสร็จ ช่างตัดเสื้อสาวก็หยิบแท็บเล็ตออกมากรอกข้อมูลสัดส่วนของถังซูหานลงไปจนครบ

จากนั้นก็ยื่นแท็บเล็ตให้ถังซูหานพลางเอ่ย “คุณผู้หญิงคะ นี่คือชุดสำเร็จรูปที่มีอยู่ตอนนี้ซึ่งตรงกับสัดส่วนของคุณ รบกวนเลือกดูสักครู่ค่ะ แล้วเดี๋ยวทางเราจะนำชุดไปส่งให้”

เธอรู้มาแล้วว่าถังซูหานต้องการแค่เช่าไม่ได้สั่งตัด จึงแนะนำเฉพาะชุดสำเร็จรูปที่มีในสต็อก

ถังซูหานยิ้มบางๆ พยักหน้าให้ แล้วก้มลงดูชุดสำเร็จรูปบนหน้าจอแท็บเล็ต

ฉินลี่ยื่นหน้าเข้ามาร่วมแจมด้วย ชะโงกมองอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ชุดนี้ไม่ได้ โชว์ขาเยอะไป สั้นแทบจะถึงโคนขาอยู่แล้ว”

“ชุดสีน้ำเงินนี่ก็ไม่สวย ไม่เข้ากับคุณเลย”

“ชุดสีขาวพอดูได้นะ แต่ดันเปิดหลัง ไม่เอาๆ”

…

เมื่อได้ยินฉินลี่บ่นพึมพำไม่หยุดอยู่ข้างๆ

ถังซูหานจึงพูดกลั้วขำ “ตกลงว่าคุณเลือกหรือฉันเลือกกันแน่เนี่ย”

ฉินลี่หัวเราะแหะๆ “ผมแค่ออกความเห็นเฉยๆ”

ถังซูหานปรายตามองเขาก่อนจะแกล้งชี้นิ้วไปที่ชุดราตรีคอคว้านลึกทรงวีชุดหนึ่ง “งั้นฉันเลือกชุดนี้แล้วกัน”

“ไม่ได้เด็ดขาด!”

ฉินลี่รีบห้ามทันควัน “ชุดนี้คอลึกเกินไป…เดี๋ยวเป็นหวัดง่าย”

ถังซูหานเกือบจะหลุดขำกับคนบ้าคนนี้

ทว่าในใจกลับรู้สึกหวานชื่นอย่างบอกไม่ถูก

ก็แค่ไม่อยากให้เธอแต่งตัวโป๊จนคนอื่นจ้องตาเป็นมันไม่ใช่หรือไง

เวลาเจ้าหมอนี่หึงก็น่ารักดีเหมือนกัน

“ก็ได้ งั้นฉันเลือกชุดสีดำนี้แล้วกันค่ะ” ถังซูหานชี้นิ้วไปที่ชุดราตรียาวสีดำตัวหนึ่ง

ฉินลี่เห็นชุดที่เธอเลือกก็แอบถอนหายใจโล่งอก รีบประจบเอาใจทันที “ชุดนี้แหละแจ่ม กระโปรงยาวสีดำล้วน ช่วงอกประดับเพชรวิบวับ ไม่หวือหวาจนเกินงามแถมยังดูสง่าเลอค่าสุดๆ”

แน่นอนว่าเหตุผลหลักก็คือชุดนี้มิดชิดที่สุดต่างหาก

ช่างตัดเสื้อสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นตัวเลือกของเธอ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ได้เลยค่ะคุณผู้หญิง ความจริงชุดราตรีตัวนี้ทางเราเพิ่งออกแบบและตัดเย็บเสร็จหมาดๆ เป็นของใหม่เอี่ยม ยังไม่เคยมีใครใส่เลยค่ะ”

ถังซูหานเม้มปากยิ้ม ในใจก็พอใจไม่แพ้กัน เพราะเธอก็ไม่อยากใส่ชุดที่เคยผ่านมือคนอื่นมาเหมือนกัน

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยนะคะ”

ช่างตัดเสื้อสาวกล่าวอย่างสุภาพ “ยินดีบริการค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักฉันจะนำชุดไปส่งให้นะคะ”

ถังซูหานพยักหน้า “รบกวนช่วยส่งไปที่ห้อง 5508 โรงแรมแชงกรี-ลาแล้วกันค่ะ”

จะให้เปลี่ยนชุดที่บริษัทก็คงไม่สะดวก

ยังไงก็ต้องกลับไปที่โรงแรมอยู่ดี อีกอย่างต้องอาบน้ำแต่งหน้าด้วย

ช่างตัดเสื้อสาวไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

ตอนนั้นเองฉินลี่ก็ถามขึ้นมา “แล้วค่าใช้จ่ายทั้งหมดเท่าไรครับ เดี๋ยวผมโอนให้เลย”

ช่างตัดเสื้อสาวได้ยินเขาพูดเรื่องค่าใช้จ่ายก็รีบตอบ “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณผู้ชาย นายน้อยของเรากำชับไว้แล้วว่าครั้งนี้ไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ”

ฉินลี่พยักหน้ารับ ฟ่านปิ่งเฉินนี่จัดการเรื่องต่างๆ ได้เรียบร้อยดีจริงๆ ไว้วันไหนว่างคงต้องเลี้ยงหม่าล่าทั่งเขาสักมื้อแล้วล่ะ

แน่นอนว่าเขายังไม่รู้ว่าฟ่านปิ่งเฉินตั้งใจจะจุดธูปกราบไหว้เขาอยู่รอมร่อ

ถ้าเกิดรู้ขึ้นมาละก็ คงได้จับฟ่านปิ่งเฉินไปต้มทำหม่าล่าทั่งแน่ๆ

เรื่องชุดราตรีเรียบร้อย ทั้งสองคนก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

งานเลี้ยงจะเริ่มตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง ตอนนี้ยังไม่ถึงหกโมงเย็น

รีบกลับโรงแรมไปเปลี่ยนชุดราตรี เตรียมตัวให้พร้อมแล้วค่อยไปคฤหาสน์แพลตตินัม เวลาน่าจะกำลังพอดี

ทั้งคู่จึงออกจากบริษัท นั่งรถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน มุ่งหน้ากลับโรงแรมแชงกรี-ลา

ระหว่างอยู่บนรถ ฉินลี่ก็จองตั๋วเครื่องบินกลับจินเจียงช่วงเช้าวันพรุ่งนี้สำหรับทั้งสองคน

ตอนขามาหยางซิงอวิ้นเป็นคนจัดการจองตั๋วให้ ตอนนี้ก็คงต้องเป็นเขาที่จัดการเอง

ไม่ได้เจอกันแค่สองวัน เขาก็ค่อนข้างคิดถึงเลขาฯ ตัวน้อยที่ทั้งว่าง่ายแถมยังขยันขันแข็งคนนั้นจริงๆ

ไหนจะไอ้ลูกหมาสามตัวในห้องพักอีก ไม่ได้โม้โอ้อวดกับพวกมันนานแล้วเหมือนกัน

แล้วยังมีอาจารย์สาวสุดเซ็กซี่อย่างหยางอวี่เวยอีก

ตอนนั้นเขาสั่งให้ชีหรูอวี้ส่งคนไปคอยคุ้มกันเธอ

สองสามวันมานี้ชีหรูอวี้ก็ส่งข่าวคราวมาให้เขาบ้าง

ดูเหมือนช่วงนี้อาจารย์สาวของเขาจะใช้ชีวิตได้ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไรนัก

ความคิดแล่นไปเรื่อยเปื่อย ทำให้เขาอยากจะกลับไปจริงๆ แล้ว

โรลส์-รอยซ์แล่นมาถึงแชงกรี-ลา หลังจากนั้นไม่นานชุดราตรีก็ถูกนำมาส่ง

ทั้งสองคนจึงแยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

แน่นอนว่า ‘พร้อมกัน’ ในแง่ของเวลา ไม่ใช่ ‘พร้อมกัน’ ในแง่ของสถานที่

ไม่อย่างนั้นงานเลี้ยงค่ำคืนนี้ทั้งคู่คงไม่มีเวลาได้ไปเข้าร่วมแน่

ฉินลี่อาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนเป็นชุดสูทสีดำ เพื่อให้เข้าคู่กับชุดราตรีสีดำของถังซูหาน

แถมยังให้สไตลิสต์ของโรงแรมช่วยเซตผมให้ ทำให้ทั้งตัวดูหล่อเหลาภูมิฐานขึ้นมาทันตาเห็น

พอยืนอยู่หน้ากระจก เขาก็เลยเอ่ยปากชมตัวเองไปอีกยกใหญ่

เวลาใกล้จะถึงหนึ่งทุ่ม

ถังซูหานก็เดินออกมาจากห้อง

เธอสวมชุดราตรียาวสีดำสนิท รวบผมขึ้นอย่างประณีต คิ้วและดวงตางดงามคมกริบ ริมฝีปากสีแดงอิ่มเอิบ แขนเรียวงามขาวผ่องไร้ที่ติ

รูปร่างของเธอสูงเพรียว ชุดราตรีแนบกระชับเข้ากับสัดส่วนได้อย่างไร้ที่ติ เน้นทรวดทรงโค้งเว้าเย้ายวนใจ

ท่วงท่าสง่างามเลอค่าจนน่าตื่นตะลึง

ถังซูหานสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ เผยปลายนิ้วเท้าขาวดุจหยก เดินอมยิ้มเข้ามาตรงหน้าฉินลี่ ก่อนจะหมุนตัวอย่างอ่อนช้อยไปหนึ่งรอบ

แล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้าง เลขาฯ ตัวน้อย พี่สาวสวยไหม”

ฉินลี่กลืนน้ำลายเอื๊อก สายตาจับจ้องเธอตาไม่กะพริบแล้วเอ่ยว่า “ผมขาดทุนย่อยยับเลย”

“หืม?”

ถังซูหานสงสัย ปฏิกิริยาแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกัน

“ผมเคยได้นอนด้วยแท้ๆ แต่ดันจำความรู้สึกอะไรไม่ได้เลยสักนิด”

ฉินลี่พูดอย่างหน้าไม่อาย “ถ้าสวรรค์ให้โอกาสผมแก้ตัวอีกสักครั้ง ผมจะทะนุถนอมมันเป็นอย่างดี และถ้าจำเป็นต้องกำหนดจำนวนครั้งให้กับความรู้สึกนี้ ผมขอสักหนึ่งหมื่นครั้งไปเลย”

ถังซูหานค้อนตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้

ไอ้คนบ้านี่ คิดเรื่องใสซื่อบริสุทธิ์สักห้านาทีไม่ได้หรือไงนะ

“ไปได้แล้ว ไอ้จอมลามก” เธอเดินนำไปที่ลิฟต์ก่อน

“ผมไม่ได้เล็กนะ คุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจ” ฉินลี่ทำหน้าตาไร้เดียงสาพลางก้าวเท้าตามไปติดๆ

“รู้กับผีน่ะสิ ระวังหน่อย อย่าเหยียบชายกระโปรงฉัน” ถังซูหานปราม

“ผมไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อย”

ทั้งสองก้าวเข้าไปในลิฟต์

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงของฉินลี่ก็ดังขึ้น

“ถังซูหาน คุณจะเอาชายกระโปรงมายัดไว้ใต้เท้าผมทำไมเนี่ย”

ตามมาด้วยเสียงดุอย่างแง่งอนของถังซูหานทันควัน

“คนบ้า ตัวเองทำผิดแท้ๆ ยังจะมาฟ้องก่อนอีก!”

------------

คฤหาสน์แพลตตินัมเป็นของนักสะสมของโบราณชื่อดังท่านหนึ่ง

งานเลี้ยงการกุศลในค่ำคืนนี้ นักสะสมท่านนี้จับมือกับมูลนิธิการกุศลจัดขึ้นมา

โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อนำเงินที่ได้จากการประมูลของโบราณไปทำการกุศล

เหล่านักธุรกิจชื่อดังของหมิงจูและบุคคลชั้นสูงต่างมีรายชื่ออยู่ในบัตรเชิญ

สิ่งที่คนกลุ่มนี้มีเหมือนกันคือ รวยล้นฟ้ากันทุกคน

ตอนที่ฉินลี่และถังซูหานเดินทางมาถึง เวลาก็กำลังพอดิบพอดี

พวกเขายื่นบัตรเชิญตรงหน้าประตูคฤหาสน์ จากนั้นโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนนก็แล่นตรงเข้าไปด้านใน

คฤหาสน์แห่งนี้กว้างขวางใหญ่โตมาก

รถแล่นอยู่ข้างในตั้งสี่ห้านาทีกว่าที่จะถึงจุดหมาย ซึ่งเป็นอาคารหลังใหญ่ที่ดูราวกับโรงแรมหรู

เวลานี้ ลานจอดรถด้านข้างละลานตาไปด้วยรถหรูสารพัดยี่ห้อ

หลังจากจอดคัลลิแนนเรียบร้อย ฉินลี่ก็ลงจากรถแล้วเดินไปเปิดประตูพร้อมกับประคองถังซูหานลงมา

“นี่น่ะเหรอคฤหาสน์ของพวกเศรษฐีที่ดิน” ฉินลี่เอ่ยขึ้นอย่างทึ่งๆ

คนทั่วไปเวลาออกข้างนอกก็ต้องไปพักโรงแรม

แต่เศรษฐีพวกนี้เล่นสร้างโรงแรมไว้ในบ้านตัวเองเนี่ยนะ

คิดดูสิว่ามันเกินไปไหม

ถังซูหานยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ก็พอดูได้นะ พอๆ กับบ้านฉันนั่นแหละ”

ฉินลี่: “…”

นี่สินะความมั่นใจของเศรษฐินีตัวจริง

ฉินลี่อิจฉาตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงประคองเธออย่างทะนุถนอมระมัดระวังยิ่งขึ้นไปอีก

“หานหาน วันหน้าถ้าเราสองคนคุยเรื่องแต่งงานกัน ให้พ่อคุณเตรียมสินเดิมไว้เยอะๆ หน่อยนะ”

ถังซูหานหยิกแขนเขาไปทีหนึ่ง ก่อนจะเอียงหน้าเข้ามากระซิบเสียงเบา “ขอแค่คุณมัดใจฉันให้อยู่หมัด ของพวกนั้นก็เป็นของคุณทั้งหมดนั่นแหละ”

“จัดไปเลยครับ!”

ฉินลี่ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีทันที

ถึงฉันจะมีเงินก็เถอะ แต่การได้เกาะผู้หญิงกินมันฟินกว่าเยอะเลยนี่หว่า!