บทที่ 52 พี่ชายของฟ่านปิ่งเฉิน

ถังซูหานควงแขนฉินลี่เดินเข้ามาในห้องโถงชั้นหนึ่ง

คนทั้งสอง คนหนึ่งเย็นชาสูงศักดิ์ อีกคนหล่อเหลาโดดเด่น

ช่างดูเหมาะสมกันเหลือเกิน

ทันทีที่ย่างเท้าเข้ามาในโถง ฉินลี่ก็ได้ยินเสียงดนตรีคลาสสิกอันไพเราะ แว่วคลอเบาๆ

ไม่ดังพอจะรบกวนบทสนทนา แค่เปิดไว้สร้างบรรยากาศเท่านั้น

เหล่านักธุรกิจและสุภาพสตรีในชุดราตรีหลากสไตล์กำลังยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ประปราย

การปรากฏตัวของถังซูหานและฉินลี่ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้ทันที

แน่นอนว่าเพราะในงานมีผู้ชายมากกว่า สายตาส่วนใหญ่จึงพุ่งตรงไปที่ถังซูหาน

ผู้หญิงคนนี้โดดเด่นสะดุดตาเกินไปจริงๆ

ทั้งงดงามหยาดเยิ้ม ทั้งสง่างามและสูงส่ง

ท่ามกลางฝูงชน ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าในชุดสูทสีขาวมองถังซูหานตาค้าง รู้สึกตะลึงในความงามขึ้นมาทันควัน

เขาหันไปถามคนข้างกาย “ผู้หญิงคนนี้สวยเกินไปแล้ว ไอ้เฉิง นั่นใครวะ มึงรู้จักไหม”

เขาคือฟ่านปิ่งจวิน พี่ชายคนโตของฟ่านปิ่งเฉิน

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าไอ้เฉิงส่ายหน้า “กูไม่เคยเห็นเหมือนกัน นายน้อยฟ่าน ในแวดวงหมิงจูไม่เคยเห็นใครสวยขนาดนี้มาก่อนเลยว่ะ”

ชายหนุ่มผมดัดที่ถือแก้วเหล้าอยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคัก “ทำไมจะไม่มี เจียงไอ่หลินก็สวยมากไม่ใช่เหรอ”

ไอ้เฉิงได้ยินก็กลอกตาใส่ “พอเถอะ ไอ้จู คนที่มึงพูดถึงนั่นนับเป็นผู้หญิงด้วยเหรอวะ”

เรื่องที่เจียงไอ่หลินเป็นเลสเบี้ยน ในแวดวงของพวกเขารู้กันทั่วตั้งนานแล้ว

ฟ่านปิ่งจวินโบกหัวไอ้เฉิงไปทีหนึ่ง พลางด่าปนหัวเราะ “มึงพูดบ้าอะไรวะ นั่นมันว่าที่น้องสะใภ้กู จะไม่ใช่ผู้หญิงได้ยังไง”

ไอ้เฉิงหัวเราะหึๆ “นายน้อยฟ่าน พวกเราคนกันเองมีใครไม่รู้บ้าง ปิ่งเฉินคิดจะปราบเจียงไอ่หลิน มึงคิดว่ามีหวังเหรอ”

ที่จริงในใจฟ่านปิ่งจวินก็คิดว่าไม่มีหวังเหมือนกัน แต่เรื่องนี้ผู้ใหญ่สองตระกูลตกลงกันไว้ ไม่ใช่กงการอะไรที่เขาจะไปก้าวก่ายได้

อันที่จริงเขายังแอบโล่งใจอยู่ลึกๆ โชคดีที่ตอนนั้นตัวเองมีสัญญาหมั้นหมายอยู่ก่อนแล้ว เรื่องนี้ถึงไม่ตกใส่หัวเขา

ลำพังแค่นิสัยอย่างเจียงไอ่หลิน คนทั่วไปก็ไม่มีทางเอาอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังไม่ชอบผู้ชายเลยสักนิด

คงไม่ใช่ว่าต้องบินไปแปลงเพศที่ไทยก่อนเพื่อตามจีบเธอหรอกมั้ง?!

ฟ่านปิ่งจวินแอบไว้อาลัยให้น้องชายตัวเองในใจอีกรอบ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา “แล้วผู้ชายล่ะ พวกมึงมีใครรู้จักไหม”

เฉิงจื่อกับไอ้จูต่างก็ส่ายหน้า

ฟ่านปิ่งจวินหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาใบหนึ่ง พลางชวน “ไป เข้าไปทักทาย ทำความรู้จักกันหน่อย”

เฉิงจื่อกับไอ้จูได้ยินดังนั้นต่างก็ถือแก้วเดินตามไป

ตอนนั้นฉินลี่กับถังซูหานกำลังรับมือกับคนที่เดินเข้ามาทักทายอยู่พอดี

ที่นี่ไม่มีใครตั้งแง่รังเกียจเพียงเพราะพวกเขาเป็นหน้าใหม่

อย่างมากก็แค่มีบางคนที่อิจฉาว่าถังซูหานสวยเกินไป อิจฉาว่าฉินลี่หล่อเหลาเอาการก็เท่านั้น

ทว่าจุดประสงค์ที่นักธุรกิจส่วนใหญ่มางานนี้ก็เพื่อสร้างคอนเนกชันเพิ่ม ดังนั้นพวกเขาจึงกระตือรือร้นที่จะทำความรู้จักกับคนหน้าใหม่มากกว่า

เพราะถึงที่สุดแล้วพวกเขาก็คือพ่อค้า หลักการที่ว่ายิ่งเพื่อนเยอะทางเดินยิ่งกว้างนั้นสลักลึกอยู่ในกระดูกตั้งนานแล้ว

พอรู้ว่าถังซูหานกับฉินลี่เป็นตัวแทนจากเซียงเฉิงกรุ๊ป ท่าทีของทุกคนก็ยิ่งเป็นกันเองมากขึ้น

ยังไงเสียเซียงเฉิงกรุ๊ปก็เป็นกลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีมูลค่าตลาดกว่าสามหมื่นล้านหยวน

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่ฉินลี่มาร่วมงานเลี้ยงแบบนี้ แต่เขาไม่มีอาการประหม่าเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับพูดคุยได้ออกรสออกชาติยิ่งกว่าถังซูหานเสียอีก

อย่าคิดเด็ดขาดว่าฉินลี่ที่เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัย อายุยังน้อยและประสบการณ์ด้อยกว่า จะคุยกับคนพวกนี้ไม่รู้เรื่อง

ฉินลี่ไม่ใช่นักศึกษาธรรมดาทั่วไป แต่เป็นนักศึกษาที่มีทั้งอีคิวและไอคิวสูงเกิน 90 แต้ม

เขาเชี่ยวชาญศาสตร์การเข้าสังคมอย่างลึกซึ้ง

เวลาจับกลุ่มคุยเล่นกับผู้ชาย ไม่ว่าฐานะจะต่างกันแค่ไหน บทสนทนาก็หนีไม่พ้นการคุยเรื่อยเปื่อย นายวิเคราะห์สถานการณ์บ้านเมืองสองประโยค ฉันก็คุยโม้โอ้อวดไปสองประโยค

เพียงแต่ในงานที่เป็นทางการแบบนี้ ทุกคนจะคุยโม้กันอย่างสำรวมขึ้นหน่อย

แต่เนื้อแท้ก็ยังเหมือนเดิม

ส่วนการคุยกับผู้หญิงนั้นยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ แค่เอ่ยปากชมก็พอแล้ว

ชมการแต่งตัว ชมเครื่องประดับ ชมรูปร่าง

ยิ่งผู้หญิงคนนั้นตั้งใจโชว์จุดไหน ก็ชมจุดนั้นให้ตรงเป้า รับรองว่าได้ผลชะงัด

ถังซูหานยังหน้าบางอยู่บ้าง จึงต้องรักษาท่าทีสงวนตัว

ทว่าฉินลี่กลับลื่นไหลอยู่ในกลุ่มคนราวกับปลาได้น้ำ

ถังซูหานมองฉินลี่ที่กำลังคุยเล่นหัวเราะอย่างออกรสอยู่ข้างกาย ริมฝีปากก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ

ตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์เธอก็มองออกแล้ว

ผู้ชายคนนี้ กล้าคิด และมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ถ้าเธอให้เวทีแก่เขา เขาจะใช้เวทีนั้นแสดงฝีมือได้อย่างเปล่งประกายแน่นอน

ดังนั้นเธอจึงพอใจในตัวฉินลี่มาก

พอใจมากจริงๆ

แต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ หื่นเกินไปหน่อย

ในตอนนั้นเอง นักธุรกิจคนหนึ่งที่กำลังคุยกับฉินลี่อย่างถูกคอเหลือบไปเห็นฟ่านปิ่งจวินกับเพื่อนอีกสองคนกำลังเดินเข้ามา

จึงรีบเอ่ยทักทาย “นายน้อยฟ่าน นายน้อยเฉิง นายน้อยจู สวัสดีตอนค่ำครับ”

ฟ่านปิ่งจวินยิ้มพลางชนแก้วกับเขาเบาๆ แล้วกล่าว “เฉินซั่ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก นายน้อยอะไรกัน พวกเราสนิทกันมาตั้งนานแล้ว”

ได้ยินแบบนั้น เฉินซั่วก็หน้าบานขึ้นมาทันที

ที่จริงธุรกิจของเขาก็ไม่จัดว่าเล็ก ในเมืองหมิงจูเขามีโรงแรมเปิดอยู่ตั้งสิบกว่าแห่ง

แต่หากเทียบกับตระกูลฟ่านแล้ว ยังห่างชั้นกันอยู่หลายระดับนัก

เมื่อเห็นฟ่านปิ่งจวินให้ความเป็นกันเองขนาดนี้ ในใจก็ยินดีอย่างยิ่ง

“ทั้งสามท่านจะให้เกียรติไปที่ร้านผมเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นส่งข่าวบอกผมได้เลยนะครับ เดี๋ยวผมจัดคนมาคอยดูแลเป็นเพื่อน” เฉินซั่วพูดพร้อมรอยยิ้ม

เรื่อง ‘หาคนมาคอยดูแล’ พวกฟ่านปิ่งจวินต่างรู้ความหมายดีว่าคืออะไร

“เอาเถอะ มีคำพูดของนายคำนี้ก็พอแล้ว พวกฉันไม่เกรงใจแน่” รอยยิ้มของฟ่านปิ่งจวินยังไม่จางหาย พลางเอ่ย “ฉันขอคุยกับพี่ชายคนนี้สักสองสามประโยคนะ”

เฉินซั่วเห็นฟ่านปิ่งจวินมองไปทางฉินลี่ก็รู้ความ รีบพูดทันที “งั้นผมขอตัวไปดูทางโน้นก่อนนะครับ พอดีเห็นคนรู้จักเข้า”

ฟ่านปิ่งจวินพยักหน้า เฉินซั่วจึงเดินจากไปด้วยสีหน้าเบิกบานใจ

หลายคนมักมีอคติต่อทายาทคนรวยรุ่นสอง

แต่พวกที่หยิ่งยโสโอหัง ไม่เห็นหัวใคร และรู้แต่จะก่อเรื่องนั้นไม่ได้เป็นตัวแทนของคนทั้งหมด

ยังมีอีกมากมายที่เหมือนฟ่านปิ่งจวิน ซึ่งได้รับการอบรมสั่งสอนและซึมซับมาจากรุ่นพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก กิริยามารยาทและการวางตัวจึงเหมาะสมไร้ที่ติ

รวมถึงน้องชายของเขาอย่างฟ่านปิ่งเฉินก็เช่นกัน ตอนที่เข้าไปทักหยางซิงอวิ้นบนเครื่องบิน พอเห็นว่าเธอไม่สนใจ เขาก็ไม่ตามตื๊อให้รำคาญ

มารยาทแบบนี้ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่ยังเล็ก

ฟ่านปิ่งจวินถือแก้วไวน์ด้วยมือซ้าย มองมายังฉินลี่แล้วยื่นมือขวาออกมา พลางยิ้มกล่าว “สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมฟ่านปิ่งจวิน”

ฉินลี่จับมือกับเขาแล้วเอ่ยตอบ “สวัสดีครับ ผมฉินลี่”

หลังจับมือเสร็จ ฟ่านปิ่งจวินก็ชี้ไปที่เฉิงจื่อข้างๆ แล้วพูด “นี่เฉิงฉู่เหวิน ทุกคนเรียกเขาว่าเฉิงจื่อ”

จากนั้นก็ชี้ไปที่เหล่าจู “นี่จูหมิง ทุกคนเรียกเขาว่าเหล่าจู”

ฉินลี่จับมือกับทั้งสองคนอย่างมีมารยาท พร้อมเอ่ยทักทายกันสองสามประโยค

จากนั้นเขาก็แนะนำถังซูหานให้ทุกคนรู้จัก

คราวนี้พวกฟ่านปิ่งจวินทั้งสามคนไม่ได้ยื่นมือมาจับ เพียงแค่ส่งยิ้มและพยักหน้าทักทายถังซูหานเท่านั้น

การกระทำนี้ทำให้ฉินลี่รู้สึกประทับใจไม่น้อย

พวกที่ไม่สนิทกันเลยสักนิด แล้วตรงเข้ามาจีบแฟนคนอื่นหรือฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัว นั่นมันพวกหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

การเว้นระยะห่างอย่างรู้กาลเทศะแบบนี้ต่างหาก ถึงจะสร้างความประทับใจที่ดีให้แก่กัน

หลังจากทักทายกันเสร็จ ฉินลี่ก็หันไปมองฟ่านปิ่งจวินแล้วถาม “ชื่อของพี่จวินทำให้ผมนึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง ไม่ทราบว่าพี่จวินรู้จักฟ่านปิ่งเฉินไหมครับ”

คราวนี้ฟ่านปิ่งจวินรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาบ้างแล้ว

“เขาน้องชายฉันเอง พี่ลี่รู้จักปิ่งเฉินด้วยเหรอ”

การเรียกกันว่าพี่ไม่ได้เกี่ยวกับอายุเท่าไหร่นัก เป็นเพียงคำยกย่องที่ต่างฝ่ายต่างให้เกียรติกันเท่านั้น

ฉินลี่เรียกเขาว่าพี่จวิน เขาเรียกฉินลี่ว่าพี่ลี่

ถือเป็นการให้เกียรติซึ่งกันและกัน

ฉินลี่พยักหน้า ยิ้มพลางกล่าว “เคยเจอกันครับ คุยกันถูกคอทีเดียว”

ถูกคอกันจริงๆ นั่นแหละ ถึงขนาดที่ฟ่านปิ่งเฉินอยากจะยกคู่ดูตัวของตัวเองมาประเคนให้เขาเลยด้วยซ้ำ

“ฮ่าๆ เพื่อนของปิ่งเฉินก็คือเพื่อนของฉัน พี่ลี่ มา พวกเราชนแก้วกันสักหน่อย” ฟ่านปิ่งจวินยกแก้วขึ้นกล่าว

ฉินลี่ยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับเขาเบาๆ

จากนั้นทั้งสองคนก็ดื่มจนหมดแก้ว

--