บทที่ 53 วิกฤตที่เจียงอ้ายหลินนำพามา

หลังดื่มกันหมดแก้ว ฟ่านปิ่งจวินก็เอ่ยถาม “พี่ลี่สนใจของเก่ากับเขาด้วยเหรอครับ”

คำว่า ‘ด้วย’ นี้เผยไต๋ออกมาทันที

กลุ่มของฟ่านปิ่งจวินต่างจากฉินลี่และถังซูหาน พวกเขามาร่วมงานเลี้ยงการกุศลครั้งนี้คงเล็งของเก่าเอาไว้เป็นแน่

“ก็สนใจอยู่บ้างครับ”

ฉินลี่เอ่ยอย่างสุขุม “ตอนอยู่จินเจียงเคยได้ยินชื่อเสียงของท่านผู้เฒ่าหานว่าเป็นยอดนักสะสม มีของดีอยู่ในมือเพียบ ครั้งนี้สบโอกาสพอดี เลยแวะมาเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย”

ท่านผู้เฒ่าหานคนนี้ก็คือผู้จัดงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ หานซื่อจง

ชื่อหราอยู่บนบัตรเชิญนั่นเอง

แน่นอนว่าฉินลี่ไม่มีความรู้เรื่องของเก่าเลยแม้แต่น้อย แค่คุยไหลตามน้ำไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น

“ที่แท้พี่ลี่ก็เป็นคนจินเจียง มิน่าล่ะ ปิ่งเฉินเองก็เพิ่งกลับมาจากจินเจียงเหมือนกัน”

พูดถึงตรงนี้ฟ่านปิ่งจวินก็ลดเสียงลงต่ำ “ได้ยินว่าครั้งนี้ท่านผู้เฒ่าหานเอาของดีออกมาไม่น้อยจริงๆ พวกเราสองสามคนก็กะมาเปิดหูเปิดตา ถือโอกาสดูด้วยว่ามีชิ้นไหนเข้าตา จะได้ซื้อกลับไปเอาใจท่านผู้เฒ่าที่บ้านน่ะครับ ฮ่าๆ”

ฉินลี่พยักหน้า ยิ้มพลางกล่าว “เข้าใจได้ครับ ถึงตอนนั้นถ้าผมมีอะไรไม่เข้าใจ คงต้องรบกวนพวกพี่ๆ ช่วยชี้แนะแล้ว”

“เกรงใจไปแล้วครับ”

ฟ่านปิ่งจวินยิ้มตอบ “ถ้าเป็นเรื่องของเก่า ไอ้เฉิงพอจะมีสายตาเฉียบแหลมอยู่บ้าง”

ฉินลี่จึงหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาอีกใบแล้วชนแก้วกับไอ้เฉิงหรือเฉิงฉู่เหวิน ทั้งสองคนจิบไปเพียงเล็กน้อย

การดื่มไวน์แดงไม่จำเป็นต้องกระดกหมดแก้วทุกครั้ง ส่วนใหญ่แค่จิบพอเป็นพิธีก็พอ

ข้อแรกคือเมาแล้วจะเสียบุคลิก ข้อสองคืองานนี้มีไฮไลต์รออยู่ด้านหลังอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เพิ่งจะเริ่มต้น มีสติแจ่มใสไว้จะดีที่สุด

การยกหมดแก้วเหมือนตอนที่ฉินลี่คุยกับฟ่านปิ่งจวินเมื่อครู่นั้นถือเป็นส่วนน้อย

เพียงเพราะทั้งสองฝ่ายพบว่ามีสายสัมพันธ์ของฟ่านปิ่งเฉินเชื่อมอยู่ จึงดื่มหมดแก้วเพื่อผูกมิตร

ฟ่านปิ่งจวินมองฉินลี่ด้วยความชื่นชมอย่างยิ่ง

เพื่อนของน้องชายคนนี้วางตัวได้รอบคอบไร้ที่ติจริงๆ

ทั้งคำพูดคำจาก็ไม่นอบน้อมจนเกินงามและไม่อวดดี

เป็นคนมีแววทีเดียว

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

ทันใดนั้น เสียงที่แฝงความประหลาดใจก็ดังขึ้น

ฉินลี่ได้ยินเสียงนี้ก็ใจกระตุกวาบ

บ้าเอ๊ย ยัยไดโนเสาร์หุ้มเกราะโผล่มาได้ยังไงเนี่ย

ฉินลี่หันหน้าไปมอง และก็เป็นอย่างที่คิด เจียงอ้ายหลินกำลังเดินตรงมาทางเขา

วันนี้เจียงอ้ายหลินสวมชุดราตรียาวเกาะอกสีฟ้าอมเขียว ทรวดทรงชวนมอง ส่วนเว้าส่วนโค้งเด่นชัด โดยเฉพาะขนาดหน้าอกหน้าใจที่มหึมาสะดุดตาเป็นพิเศษ

ชุดราตรีแบบนี้ หากเปลี่ยนเป็นคนหน้าอกเล็กมาใส่ คงเอาไม่อยู่จริงๆ

“อ้ายหลิน เธอก็มาด้วยเหรอ” ฟ่านปิ่งจวินทักทาย

เฉิงฉู่เหวินกับจูหมิงก็ส่งสัญญาณทักทายเธอเช่นกัน วงสังคมในหมิงจูมีอยู่แค่นี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องวนมาเจอกันอยู่ดี

เมื่อเห็นพวกเขาทักทาย เจียงอ้ายหลินเพียงพยักหน้าตอบรับอย่างเฉยชา

เธอเกลียดผู้ชายพวกนี้ จึงไม่มีอารมณ์อยากจะมาทักทายผูกมิตรด้วย

ทว่าความเกลียดที่เธอมีต่อฉินลี่นั้นค่อนข้างพิเศษ เรียกว่าเกลียดเข้าไส้เป็นพิเศษเลยทีเดียว

เพราะฉินลี่ไม่เพียงแต่เป็นไอ้ผู้ชายหน้าเหม็น แต่ยังเป็นศัตรูหัวใจของเธออีกด้วย

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่” เจียงอ้ายหลินมองฉินลี่แล้วถามซ้ำอีกครั้ง แววตาเป็นประกายเย็นเยียบ

ฉินลี่แสร้งทำสีหน้างุนงงแล้วถาม “คุณผู้หญิง คุณทักคนผิดหรือเปล่าครับ เราเคยเจอกันด้วยเหรอ”

เมื่อเห็นไอ้สารเลวคนนี้แกล้งทำเป็นไม่รู้จักตน เจียงอ้ายหลินก็แทบจะสาดไวน์แดงในมือใส่หน้าเขา

เธอคิดไว้ว่าฉินลี่คงจะปะทะคารมกับเธอ แต่คาดไม่ถึงว่าไอ้หมอนี่จะเล่นไม้ตายยิ่งกว่า ด้วยการแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเสียอย่างนั้น

“ฉินลี่ แกล้งโง่มันสนุกนักเหรอ” เจียงอ้ายหลินเอ่ยเสียงเย็น

พวกฟ่านปิ่งจวินทั้งสามคนถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก นี่มันเรื่องอะไรกัน

ทำไมบรรยากาศถึงดูเหมือนจุดเกิดเหตุของคนโดนฟันแล้วทิ้งชอบกล

แต่เจียงอ้ายหลินไม่ได้ชอบผู้ชายนี่นา

“ไม่สนุกหรอกครับ”

ฉินลี่เลิกคิ้ว ยิ้มบางๆ พลางกล่าว “คนฉลาดอย่างผมไม่เหมาะกับการแกล้งโง่จริงๆ นั่นแหละ”

ถังซูหานเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอเดินเข้ามามองเจียงอ้ายหลินแล้วเอ่ยถาม “ฉินลี่ คนนี้คือใครเหรอคะ”

“อ๋อ นี่คือคุณเจียงอ้ายหลิน คุณหนูเจียงจากตระกูลเจียงแห่งหมิงจูครับ” ฉินลี่แนะนำตัวเธออย่างไม่สะทกสะท้าน

เขากับเจียงอ้ายหลินไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันอยู่แล้ว จะไปกลัวทำไม

ส่วนเรื่องของซูหย่วนอิน ก็ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

แต่ถ้าเจียงอ้ายหลินแฉเรื่องนั้นออกมาจริงๆ

ก็คงต้องตามน้ำไป แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอา

สภาพจิตใจของฉินลี่จัดว่าแข็งแกร่งระดับสุดยอด

แน่ล่ะ ถ้าจิตใจไม่แข็งแกร่งพอ จะกล้าเหยียบเรือหลายแคมได้ยังไง

เมื่อเจียงอ้ายหลินเห็นถังซูหาน ดวงตาก็เป็นประกายวาววับ

เดิมทีเธอชอบผู้หญิงอยู่แล้ว พอเห็นสาวงามระดับท็อปที่หาตัวจับยากอย่างถังซูหาน จึงอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าใกล้

นี่คือสาวงามหยาดเยิ้มที่ทัดเทียมกับซูหย่วนอินเพื่อนสนิทของเธอได้เลย

ทว่าตอนนี้เธอสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างฉินลี่กับถังซูหานมากกว่า

ดังนั้น น้ำเสียงของเธอจึงอ่อนลงโดยเจตนา ก่อนจะถามขึ้น “ฉินลี่ จะไม่แนะนำคุณผู้หญิงท่านนี้หน่อยเหรอ”

ฉินลี่แนะนำอย่างสุขุมลุ่มลึก “นี่แฟนผมครับ ถังซูหาน”

ได้ยินเขาแนะนำเช่นนั้น ถังซูหานก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้นก็ยิ้มพลางยื่นมือไปจับกับเจียงอ้ายหลิน

ถึงอย่างไรเจียงอ้ายหลินก็เป็นสาวงามระดับท็อปคนหนึ่ง เธอจึงอดระแวงไม่ได้

แต่การที่ฉินลี่กล้าแนะนำแบบนี้ แสดงว่าถึงทั้งสองคนจะเคยเจอกัน อย่างมากก็เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น

ทว่าในเวลานี้ แววตาของเจียงอ้ายหลินกลับเปล่งประกายลึกล้ำ

ไอ้สารเลวคนนี้ มีแฟนสาวสวยขนาดนี้แล้วแท้ๆ ยังจะไปตามตอแยเพื่อนสนิทของเธออีก

เหยียบเรือสองแคม ระวังจะจมน้ำตายเข้าสักวัน

แน่นอนว่า เธอยังไม่รู้ความจริง

เรือใต้เท้าของฉินลี่ไม่ได้มีแค่สองลำ

แต่มันคือกองเรือทั้งกองต่างหาก

เมื่อรู้สึกเหมือนกุมจุดอ่อนของฉินลี่ไว้ได้ เจียงอ้ายหลินก็กลับมามีท่าทีสงบนิ่งและมั่นใจทันที

สายตาที่เธอมองฉินลี่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันหยอกล้อ

ฉินลี่เห็นสายตาคู่นั้นแล้ว หัวใจก็พลันกระตุกวูบ

ยัยผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีจริงๆ ด้วย

พวกฟ่านปิ่งจวินทั้งสามคนยังคงตกอยู่ในความมึนงงต่อไป

นี่มันสถานการณ์อะไรกันแน่

แต่ยังดีที่เจียงอ้ายหลินไม่ได้เปิดโปงฉินลี่ตรงนั้น เธอกลับมองเขาด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องแล้วเอ่ยว่า “ขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม”

เป้าหมายหลักของเจียงอ้ายหลินคือการบีบให้เขายอมถอยห่างจากซูหย่วนอิน ไม่ใช่การฉีกหน้าเขา

หากแฉออกไป แล้วฉินลี่ทิ้งถังซูหานเพื่อไปตามจีบซูหย่วนอินอย่างเต็มตัว เธอจะไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบหรอกหรือ

เธอเองก็รู้ดีว่ารสนิยมของซูหย่วนอินนั้นชอบผู้ชายตามปกติ

ถ้าต้องแย่งกันจริงๆ เธออาจจะสู้ไอ้สารเลวคนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ฉินลี่ก็พลันโล่งอกและพยักหน้ารับ

ขอคุยแยกก็เจรจากันง่ายขึ้นแล้ว

“พี่จวิน พี่เหวิน พี่หมิง ขอตัวสักครู่นะครับ”

ฉินลี่เอ่ยขอตัวกับกลุ่มของฟ่านปิ่งจวินก่อนเป็นอันดับแรก

เมื่อเห็นพวกเขาพยักหน้า จึงค่อยหันไปมองถังซูหานแล้วยิ้มหวาน “ที่รัก ผมขอไปคุยธุระกับคุณเจียงสักสองสามคำนะ”

เหตุผลที่ฉินลี่ขอตัวกับกลุ่มฟ่านปิ่งจวินก่อน ก็เพื่อส่งสัญญาณให้ถังซูหานเข้าใจ

ที่เขาต้องแยกไปคุยกับเจียงอ้ายหลิน เป็นเพราะพวกฟ่านปิ่งจวินอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะต้องการปิดบังเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อถังซูหานได้ยินเขาเรียกเธอว่าที่รักต่อหน้าทุกคน ความคลางแคลงใจก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

กลับกลายเป็นความเขินอายเข้ามาแทนที่

ฉินลี่จึงเดินตามเจียงอ้ายหลินแยกตัวออกไปด้านข้าง

พวกฟ่านปิ่งจวินทั้งสามคนยิ้มพลางพยักหน้าให้ถังซูหาน แล้วพากันเลี่ยงไปอีกทาง

จูหมิงถามขึ้นอย่างงงงวย “พี่จวิน นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจียงอ้ายหลินเป็นฝ่ายเข้าหาผู้ชายก่อนแบบนี้”

ไม่เพียงแต่เขาที่สงสัย แม้แต่ฟ่านปิ่งจวินเองก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

เฉิงฉู่เหวินกลับเอ่ยขึ้นมาว่า “นายน้อยฟ่าน น้องสะใภ้นายกลายเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้วเหรอ”

ฟ่านปิ่งจวินทุบเขาไปทีหนึ่งแล้วพูด “อ้ายหลินก็เป็นผู้หญิงอยู่แล้วโว้ย แต่ถ้าฉินลี่ดัดนิสัยให้เธอกลับมาชอบผู้ชายได้จริง ฉันยอมกราบเลย ปิ่งเฉินจะได้หลุดพ้นสักที เพราะยังไงมันก็เอาเธอไม่อยู่หรอก”

เขาหารู้ไม่ว่า อันที่จริงฟ่านปิ่งเฉินวางแผนการนี้เอาไว้ตั้งนานแล้ว

กระทั่งวันนี้ ก็เป็นฟ่านปิ่งเฉินเองที่หลอกล่อให้เจียงอ้ายหลินมาที่งาน

แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าหลายปีมานี้เจียงอ้ายหลินมีท่าทีต่อผู้ชายอย่างไร

จะดัดให้ชอบผู้ชายได้น่ะหรือ

ยากเกินไปแล้ว

“ฉันก็ยอมกราบเหมือนกัน” เฉิงฉู่เหวินเอ่ยจากใจจริง

จูหมิงจิบไวน์แล้วพูดขึ้นบ้าง “ถ้าฉินลี่ดัดเธอให้ชอบผู้ชายได้จริงๆ ฉันจะไปกราบเขาเป็นอาจารย์เลยเอ้า”

--