บทที่ 54 เจียงไอ่หลินที่หวาดกลัว

ฉินลี่เดินตามเจียงไอ่หลินมายังมุมหนึ่งที่ไร้ผู้คน

เมื่อหยุดยืนนิ่ง มุมปากของเจียงไอ่หลินก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เธอมองเขาด้วยสายตาล้อเลียนพลางเอ่ยขึ้น “นายน้อยฉิน ไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอคะ”

ฉินลี่ถามอย่างใจเย็น “คุณเจียงอยากให้ผมอธิบายอะไรล่ะครับ”

เจียงไอ่หลินเห็นไอ้สารเลวคนนี้ยังแสร้งทำเป็นไขสือ จึงแค่นหัวเราะพลางพูดว่า “นายไม่กลัวจมน้ำตายจริงๆ เหรอ”

เหยียบเรือสองแคม คนที่จมน้ำตายมีไม่ใช่น้อยๆ

หากฉินลี่ไม่ยอมถอย เธอก็ไม่รังเกียจที่จะลงมือผลักเขาตกน้ำด้วยตัวเอง

ฉินลี่มองเธอแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “คุณเจียงมีอะไรก็พูดตรงๆ เถอะครับ”

“เลิกยุ่งกับซูหย่วนอินซะ”

เจียงไอ่หลินเห็นว่าเขาไม่คิดจะเปิดปากสารภาพเอง จึงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป “วันหลังอย่ามาตามตื๊อเธออีก”

“เหอะ!”

ฉินลี่ยิ้มเยาะพลางพูดว่า “ขัดขวางความสุขของคนอื่น แบบนี้ก็นับเป็นเพื่อนสนิทที่ดีได้ด้วยเหรอครับ”

เจียงไอ่หลินเห็นท่าทางกวนประสาทของเขา ไฟโทสะในอกก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกระลอก

“ใครบอกว่าฉันให้ความสุขเธอไม่ได้”

ได้ยินดังนั้น สายตาของฉินลี่ก็กวาดลงไปมองช่วงล่างของเธอ ยักคิ้วแล้วเอ่ย “ดูเหมือนคุณจะไม่มีอุปกรณ์ชิ้นนั้นนะ”

เจียงไอ่หลินเริ่มรู้สึกอึดอัดที่ถูกเขามองแบบนั้น เปลวไฟในใจยิ่งลุกโชนขึ้นกว่าเดิม

“แล้วนายให้ความสุขเธอได้หรือไง อาศัยที่นายเหยียบเรือสองแคมน่ะเหรอ”

วันนี้ฉินลี่ไม่ได้ผูกเนกไท เขาจึงยกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกเม็ดหนึ่ง

“คุณเจียง คุณดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผมผิดไปหน่อยนะ”

เจียงไอ่หลินแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

“เข้าใจผิดเหรอ นายกล้าเดินไปบอกต่อหน้าถังซูหานตอนนี้ไหมล่ะว่าเธอไม่ใช่แฟนของนาย คิดจะเหยียบเรือสองแคมแต่กลับไม่กล้ารับ ฉินลี่ นายมันหน้าซื่อใจคดเกินไปแล้ว”

“ไม่ ไม่ ไม่”

ฉินลี่เอ่ยแก้ความเข้าใจของเธอ “ที่ผมบอกว่าเข้าใจผิด ไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้”

เจียงไอ่หลินมองเขาอย่างเย็นชา

รอดูว่าเขาจะพูดอะไรออกมาได้อีก

แต่ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง ก็หนีความจริงที่ว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวยไปไม่พ้นอยู่ดี

ฉินลี่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอหนึ่งก้าว

บรรยากาศรอบตัวไม่หลงเหลือความขี้เล่นเป็นกันเองอีกต่อไป

แววตาดุดันเฉียบคม

“ความจริงแล้ว ผมไม่ได้เหยียบแค่สองแคมหรอกนะ”

“อย่างน้อยๆ ก็มีสามสี่แคม”

“พวกเธอทุกคนก็เหมือนกับคุณ สวย หุ่นดี”

“เพราะว่าผมใจกล้าพอ และก็โลภมากพอด้วย”

“ของอะไรก็ตามที่ผมถูกใจ”

“ผมจะเอาทั้งหมด!”

“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”

“คุณเจียง ตอนนี้คุณเข้าใจหรือยังครับ”

ตึก ตึก ตึก!

คำพูดแต่ละคำของฉินลี่เปรียบเสมือนค้อนขนาดใหญ่

ที่ทุบลงกลางใจของเจียงไอ่หลินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

เธอคิดไม่ถึงว่าฉินลี่จะเหยียบเรือหลายแคมขนาดนี้

และยิ่งคิดไม่ถึงว่าฉินลี่จะกล้าเปิดเผยเรื่องพวกนี้กับเธอตรงๆ

นี่มันช่าง—

ไม่เกรงกลัวหน้าไหนเลยสักนิด!

ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือสายตาของฉินลี่ที่จ้องมองเธออยู่ในตอนนี้ มันทั้งดุร้าย น่าสะพรึง และเปี่ยมไปด้วยการคุกคาม

เจียงไอ่หลินรู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบไปหมด

ราวกับกำลังถูกสัตว์ร้ายตัวหนึ่งจ้องจะขย้ำกลืนกินก็ไม่ปาน

เจียงไอ่หลินพยายามแสร้งทำใจดีสู้เสือแล้วเอ่ยขึ้น “นะ นายไม่กลัวฉันเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกหย่วนอินหรือไง”

“เธอกล้าเหรอ” ฉินลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

ฉินลี่ในเวลานี้ไม่เหมือนชายหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยนที่พูดคุยหยอกล้ออย่างสนุกสนานเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย

กลับดูเหมือนโจรเหี้ยมที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วนเสียมากกว่า

เจียงไอ่หลินโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยเจอผู้ชายแบบเขามาก่อนเลย

เดิมทีเธอตั้งใจจะพูดจาอวดดีออกไปสักคำว่า ‘ทำไมจะไม่กล้า’

ทว่าพอสบเข้ากับสายตาของฉินลี่ คำพูดเหล่านั้นกลับจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ

“ผมไม่อยากหาเรื่องเธอ แต่ผมก็ไม่ยอมให้ใครมาท้าทายผมเหมือนกัน”

ฉินลี่ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว เจียงไอ่หลินจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

แผ่นหลังของเธอแนบชิดติดผนังกำแพงแล้ว

ฉินลี่ไม่ลังเลเลยที่จะขยับเข้าไปประชิดตัว เบียดร่างเธอจนติดผนัง

ร่างของทั้งสองแนบชิดกันสนิท

เจียงไอ่หลินลนลานขึ้นมาทันที

“มะ ไม่นะ”

มือของเธอพยายามดันตัวฉินลี่ออกไป ทว่าฉินลี่กลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เธอไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายขนาดนี้มาก่อน ในเวลานี้จึงรู้สึกอึดอัดขัดข้องไปทั้งตัว

“บอกผมมาเดี๋ยวนี้”

ฉินลี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วเอ่ยอย่างดุดัน “เธอกล้าเหรอ”

“ฉะ ฉัน…”

เมื่อต้องเผชิญกับการกระทำและสายตาที่คุกคามอย่างรุนแรงของฉินลี่

เวลานี้เจียงไอ่หลินหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ

ไม่หลงเหลือความหยิ่งยโสโอหังอย่างในยามปกติอีกต่อไป

แม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือ เธอยังไม่กล้าด้วยซ้ำ

ท่าทางของฉินลี่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนบ้าที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน

ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าวินาทีถัดไปเขาจะทำเรื่องบ้าคลั่งอะไรลงไปบ้าง

เจียงไอ่หลินเริ่มขวัญหนีดีฝ่อ

ต่อให้ปกติจะวางโตแค่ไหน

สุดท้ายเธอก็เป็นเพียงคุณหนูที่เติบโตมาในเรือนกระจกเท่านั้น

ฉินลี่เลื่อนมือขวาขึ้นมา ลูบผ่านหน้าท้องอันแบนราบของเธอเบาๆ

สัมผัสจากปลายนิ้วทำให้เจียงไอ่หลินขนลุกชันไปทั้งร่าง

จากนั้น มือของฉินลี่ก็เลื่อนขึ้นไปกอบกุมหน้าอก พร้อมกับเริ่มออกแรงบีบ

เจียงไอ่หลินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที “เจ็บ… อย่าทำนะ!”

ฉินลี่เค้นถามต่อ “บอกมาสิ เธอยังกล้าอยู่อีกไหม”

ขอบตาของเจียงไอ่หลินแดงก่ำ หยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมา

“มะ…ไม่กล้าแล้ว”

ในที่สุดเธอก็ยอมจำนน

“จำไว้ อย่ารนหาที่เรื่องโง่ๆ อีก”

ฉินลี่พูดจบก็ปล่อยมือแล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

เรี่ยวแรงของเจียงไอ่หลินคล้ายถูกสูบออกไปจนหมด ร่างทรุดฮวบลงไปนั่งยองๆ กองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

มีแต่ต้องสั่งสอนให้เธอรู้จักความกลัวเสียบ้าง

เธอถึงจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าคนบางคนไม่ควรไปแตะต้อง

และยิ่งไม่ควรคิดจะข่มขู่

ฉินลี่เหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะจัดแจงเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่

จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวพ้นหัวมุมกลับไปยังห้องโถงใหญ่

หยาดน้ำตาของเจียงไอ่หลินหยดลงบนกระโปรงราตรี

ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาไม่หาย

หลังจากตั้งสติอยู่นาน เธอถึงพอจะมีแรงยันตัวลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิง

เมื่อยืนอยู่หน้ากระจกเงา เธอก็ดึงเกาะอกชุดราตรีลงเล็กน้อย

เนินอกขาวผ่องพลันปรากฏสู่สายตา

ทว่าในเวลานี้ บนผิวขาวเนียนนั้น

กลับมีรอยฝ่ามือสีม่วงช้ำเด่นชัดขึ้นมาหนึ่งรอย

-----------

งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป หรือจะบอกว่าเพิ่งเริ่มต้นขึ้นก็ว่าได้

เพราะการประมูลของโบราณยังไม่เริ่มขึ้น

ฉินลี่รู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อย จึงเดินไปที่โต๊ะอาหารริมโถง แล้วหยิบเค้กชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน

ถังซูหานเดินเข้ามาถาม “หิวแล้วเหรอ”

ฉินลี่ยิ้มพลางถาม “คุณหิวไหมล่ะ”

ความจริงถังซูหานก็หิวเหมือนกัน แต่กระซิบตอบ “ฉันกลัวลิปสติกเลอะน่ะ”

“เดี๋ยวค่อยเติมใหม่สิ!”

ฉินลี่ใช้ส้อมตัดเค้กชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาแล้วบอก “อ้าปากสิ ผมป้อนให้”

ถังซูหานยิ้มให้เขา ก่อนจะยอมอ้าปากอย่างว่าง่าย

ฉินลี่ป้อนเค้กให้เธอ แล้วช่วยเช็ดคราบครีมที่ปากให้อย่างเบามือ จากนั้นก็ใช้ส้อมคันเดิมตัดเค้กอีกชิ้นเข้าปากตัวเอง

“อืม ใช้ส้อมคันเดียวกับที่ประธานถังใช้ เค้กหวานขึ้นตั้งเยอะแน่ะ” ฉินลี่ยิ้มแป้นแซว

ถังซูหานค้อนใส่เขาด้วยความขวยเขิน

คนบ้านี่หาโอกาสหยอดเธอตลอดเวลาจริงๆ

ต่อให้ไม่มีโอกาส ก็ยังอุตส่าห์สร้างโอกาสขึ้นมาหยอดจนได้

แต่พอเห็นเขากินอย่างเอร็ดอร่อย ถังซูหานจึงเอ่ยขึ้นว่า “ฉันอยากกินอีก”

“ได้เลย อ้า~ อ้าปากเร็ว” ฉินลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังหลอกล่อเด็ก

ถังซูหานยิ้มหวาน ก่อนจะอ้าปากรับอีกคำ

“ให้ตายสิ พี่ลี่ พวกนายมาแจกอาหารหมาเหรอเนี่ย”

จังหวะนั้นพวกฟ่านปิ่งจวินทั้งสามคนเดินกลับมาพอดี จึงเห็นภาพที่ฉินลี่กำลังป้อนเค้กให้ถังซูหานเข้าเต็มตา

ฉินลี่หัวเราะร่า ถังซูหานรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ทว่าในใจกลับหวานล้ำ

ความรู้สึกของการมีแฟน ดูเหมือนจะดีมากจริงๆ

ไม่ต้องคอยทนดูคนอื่นอวดหวานใส่อยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป

แถมยังเป็นฝ่ายแจกอาหารหมาให้คนอื่นดูได้อีกด้วย