บทที่ 72 คนโบราณไม่เคยหลอกเราจริงๆ

‘ฉินลี่: จัดการตามสะดวกเลย ทางหลิวเซี่ยงเหว่ยเป็นยังไงบ้าง?’

‘ชีหรูอวี้: เรื่องหลิวเซี่ยงเหว่ย เถี่ยจู้ได้ผลสรุปมาแล้วค่ะ’

‘ชีหรูอวี้: 【วิดีโอ】’

ฉินลี่กดเปิดวิดีโอ คลิปเริ่มเล่นทันที

สถานที่ถ่ายทำอยู่ในห้องหนังสือแห่งหนึ่ง

ในภาพมีเพียงชายอ้วนศีรษะเริ่มล้านคนหนึ่ง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะหนังสือ สีหน้าดูอิดโรย

เห็นได้ชัดว่าเป็นภาพที่มีคนใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายไว้

เมื่อเริ่มคลิป เสียงทุ้มต่ำอู้อี้จากนอกเฟรมก็ดังขึ้น

“เริ่มได้ พูดให้เคลียร์ทั้งหมด”

ฉินลี่รู้ทันทีว่านี่คือเสียงของหวังเถี่ยจู้ และคนถ่ายก็คือหวังเถี่ยจู้นั่นเอง

ฉินลี่หาหูฟังมาเสียบ เขาไม่แน่ใจว่าในวิดีโอจะมีอะไรบ้าง ตอนนี้จึงยังไม่เหมาะที่จะให้พวกเจิงโหรวดู

ชายอ้วนได้ยินเสียงของหวังเถี่ยจู้ก็พูดด้วยความขยาดกลัว “ผมชื่อหลิวเซี่ยงเหว่ย เป็นรองผู้อำนวยการศูนย์มะเร็ง โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง เมืองจินเจียง”

“เมื่อเดือนที่แล้ว เดือนมีนาคม แผนกเราจัดกิจกรรมสานสัมพันธ์ มีพาไปดูหนังด้วยกัน รอบนั้นพวกเราเลือกดูหนังสยองขวัญ”

“ตอนนั้นเองที่ผมรู้ว่ารองผู้อำนวยการเจิงในแผนกเป็นคนกลัวผี”

“พอต้นเดือนนี้ ผมได้ยินข่าววงในมาว่า หัวหน้าแผนกเราน่าจะตรวจพบโรค กำลังจะยื่นเรื่องขอเกษียณก่อนกำหนด”

“ในฐานะรองผู้อำนวยการ ทั้งผมและรองผู้อำนวยการเจิงต่างก็มีสิทธิ์ได้เลื่อนตำแหน่ง เพื่อลดคู่แข่ง ผมก็เลยคอยหาโอกาสมาตลอด”

“จนกระทั่งวันพุธนี้ รองผู้อำนวยการเจิงผ่าตัดใหญ่ อาการของคนไข้ไม่ค่อยคงที่ ผมเลยรู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว”

“ผมหว่านล้อมให้รองผู้อำนวยการเจิงอยู่เวรดึกหนึ่งคืน รองผู้อำนวยการเจิงไม่ได้คิดอะไรมากก็ตอบตกลง เธอไม่คิดเลยว่าผมจะวางแผนเล่นงาน”

“ลับหลัง ผมเอาโทรศัพท์เครื่องหนึ่งตั้งเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงผู้หญิงร้องไห้น่าขนลุก แล้วเอาไปแปะไว้หลังหัวสปริงเกอร์ดับเพลิงบนเพดานห้องพักแพทย์”

“แถมยังสั่งพยาบาลคนหนึ่งที่เข้าเวรดึกเหมือนกันไว้ลับๆ ว่า พอรองผู้อำนวยการเจิงอยู่ในห้องนั้น ให้โทรเข้าเบอร์นั้นทันที”

ถึงตรงนี้ หวังเถี่ยจู้ก็พูดแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง “พยาบาลคนนั้นชื่ออะไร? มีความสัมพันธ์อะไรกับแก?”

หลิวเซี่ยงเหว่ยตอบอย่างว่าง่าย “พยาบาลคนนั้นชื่อฟู่ถิง มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับผมมานานแล้วครับ”

พอเขาพูดจบ หวังเถี่ยจู้ก็สั่งต่อ “เอาล่ะ พูดต่อสิ”

“วันรุ่งขึ้น วันพฤหัสบดี ผมก็หาโอกาสเข้าไปในห้องพักแพทย์อีกครั้งเพื่อเก็บโทรศัพท์เครื่องนั้นออกมา”

“แผนเดิมของผมมีแค่นี้จริงๆ มันเป็นแค่ความคิดชั่ววูบ ไม่ได้เตรียมการอะไรมาก แต่พอช่วงสายวันพฤหัสบดีหลังจากรองผู้อำนวยการเจิงออกเวรดึก ในแผนกก็มีคนไข้อาการกำเริบ กู้ชีพไม่สำเร็จจนเสียชีวิตไปคนหนึ่ง”

“ผมก็เกิดความคิดขึ้นมาใหม่กะทันหัน”

“ผมคิดว่าตัวเองจะเอาเรื่องคนไข้คนนี้มาเล่นประเด็นอะไรได้บ้าง”

“ถ้าแค่เสียงผู้หญิงร้องไห้หลอกรองผู้อำนวยการเจิงไม่ได้ แล้วถ้าผมกุเรื่องสร้างคลิปที่มีผีผู้หญิงขึ้นมาอีกล่ะ?”

“จากนั้นผมก็นึกขึ้นได้ว่ามีหลานชายเป็นรปภ. ตึกศัลยกรรม ผมเลยให้เขาไปเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดในลิฟต์ของคนไข้คนนั้น พบว่ามีแค่วันจันทร์สัปดาห์ก่อนที่คนไข้ออกไปข้างนอกรอบเดียว ผมเลยให้เขาส่งคลิปวงจรปิดช่วงนั้นมาให้”

“แล้วยังให้เขาหาคลิปวงจรปิดคืนวันพุธส่งมาให้อีกคลิปด้วย”

“ผมเอาคลิปสองคลิปนั้นไปจ้างคนตัดต่อในเน็ต บอกความต้องการตามนั้น พอคืนวันพฤหัสบดี เขาก็ส่งคลิปที่ตัดต่อปลอมแปลงเสร็จแล้วมาให้”

“ตอนที่ผมดูคลิปเองยังตกใจเลย มันดูสมจริงเกินไปจริงๆ”

“พอถึงวันศุกร์ ผมก็เอาแฟลชไดรฟ์ที่มีคลิปนั้นไปให้รองผู้อำนวยการเจิงอย่างมั่นอกมั่นใจ”

“ผมเชื่อว่า พอรองผู้อำนวยการเจิงดูจบ จะต้องเอาเสียงผู้หญิงร้องไห้นั่นมาโยงกับคลิปวิดีโอนี้แน่นอน”

หวังเถี่ยจู้ถามขึ้นมา “เป้าหมายของแกคืออะไร?”

หลิวเซี่ยงเหว่ยตอบ “เป้าหมายของผมก็คือขู่ให้รองผู้อำนวยการเจิงกลัว ถ้าทำให้เธอลาออกเพราะเรื่องนี้ได้ก็ดีที่สุด ถ้าไม่ได้ ก็ต้องทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจทำงาน เพื่อลดการแข่งขันกับผม”

หวังเถี่ยจู้ถามต่อ “แกทำแบบนี้ไม่กลัวรองผู้อำนวยการเจิงจับได้เหรอ?”

หลิวเซี่ยงเหว่ยตอบ “รองผู้อำนวยการเจิงเป็นคนพึ่งพาตัวเอง เธอแทบไม่เคยขอร้องให้ใครช่วย แล้วผมก็รู้เรื่องทางบ้านเธอ เธอไม่มีสามี ในบ้านมีแค่ลูกสาวคนเดียว ไร้ที่พึ่งพา ผมก็เลยไม่ได้กังวลเท่าไรว่าเธอจะจับได้ว่าผมเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง”

หวังเถี่ยจู้ถามอีก “แล้วนอกจากเรื่องงานล่ะ? แกมีเป้าหมายอื่นอีกไหม?”

คราวนี้หลิวเซี่ยงเหว่ยดูล่าถอยลังเล ไม่ยอมตอบทันที

หวังเถี่ยจู้แกล้งกระแอมไอเสียงดังขึ้นมาคำหนึ่ง

หลิวเซี่ยงเหว่ยสะดุ้งตัวสั่น รีบพูดต่อทันที “มี…มีครับ…”

“ผมยังเคยคิดอีกว่า ถ้ารองผู้อำนวยการเจิงกลัวขึ้นมา ไม่ว่าจะลาออกหรือไม่มีกะจิตกะใจทำงาน ผมจะได้ถือโอกาสนี้เข้าหาเธอ”

หวังเถี่ยจู้ถาม “เข้าหาเธอทำไม?”

หลิวเซี่ยงเหว่ยตอบอย่างขลาดกลัว “เข้าหาเพื่อพาเธอขึ้นเตียง รองผู้อำนวยการเจิงเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา หุ่นก็ดี หน้าตาก็เด็กและสวย ผมอยากสัมผัสเธอมาตลอด น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสสักที”

วิดีโอจบลงเพียงเท่านี้

หลิวเซี่ยงเหว่ยสารภาพอย่างชัดเจน บอกเล่าความเป็นมาอย่างละเอียดทุกขั้นตอน

ฉินลี่ไม่สนเลยว่าหวังเถี่ยจู้จัดการอย่างไร อีกฝ่ายถึงยอมสารภาพความผิดออกมาหมดเปลือกขนาดนี้

ตอนนี้ไฟโทสะลุกท่วมในอกเขาแล้ว

ฉินลี่พยายามสงบสติอารมณ์ ถอดหูฟังออก แล้วหันไปมองสองแม่ลูกที่กำลังดูทีวีอยู่ข้างๆ “คุณน้าครับ ผมมีคลิปหนึ่งอยากให้คุณน้าดูหน่อย เกี่ยวกับหลิวเซี่ยงเหว่ยครับ”

เจิงโหรวได้ยินดังนั้นก็ขยับมานั่งใกล้เขาขึ้นอีกนิด ฉินลี่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูกทันที

หยางซิงอวิ้นเองก็ปิดทีวีแล้วขยับเข้ามานั่งด้วย

เจิงโหรวถาม “คลิปอะไรเหรอจ๊ะ?”

ฉินลี่ถอดสายหูฟังออก วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะน้ำชา

จากนั้นกดเล่นอีกครั้ง

คลิปวิดีโอเริ่มเล่นใหม่อีกรอบ

เสียงของหลิวเซี่ยงเหว่ยดังสะท้อนกลางห้องนั่งเล่น

เจิงโหรวกับหยางซิงอวิ้นจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ

ทว่าเจิงโหรวยิ่งดูก็ยิ่งไม่อยากจะเชื่อ พอคลิปจบลงก็เหลือไว้เพียงความโกรธแค้น

“เขา…เขาทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?”

เจิงโหรวทั้งโกรธ ทั้งรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจ

เธออุตส่าห์คิดมาตลอดว่ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้

ถ้าเขาเลวร้ายได้ขนาดนี้ แล้วหมอคนอื่นๆ ในแผนกล่ะ?

ในใจจะดำมืดแบบนี้ด้วยหรือเปล่า?

ฉินลี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความตอบกลับชีหรูอวี้ แล้วเอ่ยปลอบเจิงโหรว “คุณน้าครับ จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง บางครั้งต่อให้เราทำดีแค่ไหน ก็ยังมีคนคิดร้ายอยู่ดี”

“นั่นเป็นปัญหาที่กมลสันดานของพวกเขา ไม่เกี่ยวกับคุณน้าเลยครับ”

เจิงโหรวพยักหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง

จู่ๆ เธอก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยากไปเสียเฉยๆ

ฉินลี่เห็นท่าทางของเธอไม่ค่อยดี จึงหันไปพูดกับหยางซิงอวิ้น “เธอพยุงคุณน้าไปพักผ่อนเถอะ”

หยางซิงอวิ้นมองฉินลี่ด้วยแววตาซาบซึ้ง

จากนั้นโดยไม่สนว่าแม่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย เธอโน้มตัวเข้าไปจูบเขาเบาๆ ทีหนึ่งราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

ในใจนึกโล่งอก โชคดีเหลือเกินที่ครั้งนี้ฉินลี่กลับบ้านมาพร้อมกับเธอ

ถ้าไม่มีฉินลี่มาด้วย ป่านนี้เรื่องคงจะเลวร้ายจนไม่รู้จะจัดการอย่างไร

หยางซิงอวิ้นพยุงเจิงโหรวเดินเข้าไปในห้องนอน

ฉินลี่เอนหลังพิงพนักโซฟา

จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง

ใจคิดทำร้ายคนอื่นไม่ควรมี

แต่ใจระแวงระวังคนอื่นจะขาดไม่ได้เด็ดขาด

คนโบราณไม่เคยหลอกเราจริงๆ

--