บทที่ 71 ระบบจอมซึน

ทั้งสามคนกลับมาถึงหมู่บ้านฝูอัน ฉินลี่นำผักและเนื้อสัตว์ทั้งหมดไปไว้ในห้องครัว

ส่วนเจิงโหรวหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม เตรียมจะลงมือจัดการวัตถุดิบเหล่านี้

ฉินลี่เสนอตัวทันที “คุณน้าครับ เดี๋ยวผมเป็นลูกมือช่วยเอง”

“โธ่เอ๊ย เด็กหนุ่มอย่างเธอจะทำเรื่องพวกนี้เป็นได้ยังไง ไปพักสักหน่อยเถอะจ้ะ” เจิงโหรวยิ้มพลางพูด

“คุณน้าครับ ถึงผมจะทำกับข้าวไม่เป็น แต่เรื่องล้างผักเด็ดผักอะไรพวกนี้ผมยังพอทำได้นะ อีกอย่างของเยอะขนาดนี้ ถ้าคุณน้าทำคนเดียวเมื่อไหร่จะได้กินล่ะครับ ผมช่วยดีกว่า” ฉินลี่พูดไปพลางหยิบผักขึ้นมาล้างไปพลาง

เจิงโหรวขัดเขาไม่ได้ จึงปล่อยเลยตามเลย

แถมของที่ซื้อมาก็เยอะมากจริงๆ ถ้าปล่อยให้เธอทำคนเดียว กว่าจะเสร็จคงปาเข้าไปช่วงบ่ายแน่

หยางซิงอวิ้นยืนยิ้มมองหนุ่มในดวงใจกำลังล้างผัก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพนี้เก็บไว้

ฉินลี่เห็นเธอว่างจนอยู่ไม่สุข จึงโยนถุงแครอตไปให้ “ไปล้างแครอตไป”

“อื้อ” ในเมื่อหนุ่มในดวงใจสั่ง หยางซิงอวิ้นก็รับถุงมาแล้วเดินไปล้างอย่างว่าง่าย

เจิงโหรวมองหยางซิงอวิ้นที่ยืนล้างแครอตอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยแซว “นี่ใช่คุณหนูใหญ่ที่ไม่เคยแตะงานบ้านงานเรือนของแม่หรือเปล่าเนี่ย?”

หยางซิงอวิ้นหน้าแดงระเรื่อ ทำเสียงกระเง้ากระงอด “แม่คะ หนูก็ขยันออกจะตายไปใช่ไหมล่ะ?”

เจิงโหรวส่งเสียงหัวเราะในลำคอแล้วพูดว่า “ขยันก็ไม่ได้ทำให้แม่ดูนี่จ๊ะ”

“โธ่ แม่ล่ะก็” หยางซิงอวิ้นรีบเอามือไปปิดปากแม่ไว้ กระซิบเสียงเบา “แม่ พูดอีกหนูจะตีตูดแม่แล้วนะ”

เจิงโหรวค้อนขวับ ปีกกล้าขาแข็งนักนะ

ขณะที่เจิงโหรวกำลังจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นในห้องก็มีเสียง ‘ติ๊ด’ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง จากนั้นเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดก็ดับลง

ฉินลี่เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “นี่คือ… ไฟดับเหรอครับ?”

เจิงโหรวพยักหน้าอย่างจนใจ พลางเอ่ยว่า “ไฟดับจริงๆ จ้ะ ช่วงนี้ดับบ่อยมาก รออีกสักพักก็น่าจะติดแล้ว”

ฉินลี่ถามต่อ “ทำไมถึงยังไฟดับได้อีกล่ะครับ? เดี๋ยวนี้ระบบไฟฟ้าไม่ได้พัฒนาไปไกลแล้วเหรอ?”

เจิงโหรวอธิบายให้เขาฟัง “ไม่ได้ดับไปทั่วหรอกจ้ะ ดับแค่เฉพาะในหมู่บ้านนี้ หมู่บ้านนี้สร้างมานานมากแล้ว สายไฟที่เดินไว้เสื่อมสภาพค่อนข้างหนัก แถมเครื่องใช้ไฟฟ้าสมัยนี้ก็มีเยอะมาก ก็เลยดับบ่อยๆ แบบนี้แหละ”

ฉินลี่พยักหน้าเข้าใจ พอกำลังจะเอ่ยถามอะไรอีก เสียง ‘ติ๊ด’ ก็ดังขึ้น ไฟฟ้ากลับมาใช้งานได้อีกครั้ง

ทั้งสามคนจึงรีบง่วนกับการทำอาหารต่อ

แม้จะมีถึงสามคนช่วยกัน แต่มื้อนี้ก็ทำเสร็จตอนเที่ยงกว่าอยู่ดี

พอยกกับข้าวทุกอย่างขึ้นโต๊ะ ฉินลี่ก็เลื่อนเก้าอี้ให้เจิงโหรวนั่งลงก่อน พอเธอนั่งเรียบร้อยแล้ว เขาถึงค่อยนั่งลงตรงข้ามกับหยางซิงอวิ้น

เจิงโหรวเหลือบมองเขา

เด็กหนุ่มคนนี้เวลาอยู่ต่อหน้าเธอเรียกได้ว่ามีมารยาทอย่างยิ่ง

แต่เวลาเผชิญหน้ากับศัตรูกลับดุดันเด็ดขาด

ความคิดละเอียดรอบคอบ ทั้งกล้าหาญและมีไหวพริบ

มิน่าล่ะลูกสาวที่เย่อหยิ่งถือดีของเธอถึงได้ยอมสยบให้อย่างราบคาบ

ทว่าเจิงโหรวก็ไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองในเรื่องนี้เลย

เธอเองก็คิดตกแล้ว

ขอแค่พวกเขาเข้ากันได้ดีก็พอแล้ว จะต้องมาแบ่งแยกทำไมว่าใครเหนือกว่าใคร

การได้เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็นับเป็นความสุขรูปแบบหนึ่งไม่ใช่หรือไร

“หอมมากเลยครับ” ฉินลี่สูดกลิ่นอาหารบนโต๊ะแล้วเอ่ยยิ้มๆ “คุณน้าครับ ผมนึกว่าแม่ผมทำกับข้าวอร่อยที่สุดแล้วนะเนี่ย ไม่นึกเลยว่าที่คุณน้าทำ กลิ่นยังหอมกว่าอาหารสูตรชาววังที่ผมเคยกินครั้งก่อนเสียอีก”

กับข้าวที่เจิงโหรวทำล้วนเป็นอาหารบ้านๆ อย่างปลาหลีฮื้อเปรี้ยวหวาน ถั่วแขกผัดแห้ง ไก่ผัดถั่วลิสง หมูสามชั้นผัดซอส กะหล่ำปลีผัดเปรี้ยวเผ็ด หมูเส้นผัดพริกหยวก และยังมีซุปไข่สาหร่ายอีกหนึ่งถ้วย

รสชาติและหน้าตาที่เจิงโหรวทำย่อมเทียบไม่ได้กับความประณีตของภัตตาคารสกุลถาน ทว่ากลิ่นหอมของมันก็กระตุ้นความอยากอาหารได้ดีจริงๆ

หยางซิงอวิ้นย่นจมูกใส่เขา คนประจบสอพลอ

ฉินลี่ถลึงตาใส่เธอหนึ่งที เธอจึงรีบก้มหน้าลงไปทันที

เจิงโหรวจึงยิ้มหวานพลางเอ่ย “รีบกินเถอะจ้ะ”

พูดจบเธอก็คีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งใส่ลงในถ้วยของฉินลี่ก่อน

“ได้เลยครับ”

ฉินลี่ถึงได้เริ่มลงมือขยับตะเกียบ

รสมือของเจิงโหรวอร่อยมากจริงๆ มิน่าล่ะเธอถึงได้มั่นใจในฝีมือทำอาหารของตัวเองขนาดนั้น

ฉินลี่ย่อมไม่ตระหนี่คำชมเลยแม้แต่น้อย

ตลอดมื้ออาหารนี้ เจิงโหรวมีความสุข ฉินลี่เองก็มีความสุขเช่นกัน

จะมีก็แต่หยางซิงอวิ้นที่รู้สึกอิจฉาตาร้อนอยู่บ้าง เทพบุตรในดวงใจของเธอยังไม่เคยพูดจาหวานหูใส่เธอเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย

‘ติ๊ง! กินอาหารอร่อยกับสาวงามระดับท็อปหนึ่งครั้งสำเร็จ’

‘รางวัลระบบ: หมุนวงล้อสุ่มหนึ่งครั้ง’

‘ต้องการหมุนวงล้อเลยหรือไม่’

ฉินลี่ไม่นึกเลยว่าพอตัวเองกินอิ่ม เสียงระบบก็ดังขึ้นมาทันที

สาวงามระดับท็อปหนึ่งคน?

ฉินลี่รู้ดีว่าระบบหมายถึงเจิงโหรว ไม่ใช่หยางซิงอวิ้น

นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่ไปกินข้าวกับถังซูหานที่ภัตตาคารสกุลถานแล้วไม่ได้รางวัล เขาก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว

การกินอาหารอร่อยกับสาวงามคนหนึ่งจะได้รับรางวัลเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

เขากับหยางซิงอวิ้นเคยกินปลาต้มพริกสองสีด้วยกันไปแล้วหนึ่งครั้ง

ดังนั้นในครั้งนี้ ย่อมหมายถึงเจิงโหรว

เขาเลือก ‘ใช่’ ในใจเงียบๆ

‘เริ่มเดินวงล้อรางวัล’

“เงิน 10 ล้านหยวน…”

“การ์ดทักษะหนึ่งใบ…”

“ค่าสถานะโฮสต์ +1…”

“การ์ดทักษะหนึ่งใบ…”

“คฤหาสน์หรูหนึ่งหลัง…”

“รถหรูหนึ่งคัน…”

…

ฉินลี่ไม่ได้เห็นว่าของรางวัลในวงล้อครั้งนี้จะแตกต่างจากครั้งก่อนตรงไหน

‘เริ่มการสุ่มรางวัล’

เมื่อเห็นว่าวงล้อเริ่มหมุนแล้ว ฉินลี่ก็สุ่มตะโกนคำว่า ‘หยุด’

‘ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัลคฤหาสน์หรูหนึ่งหลัง ที่พักอาศัยระดับไฮเอนด์โครงการหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงหนึ่งยูนิต เอกสารการซื้อขายถูกเก็บไว้ชั่วคราวที่สำนักงานขายหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง โปรดให้เจิงโหรวนำบัตรประชาชนไปรับด้วยตนเอง’

ฉินลี่: “????”

นี่มันรางวัลของฉันเหรอ???

แกเป็นระบบของฉันจริงหรือเปล่าเนี่ย???

โปรดให้เจิงโหรวนำบัตรประชาชนไปรับด้วยตนเองเนี่ยนะ???

ระบบ แกกำลังหาเรื่องกันชัดๆ

ฉินลี่รู้สึกขำไม่ออกบอกไม่ถูกกับของรางวัลชิ้นนี้ของระบบ

แต่เขาก็รู้ว่านี่คือระบบที่ช่วยดันหลังเขาอีกแรง

เมื่อกี้ตอนเห็นว่าบ้านของเจิงโหรวไฟดับ เขาก็คิดจะซื้อบ้านหลังใหม่ให้พวกเธออยู่จริงๆ

ทว่าที่เขาคิดไว้คือจะใส่ชื่อของหยางซิงอวิ้น

ไม่นึกเลยว่าระบบจะล้ำหน้าเขาไปหนึ่งก้าวเสมอ แถมยังใส่ชื่อของเจิงโหรวอีกต่างหาก

ฉินลี่หยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหาตำแหน่งที่ตั้งของหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง

เป็นไปตามคาด หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงอยู่ใกล้กับโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง เมืองจินเจียง มาก

ระบบต้องวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้วแน่ๆ

วงล้อรางวัลเฮงซวยอะไรกัน ยังจะอุตส่าห์ให้เขากดหยุดอีก

ทำไปเพื่อให้เขารู้สึกมีส่วนร่วมอย่างนั้นเหรอ???

รางวัลนี้มันถูกล็อกเป้าไว้ล่วงหน้าชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

ล็อกผลชัดเจน!

ล็อกผลแบบน่าเกลียดเกินไปแล้ว!

‘ติ๊ง! ระบบพร้อมให้บริการโฮสต์เสมอ’

‘ติ๊ง! ระบบขอแจ้งเตือน: อยากได้ก็เอา ไม่อยากได้ก็ช่าง’

ฉินลี่: “…”

ให้ตายสิ?

ขี้งอนขนาดนี้เลยเหรอ?

เอาสิวะ ทำไมจะไม่เอา

นี่เป็นรางวัลที่ฉันกินข้าวด้วยความสามารถของตัวเองแท้ๆ

พอถูกระบบสวนกลับ ฉินลี่ก็หมดอารมณ์จะเถียงต่อ

เขาลุกขึ้นช่วยเจิงโหรวเก็บกวาดโต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย

จากนั้นทั้งสามคนก็กลับมานั่งที่โซฟาอีกครั้ง

ในเวลานี้ ชีหรูอวี้ได้ส่งข้อความมาหาเขา

คราวนี้เธอไม่ได้ใช้วีแชต แต่ส่งลิงก์ผ่านข้อความสั้นมาแทน

ฉินลี่เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดู จากนั้นกดเข้าไปที่ลิงก์ ก็พบว่าเป็นหน้าต่างการสนทนากับชีหรูอวี้

ฉินลี่เดาว่าลิงก์นี้น่าจะเป็นของที่ฉินถังซีเคียวริตี้พัฒนาขึ้นมาเอง ความปลอดภัยและการรักษาความลับถือว่าไว้ใจได้แน่นอน

ชีหรูอวี้รายงานเรื่องคนแอบถ่ายในตลาดสดก่อนเป็นอันดับแรก

รูปถ่ายและคลิปวิดีโอทั้งหมดที่คนมุงถ่ายไว้ถูกลบทิ้งจนหมดเกลี้ยงแล้ว

ร่องรอยในที่เกิดเหตุก็ถูกทำความสะอาดจนเรียบร้อย

ตัวตนของคนที่แอบถ่ายก็สืบหาจนกระจ่างแล้วเช่นกัน

หลูเย่าเสียง อายุ 32 ปี สถานะโสด เป็นคนงานโรงงาน

มีพฤติกรรมชอบแอบถ่ายและขโมยชุดชั้นในผู้หญิง

--