บทที่ 70 โทสะของฉินลี่

ไม่นานพ่อค้าก็จัดการปลาเสร็จเรียบร้อย ใส่ถุงพลาสติกสีดำแล้วยื่นส่งมาให้

พ่อค้าพูดอย่างเป็นกันเอง “แม่หนู ทั้งหมด 28 หยวน คิดแค่ 25 พอจ้ะ”

ฉินลี่เป็นฝ่ายรับถุงพลาสติกมาจากมือเขา แล้วเตรียมจะควักกระเป๋าเงินจ่าย

เขาเพิ่งหยิบแบงก์ร้อยหยวนออกมาเตรียมจะยื่นไป เจิงโหรวก็รีบห้ามไว้เสียก่อน แล้วยื่นแบงก์ห้าสิบไปแทน

เจิงโหรวหันมามองฉินลี่พลางพูด “จะให้เธอจ่ายได้ยังไงกัน ให้ตายสิ รีบเก็บไปเลย”

ในเมื่อเธอจ่าย ฉินลี่ก็ไม่ได้แย่ง แค่ยิ้มร่าพูดว่า “คุณน้าครับ ใครจ่ายก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ”

เจิงโหรวยังไม่ทันพูดอะไร พ่อค้าคนนั้นก็พูดพลางทอนเงินไปด้วย “พ่อหนุ่มนี่พูดจาไม่เป็นเอาเสียเลย แม่หนูยังสาวขนาดนี้เรียกคุณน้าได้ยังไงกัน เป็นนักศึกษาใช่ไหมล่ะเนี่ย ประสบการณ์ชีวิตยังอ่อนหัดนะ”

ฉินลี่แอบสบถในใจทันที แกรู้อะไรบ้างวะเนี่ย

หยางซิงอวิ้นเอามือปิดปาก พยายามกลั้นขำจนแทบจะทนไม่ไหว

เจิงโหรวเองก็อดอมยิ้มไม่ได้

พอซื้อปลาเสร็จ ทั้งสามคนก็แวะไปซื้อเนื้อกับผักอีกนิดหน่อย

สุดท้ายในมือฉินลี่ก็เต็มไปด้วยถุงพลาสติกพะรุงพะรัง

หยางซิงอวิ้นเห็นแล้วนึกสงสาร อยากจะช่วยเขาถือบ้าง แต่ก็ถูกฉินลี่ปฏิเสธ

ตลกน่า มาเดินซื้อของกับสองสาวสวยขนาดนี้ มีที่ไหนจะให้ผู้หญิงถือของ

แต่ทว่า ตอนที่ใกล้จะเดินพ้นออกจากตลาดสด

หางตาของฉินลี่เหลือบไปเห็นด้านหลังของสองแม่ลูกเข้าพอดี ทันใดนั้นโทสะก็พุ่งพล่าน

เขาวางถุงพลาสติกในมือลงบนแผงลอยข้างๆ ลวกๆ

ก่อนจะยกเท้าถีบคนข้างหลังเจิงโหรวจนล้มคว่ำลงไปกับพื้น

การกระทำนี้ทำเอาเจิงโหรวกับหยางซิงอวิ้นตกใจสะดุ้ง

คนในตลาดสดเห็นเหมือนมีเรื่องชกต่อยกัน ต่างก็พากันมุงเข้ามาดูทันที

คนที่ถูกฉินลี่ถีบล้มลงไปเป็นชายวัยราวสามสิบปี

เวลานี้ชายคนนั้นกุมท้องตัวเองไว้แล้วร้องอย่างเจ็บปวด “แก แกมาทำร้ายคนอื่นทำไม”

หยางซิงอวิ้นเองก็รีบถาม “พี่ลี่ เกิดอะไรขึ้นคะ”

ฉินลี่ไม่สนใจเธอ แต่กลับแสยะยิ้มเย็นเยียบแล้วก้าวตรงเข้าไปหาชายคนนั้น

เขาคว้าคอเสื้อชายคนนั้นกระชากให้ลุกขึ้น แล้วปล่อยหมัดซัดเข้าใส่อีกหมัดโดยไม่ลังเล

หมัดนี้อัดเข้าเต็มหน้าของชายคนนั้น ชายคนนั้นร้องลั่น เลือดกำเดากระฉูด ก่อนจะหงายหลังล้มลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

ไทยมุงรอบข้างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

“พ่อหนุ่ม ไปทำร้ายคนอื่นเขาทำไมกันล่ะนั่น”

“นั่นสิ เรื่องอะไรกัน”

“พ่อหนุ่มนี่ลงมือหนักเกินไปแล้วนะ”

“มีใครแจ้งตำรวจหรือยัง”

ฉินลี่ไม่สนใจคนพวกนั้น เพียงย่อตัวลงมองชายคนนั้นพลางยื่นมือออกไปแล้วพูด “เอาออกมา”

ชายคนนั้นเลือดกำเดาไหลอาบ ใบหน้าเละเทะเปรอะเปื้อนไปหมด

“แก แกจะเอาอะไร จะเอาเงินเหรอ ผะ ผมให้ก็ได้”

เหอะ ป้ายสีกลับงั้นเหรอ

ฉลาดไม่เบานี่

ฉินลี่ยิ้ม คว้าคอเสื้อเขาแล้วซัดเข้าไปอีกหมัดอย่างจัง

หมัดนี้เลือดสาดกระจาย

ชายคนนั้นแทบจะหมดสติตรงนั้น

ภาพตรงหน้านองเลือดและรุนแรง

ไทยมุงที่ขวัญอ่อนบางคนถึงกับกรีดร้องออกมา

สายตาที่เจิงโหรวมองฉินลี่เปลี่ยนไปทันที

เด็กหนุ่มที่เคยมีกิริยาสุภาพเรียบร้อยต่อหน้าเธอ บัดนี้กลับดูน่ากลัวเหลือเกิน

หยางซิงอวิ้นรีบดึงแขนเขาไว้พลางถาม “พี่ลี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ”

ฉินลี่หันไปมองเธอแล้วพูด “เดี๋ยวเธอก็รู้”

จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองชายคนนั้นอีกครั้ง “ให้โอกาสแกอีกครั้ง เอาออกมา”

คราวนี้ชายคนนั้นยอมจำนนแต่โดยดี มือข้างหนึ่งสั่นระริกล้วงของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

คนที่ยืนมุงรอบๆ ต่างเห็นชัดเจนว่ามันคือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง

ฉินลี่รับมาแล้วเปิดอัลบั้มรูปดู

เพลิงโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกระลอก

ในอัลบั้มรูปของชายคนนี้มีภาพแอบถ่ายหยางซิงอวิ้นกับเจิงโหรวอยู่เพียบ

ทุกรูปแอบถ่ายขาและสะโพกจากด้านหลังทั้งนั้น

วันนี้เจิงโหรวสวมกางเกงขาม้า เน้นทรวดทรงของตัวเองได้เป็นอย่างดี

ส่วนหยางซิงอวิ้นยิ่งแล้วใหญ่ เธอใส่ชุดเดรสรัดรูปกับถุงน่องสีเนื้อ เซ็กซี่สุดๆ

ดังนั้นในอัลบั้มรูปตอนนี้ นอกจากภาพแอบถ่ายผู้หญิงคนอื่นไม่กี่รูปแล้ว อีกหลายสิบรูปที่เหลือล้วนเป็นรูปแอบถ่ายเจิงโหรวกับลูกสาวทั้งสิ้น

หยางซิงอวิ้นกับเจิงโหรวยืนอยู่ข้างเขา ย่อมมองเห็นภาพพวกนี้เช่นกัน

ทั้งสองคนต่างจ้องเขม็งไปยังชายคนนั้นด้วยความโกรธ

ไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ขณะเดียวกันพวกเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฉินลี่ถึงได้โมโหขนาดนี้

เจิงโหรวถอนหายใจในใจ

หากเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เธอจับได้ อย่างมากก็คงแค่มีปากเสียงกันแล้วก็ปล่อยให้เรื่องเงียบไปสินะ

หลายปีมานี้ความลำบากที่เธอเผชิญ มีมากกว่านี้เสียอีก

ไม่ว่าจะเรื่องที่โรงพยาบาล หรือเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้

ล้วนเป็นเพียงภาพสะท้อนส่วนหนึ่งในชีวิตช่วงหลายปีที่ผ่านมาของเธอเท่านั้น

ทว่าทั้งสองเรื่องนี้กลับมีฉินลี่เข้ามาเจอเข้าพอดี

เธอเหลือบมองฉินลี่ เด็กหนุ่มคนนี้ให้ความรู้สึกปลอดภัยแก่พวกเธอได้อย่างมากจริงๆ

ฉินลี่ลงมือลบภาพของหยางซิงอวิ้นกับแม่ออกจากโทรศัพท์

เขาไม่จำเป็นต้องเก็บของพวกนี้ไว้เป็นหลักฐาน

เขาแค่ต้องการให้มันหายไป

จากนั้นเขาก็กดโทรหาชีหรูอวี้

ชีหรูอวี้ถูกเขาส่งไปจัดการเรื่องหลิวเซี่ยงเหว่ย จึงไม่ได้อยู่ข้างกายเขาในเวลานี้

“ฮัลโหล คุณอยู่ที่ไหน”

“บอสคะ ฉันกำลังจะถึงตำแหน่งที่คุณอยู่แล้วค่ะ”

เรื่องที่ชีหรูอวี้สามารถระบุตำแหน่งของเขาได้นั้น ฉินลี่รู้อยู่ตั้งนานแล้ว

ที่เธอทำแบบนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของเขา

ฉินลี่จึงเพียงพูดว่า “เร่งความเร็วหน่อย มีเรื่องให้จัดการ”

“รับทราบค่ะ!”

เมื่อตระหนักได้ว่าทางฝั่งฉินลี่มีเรื่องเกิดขึ้น ชีหรูอวี้ก็เหยียบคันเร่งขึ้นทันที รถโฟล์กสวาเกนสีขาวธรรมดาคันหนึ่งถูกเธอเหยียบมิดไมล์

ขณะเดียวกัน เธอก็กดโทรออกอีกสาย สั่งการให้คนอื่นของฉินถังซีเคียวริตี้รุดหน้าไปพร้อมกัน

ไทยมุงไม่เห็นว่าในโทรศัพท์มีอะไร จึงไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเหตุใด และยังคงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด

บางคนถึงกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิป

ทว่าฉินลี่ไม่มีความตั้งใจที่จะอธิบายให้พวกเขาฟังแม้แต่น้อย

เขาปรายตามองชายที่นอนอยู่บนพื้นด้วยแววตาเย็นชา

ฉินลี่ตบมือเล็กๆ ที่เริ่มเย็นลงของหยางซิงอวิ้นเบาๆ จากนั้นก็หันไปมองเจิงโหรวแล้วเอ่ยปลอบ “คุณน้า วางใจเถอะครับ ไม่มีอะไรแล้ว”

เจิงโหรวมองเขาแล้วพยักหน้า ในดวงตาเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง

ไม่กี่นาทีต่อมา พร้อมกับเสียงเบรกแสบแก้วหูด้านนอกตลาดสด ชีหรูอวี้ก็มาถึง

ในเวลาเดียวกับที่เธอมาถึง

รถพัสสาทสีดำสองคันก็แล่นเข้ามาอย่างรวดเร็วจากอีกทิศทางหนึ่ง

เสียงเบรกดังเอี๊ยดแสบหูขึ้นอีกสองครั้ง ผู้คนราวเจ็ดแปดคนเปิดประตูลงจากรถพร้อมกัน

พวกเขามีทั้งชายและหญิง แต่ละคนแต่งกายทะมัดทะแมงเหมือนกันหมด

พอลงจากรถต่างก็สาวเท้าวิ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

ท่าทีอลังการเช่นนี้ดึงดูดสายตาของทุกคนในทันที

ชีหรูอวี้วิ่งเข้ามาใกล้ เห็นชายที่นอนอยู่บนพื้น แล้วมองไปที่ฉินลี่

พอเห็นคราบเลือดบนมือเขา หัวใจของเธอก็กระตุกวูบ

“บอสคะ ลูกน้องมาช้า ขอรับการลงโทษค่ะ”

อีกเจ็ดแปดคนที่เหลือก็วิ่งตามมาถึงพอดี

“บอสครับ/ค่ะ พวกเรามาช้า ขอรับการลงโทษครับ/ค่ะ”

เสียงพูดดังขึ้นพร้อมเพรียง ดังกังวานดุจระฆังยักษ์

ภาพนี้น่าเกรงขามอย่างยิ่ง

กลุ่มคนที่ยืนมุงดูเมื่อเห็นภาพนี้ต่างเงียบกริบลงพร้อมกันทันที

ฉินลี่โบกมือ จากนั้นก็เล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ชีหรูอวี้ฟัง

แล้วจึงกำชับเธอ “คนที่มุงดูแล้วแอบถ่ายคลิปหรือถ่ายรูปไว้ จัดการหาวิธีลบออกให้หมด”

“รับทราบค่ะ”

ชีหรูอวี้ขานรับ ก่อนจะรีบไปจัดการพื้นที่ตามคำสั่งของเขาทันที

ส่วนชายคนนั้น เขาเชื่อว่าชีหรูอวี้จะจัดการได้เรียบร้อย

ฉินลี่พาเจิงโหรวและหยางซิงอวิ้นเดินออกไปก่อน

ก่อนไปยังไม่ลืมที่จะหิ้วกับข้าวที่ซื้อไว้ทั้งหมดไปด้วย

กระทั่งขึ้นมาบนรถเบนท์ลีย์มูลซาน

เจิงโหรวกับหยางซิงอวิ้นถึงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา

ฉินลี่ยิ้ม สตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเอ่ย “สบายใจได้ครับ พวกเขาจะจัดการให้เรียบร้อย”

เจิงโหรวถึงกับอ้าปากค้างแล้วถาม “ฉินลี่ คนเมื่อกี้คือบอดี้การ์ดของเธอทั้งหมดเลยเหรอ”

“ก็ประมาณนั้นครับ”

ฉินลี่พูดต่อ “ผมมีบริษัทรักษาความปลอดภัยอยู่แห่งหนึ่ง คุณน้าสบายใจได้เลยครับ ต่อไปผมจะส่งคนมาคอยดูแลคุณน้ากับซิงอวิ้นให้ดี เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน”

ทั้งสองคนได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

หยางซิงอวิ้นยิ่งซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ออกมา

ที่ผ่านมาบ้านของพวกเธอเวลาเจอเรื่องแบบนี้มักจะเลือกยอมความให้เรื่องจบๆ ไปเสมอ

ทว่าสองเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้ทั้งคู่ตระหนักได้ว่า ที่บ้านของพวกเธอขาดแคลนผู้ชายที่มีความรับผิดชอบและมีความสามารถจริงๆ

และฉินลี่ก็ได้ใช้การกระทำของเขาพิสูจน์แล้วว่า เขาคือผู้ชายที่เหมาะสมที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย