บทที่ 69 เดี๋ยวก็ชินไปเอง

ฉินลี่ส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้ชีหรูอวี้ จากนั้นจึงหันไปบอกเจิงโหรว “คุณน้าครับ ตอนนี้ผมยืนยันได้ชัดเจนเลยว่าคลิปนี้ผ่านการตัดต่อมา แถมบนฝ้าเพดานก็มีร่องรอยคนแอบไปทำอะไรไว้จริงๆ ตอนนี้แค่คุณน้าบอกผมมาว่าใครเอาแฟลชไดรฟ์อันนั้นมาให้ก็พอแล้วครับ”

ในเมื่อคลิปเป็นของปลอม คนที่เอาคลิปนี้มาให้เจิงโหรวย่อมมีเจตนาร้ายแอบแฝงแน่นอน

พอเจิงโหรวได้ยินเขาบอกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องหลอกลวง ในที่สุดก็ยกภูเขาออกจากอก จากนั้นพอเขาถามถึงคนที่เอาแฟลชไดรฟ์มาให้

เธอจึงตอบว่า “คนที่เอาแฟลชไดรฟ์มาให้ฉันคือรองหัวหน้าอีกคนในแผนกค่ะ เขาชื่อหลิวเซี่ยงเหว่ย แต่ฉันก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกับเขานี่นา ทำไมเขาถึง…”

จะมีเรื่องบาดหมางกันหรือไม่ ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญแล้ว

ที่สำคัญคือต่อให้หลิวเซี่ยงเหว่ยจะไม่ใช่ตัวการใหญ่ แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้แน่ๆ ว่าใครอยู่เบื้องหลัง

อีกอย่าง ความเกลียดชังบางครั้งก็ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นต่อหน้า

“คุณน้าครับ วันนี้เขามาทำงานหรือเปล่า” ฉินลี่ถาม

เจิงโหรวส่ายหน้า “เปล่าค่ะ วันนี้วันเสาร์ พวกระดับหัวหน้าไม่ต้องเข้าเวร”

ฉินลี่พยักหน้า ก่อนจะหันไปสั่งชีหรูอวี้ “สืบ หาตำแหน่งที่อยู่ของเขาให้แน่ชัด แล้วทำให้เขาอ้าปากพูดซะ ผมต้องการรู้ความจริงของเรื่องนี้”

“รับทราบค่ะ!”

ชีหรูอวี้ขานรับเตรียมจะถอยออกไป

ทว่าฉินลี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสริม “ให้หวังเถี่ยจู้ไปด้วยกันกับคุณ”

การที่ฉินลี่เจาะจงให้หวังเถี่ยจู้ไปด้วย ย่อมเป็นเพราะเขารู้ดีว่าหวังเถี่ยจู้เป็นพวกมือหนัก

เรื่องพรรค์นี้ส่งหมอนั่นไปจัดการย่อมเหมาะที่สุด

ชีหรูอวี้พยักหน้ารับแล้วเดินออกไป

หลังจากชีหรูอวี้ออกไป ฉินลี่ก็ยิ้มอย่างผ่อนคลายพลางบอกว่า “คุณน้าครับ ไม่มีอะไรแล้วละ เดี๋ยวอีกไม่นานก็รู้ผลแล้ว”

เจิงโหรวมองฉินลี่ ในใจรู้สึกถูกใจเขาเหลือเกิน

ฉลาด กล้าได้กล้าเสีย มีความสามารถ

ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ปัญหาที่ตามรังควานใจเธอมาหลายวันก็มีคำตอบให้แล้ว

เจิงโหรวจึงเม้มปากเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณนะจ๊ะฉินลี่ เรื่องก่อนหน้านี้ที่น้าทำตัวไม่ค่อยดีไว้ เธออย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ”

สิ่งที่เธอหมายถึง ย่อมเป็นเรื่องที่จงใจปล่อยให้ฉินลี่นั่งรอเก้อในตอนแรก

ฉินลี่ยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณน้าอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ผมยังไปแกะเป็ดที่บ้านคุณน้าพังไปตัวหนึ่งเลย คนที่ต้องขอโทษน่าจะเป็นผมมากกว่า”

พอได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก เจิงโหรวก็หลุดขำออกมาอีกรอบ

อาจเป็นเพราะเรื่องราวในที่สุดก็คลี่คลาย ยกภูเขาออกจากอกได้แล้ว

รอยยิ้มของเธอคราวนี้จึงงดงามยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

ยิ้มแย้มดั่งดอกไม้แรกแย้ม งดงามจับตา

ฉินลี่ถึงกับเหม่อมองไปชั่วขณะ

เจิงโหรวสังเกตเห็นสายตาของเขา หัวใจก็กระตุกวูบ

รอยยิ้มจึงค่อยๆ จางลงโดยไม่รู้ตัว

จังหวะนั้นเองหยางซิงอวิ้นก็พูดแทรกขึ้นมา “โธ่ ไม่ต้องเกรงใจกันแล้วค่ะ ว่าแต่เมื่อกี้พี่สาวสุดเท่คนนั้นเป็นใครเหรอคะ”

ฉินลี่ละสายตา กระแอมสองที แล้วรับมุกตามหยางซิงอวิ้น “เธอเป็นบอดี้การ์ดของผมน่ะ ฝีมือเก่งกาจมาก เรื่องนี้ยกให้เธอจัดการพวกคุณก็วางใจได้เลย ไปเถอะครับ พวกเรากลับกันก่อนดีกว่า อยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีอะไรแล้ว”

ทรัพย์สินเป็นหมื่นล้าน จะมีบอดี้การ์ดฝีมือดีสักคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

หยางซิงอวิ้นกับเจิงโหรวเลยไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

พอได้ยินฉินลี่ชวนกลับ หยางซิงอวิ้นก็เอามือกุมท้องพลางพูดว่า “ไปเถอะค่ะแม่ หนูหิวจะแย่แล้ว”

วุ่นวายกันมาขนาดนี้ เวลาก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงแล้ว

“ไปสิ เดี๋ยวแม่กลับไปทำกับข้าวให้กิน”

เจิงโหรวดึงมือหยางซิงอวิ้นไว้ ก่อนจะหันมาบอกฉินลี่ “ฉินลี่ เที่ยงนี้ลองชิมรสมือของน้าหน่อยนะ”

ในเมื่อเจิงโหรวพูดแบบนี้ ย่อมต้องมั่นใจในฝีมือทำอาหารของตัวเองไม่น้อย

ฉินลี่จึงรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องประจบเอาใจแล้ว

ฉินลี่ยิ้มร่าพลางตอบว่า “ได้เลยครับ งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะคุณน้า ได้ยินซิงอวิ้นบอกตั้งนานแล้วว่าคุณน้าทำกับข้าวอร่อยมาก อยากลองชิมมาตลอดเลย ตอนนี้สมใจอยากแล้วครับ”

แม้ภายนอกเจิงโหรวจะเพียงแค่พยักหน้า ทว่าในใจกลับรู้สึกชื่นบานยิ่งนัก

การประจบสอพลอที่ถูกจังหวะจะโคน ช่วยทำให้คนฟังอารมณ์ดีได้เสมอ

ถึงเจิงโหรวจะรู้ดีว่าคารมผู้ชายเชื่อถือไม่ได้

แต่เธอก็ยังอดดีใจไม่ได้อยู่ดี

เพราะคารมของฉินลี่มันลื่นไหลหลอกได้กระทั่งผี

ทั้งสามคนจึงพากันเดินออกจากห้องพักเวร

หยางซิงอวิ้นยังแอบขยิบตาให้ฉินลี่ ทำนองว่าฉันไปพูดเรื่องนั้นตอนไหนกันยะ

เหมือนฉันจะเคยพูดแค่ว่าแม่ตัวเองเป็นนางปีศาจไม่ใช่หรือไง

ฉินลี่ไม่สนใจเธอ

เรื่องซับซ้อนอย่างการเลียแข้งเลียขาน่ะ เธอยังห่างชั้นอีกเยอะ

ฉินลี่ขับรถพาทั้งสองคนมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านฝูอัน

ทว่าก่อนจะเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน

เจิงโหรวก็พูดขึ้นกะทันหัน “ฉินลี่ เธอจอดรถก่อนนะ น้าจะแวะไปซื้อกับข้าวที่ตลาดข้างๆ หน่อย พวกเธอสองคนกลับไปก่อนเถอะ”

ฉินลี่ได้ยินดังนั้นก็ตอบทันควัน “แบบนั้นได้ยังไงกันครับคุณน้า ตลาดอยู่ตรงไหนเหรอครับ เดี๋ยวผมไปซื้อให้เอง คุณน้ากับซิงอวิ้นกลับไปก่อนเลย”

พอเจิงโหรวได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ในใจก็ยิ่งนึกถูกใจเขามากขึ้นไปอีก

แต่หลังจากคิดดูแล้วก็บอกว่า “งั้นพวกเราไปด้วยกันนี่แหละ ซื้อเสร็จค่อยกลับพร้อมกัน”

ฉินลี่พยักหน้า “เอาสิครับ งั้นคุณน้าช่วยบอกทางด้วยนะ”

ภายใต้การบอกทางของเจิงโหรว รถเบนท์ลีย์มูลซานจึงเลี้ยวกลับรถมุ่งหน้าไปยังตลาดสด

ตลาดสดอยู่ห่างจากหมู่บ้านฝูอันไม่ไกล ยามเที่ยงเช่นนี้ผู้คนพลุกพล่านจอแจเป็นพิเศษ

เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเร่ขายของกันเซ็งแซ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง

ฉินลี่หาที่จอดรถเรียบร้อย

จากนั้นทั้งสามคนก็ลงจากรถพร้อมกัน

เมื่อเห็นถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนเบื้องหน้า หยางซิงอวิ้นถึงกับตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

แม้จะเป็นแค่การเดินตลาดสด

แต่ก็นับว่าได้เดินเที่ยวกับคนที่สนิทที่สุดสองคน

เธอจึงจูงมือไว้คนละข้าง แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินนำเข้าไปในตลาดอย่างร่าเริง

เจิงโหรวมองดูลูกสาวที่ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อย่างอ่อนใจ ก่อนจะหันไปสบตากับฉินลี่

เมื่อพบว่าเขาก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน

สายตาทั้งคู่ประสานกันเพียงเสี้ยววินาที ต่างฝ่ายต่างรีบหลบตากันอย่างรวดเร็ว

“อย่าวิ่งเร็วสิ แวะซื้อปลาก่อน”

เจิงโหรวดึงหยางซิงอวิ้นมาหยุดอยู่หน้าแผงขายปลา แล้วมองไปยังพ่อค้า “เถ้าแก่ ปลาขายยังไงคะ”

พ่อค้ายิ้มแป้นมองเจิงโหรวพลางตอบว่า “แม่หนู จะเอาแบบไหนล่ะ ปลาหลี่ห้าหยวน ปลาลิ่นหกหยวน”

ฉินลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เกือบจะหลุดขำออกมา

แม่หนูเนี่ยนะ

เคยเห็นแม่หนูที่มีลูกสาวอายุยี่สิบกว่าปีหรือไงกัน

ทว่าเจิงโหรวดูเหมือนจะชินชากับเรื่องพวกนี้ไปแล้ว เธอย่อตัวลงชี้นิ้วไปที่ปลาลิ่นตัวหนึ่งในอ่างเหล็ก “เอาปลาลิ่นแล้วกันค่ะเถ้าแก่ ขอตัวใหญ่หน่อยตัวนี้นะคะ”

พ่อค้าตอบรับ “ไม่มีปัญหา ให้ช่วยทำให้เลยไหมจ๊ะ”

การทำให้ก็คือการควักเครื่องในและขอดเกล็ดปลานั่นเอง

เจิงโหรวพยักหน้า “รบกวนด้วยนะคะ”

“ไม่รบกวนหรอก แม่หนูเกรงใจเกินไปแล้ว”

พ่อค้าจับปลาตัวนั้นขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว ชั่งน้ำหนักเสร็จสรรพ แล้วถืออุปกรณ์ย่อตัวลงไปจัดการอยู่ด้านข้าง

ฉินลี่มองดูอยู่ข้างๆ นึกอยากจะหัวเราะ แต่พอนึกย้อนไปตอนที่ตัวเองเจอเจิงโหรวครั้งแรก ก็ตกใจแทบแย่เหมือนกันไม่ใช่หรือไง

บอกได้แค่ว่าเจิงโหรวคือนางปีศาจจริงๆ

หยางซิงอวิ้นแอบเขยิบเข้ามาใกล้ๆ ฉินลี่แล้วกระซิบว่า “เดี๋ยวก็ชินไปเองแหละ”

ฉินลี่เหลือบมองเธอ ที่แท้ยัยปีศาจน้อยตัวนี้ก็รู้ทันว่าเขาอยากจะหัวเราะตั้งแต่แรกแล้ว