บทที่ 68 พบเงื่อนงำ

หลังจากเห็นสิ่งของประหลาดนั้นแล้ว ฉินลี่ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณอื่นต่อ

จุดอื่นไม่มีอะไรน่าสงสัยอีก

เขาจึงกระโดดลงมาจากม้านั่ง เดินไปดึงฟูกบนเตียงออก เผยให้เห็นแผ่นไม้กระดานเตียง

จากนั้นก็ยกเก้าอี้ขึ้นไปวางไว้บนเตียง

คราวนี้เขาไม่ต้องใช้ม้านั่งตัวเล็กแล้ว ความสูงของเก้าอี้บวกกับเตียงนั้นพอดีเป๊ะ

ฉินลี่เลื่อนแผ่นฝ้าเพดานตรงหัวเตียงออก

ใบหน้าของเขาตรงกับสิ่งของที่มีลักษณะคล้ายกล้องวงจรปิดตัวนั้นพอดี

ฉินลี่เพ่งพินิจอยู่นาน

พบว่ารูปร่างหน้าตามันเหมือนกล้องวงจรปิดจริงๆ

แต่ก็มีจุดที่ต่างไปจากกล้องวงจรปิดทั่วไปที่เขาเคยเห็นอยู่นิดหน่อย

ฉินลี่นึกสงสัยในใจ ตกลงมันคือตัวบ้าอะไรกันแน่

เมื่อจนปัญญา ฉินลี่จึงเปิดวีแชตแล้วส่งข้อความหาชีหรูอวี้

ฉินลี่: คุณอยู่แถวนี้ไหม

ชีหรูอวี้ตอบกลับมาแทบจะทันที

ชีหรูอวี้: อยู่ค่ะ

ฉินลี่: มานี่หน่อย

ชีหรูอวี้: รับทราบ!

ตอนนี้คงต้องถามชีหรูอวี้ดูว่าเธอรู้จักมันหรือไม่

ฉินลี่จ้องมองอยู่อีกพักใหญ่ และยืนยันกับตัวเองอีกครั้งว่าไม่รู้จักของสิ่งนี้จริงๆ

จึงได้แต่ถอยลงมาก่อน

เมื่อเห็นเขาปีนขึ้นๆ ลงๆ สำรวจอยู่นาน เจิงโหรวจึงเอ่ยถามด้วยความกังวล “ฉินลี่ เป็นยังไงบ้างจ๊ะ”

“คุณน้า วางใจเถอะครับ ไม่มีอะไรหรอก ผมเดาว่ามีคนเล่นตลก บนนั้นมีของชิ้นหนึ่งที่ผมไม่รู้จัก ผมเรียกคนมาช่วยดูแล้วครับ” ฉินลี่เอ่ยปลอบ

พอเจิงโหรวได้ยินว่ามีคนทำ ในใจก็ผ่อนคลายลงไปบ้าง

ขอแค่เป็นฝีมือมนุษย์ก็พอ

เธอแค่กลัวว่าจะมีเรื่องผีสางพวกนั้นจริงๆ

แต่ถ้าเป็นฝีมือคน จะเป็นใครกันล่ะ?

ตัวเธอก็ไม่เคยไปมีเรื่องบาดหมางกับใครเลยนี่นา

ขณะที่เจิงโหรวจมอยู่กับความคิด ชีหรูอวี้ก็มาถึงแล้ว

เธอคอยแฝงตัวอยู่ใกล้ๆ ฉินลี่มาตลอด เพื่อป้องกันไม่ให้บอสจอมกวนประสาทของเธอโดนใครเอาอิฐฟาดหัว

ชีหรูอวี้ยืนตัวตรงแหน็วก่อนเอ่ย “บอส มีอะไรจะสั่งคะ?”

ฉินลี่เห็นเธอมาก็ยิ้มพลางบอก “มาๆ ฉันมีของดีให้ดู”

ชีหรูอวี้: “…”

ชีหรูอวี้เห็นเขายิ้มเจ้าเล่ห์พรรค์นั้น หัวใจก็อดกระตุกไม่ได้

คงไม่ได้คิดจะใช้กฎลับในที่ทำงานกับเธอหรอกนะ???

แต่เมื่อเหลือบมองหยางซิงอวิ้นกับเจิงโหรวที่อยู่ข้างๆ เธอก็โล่งใจขึ้นมา

แฟนสาวกับว่าที่แม่ยายก็ยืนอยู่ด้วย เขาคงไม่เสียสติขนาดนั้นหรอก

ฉินลี่เห็นเธอยืนเซ่ออยู่ตรงนั้น จึงเร่งอย่างเริ่มหงุดหงิด “รีบมาสิ! มัวยืนเหม่ออะไรอยู่?”

ชีหรูอวี้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ท่าทางแบบนี้สิถึงจะถูก!

อยู่ดีๆ จะมายิ้มทำไมกัน?

ยิ้มทีไรชวนให้ใจคอไม่ดีทุกที

ชีหรูอวี้เดินเข้าไป ฉินลี่ชี้ไปที่เพดานแล้วบอก “เธอปีนขึ้นไปดูทีว่าไอ้ของที่ติดอยู่ตรงผนังนั่นมันคืออะไร?”

ชีหรูอวี้พยักหน้า ก่อนจะปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่วว่องไว

ไม่นาน เสียงของชีหรูอวี้ก็ดังแว่วลงมาจากเหนือฝ้าเพดาน

“ไม่มีอะไรนี่คะ? นี่มันก็แค่หัวสปริงเกอร์ดับเพลิงไม่ใช่เหรอ?”

หัวสปริงเกอร์ดับเพลิงเนี่ยนะ???

ฉินลี่ถาม “หัวสปริงเกอร์ดับเพลิงอะไร?”

ชีหรูอวี้อธิบาย “ก็ไอ้ตัวที่พอเกิดไฟไหม้จนอุณหภูมิห้องถึงจุดที่กำหนด มันจะฉีดน้ำดับไฟอัตโนมัติไงคะ”

ฉินลี่ฟังคำอธิบายของเธอแล้วก็แอบรู้สึกหน้าแตกเล็กน้อย

เขาไม่รู้จักของพรรค์นี้จริงๆ นั่นแหละ

หรือว่าฉันจะระแวงไปเอง?

ข้างบนฝ้าเพดานไม่มีอะไรผิดปกติจริงๆ เหรอ?

“แต่ก็แปลกนะคะ ปกติหัวสปริงเกอร์ดับเพลิงแบบนี้ต้องติดตั้งไว้ใต้ฝ้าไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมถึงมาอยู่ในฝ้าเพดานได้ล่ะ?” ชีหรูอวี้เอ่ยขึ้นอย่างสงสัยอีกครั้ง

เจิงโหรวได้ยินดังนั้นจึงช่วยอธิบาย “ก่อนหน้านี้ห้องนี้เคยปรับปรุงใหม่ ช่างตกแต่งอาจจะไม่ทันสังเกต เลยเผลอติดไว้ข้างในฝ้าเพดานน่ะจ้ะ”

ทีแรกข้อสงสัยของชีหรูอวี้จุดประกายความหวังให้ฉินลี่ แต่คำอธิบายของเจิงโหรวดันฟังดูสมเหตุสมผลเอามากๆ

คิ้วของฉินลี่จึงยิ่งขมวดมุ่นเข้าไปใหญ่

ข้างบนฝ้าเพดานปกติดีทุกอย่าง

แบบนี้ก็แปลกแล้ว

หรือว่าจะมีผีจริงๆ?

ทันใดนั้น ชีหรูอวี้ก็เหมือนจะเจอจุดผิดสังเกตเข้าอีกอย่าง

“เอ๊ะ? ตรงนี้เหนียวจัง บอสคะ มีคนเคยเอาอะไรมาแปะไว้ตรงนี้ด้วยค่ะ”

ฉินลี่รีบถาม “เป็นยังไง?”

“ด้านหลังหัวสปริงเกอร์มีรอยเหมือนแปะเทปกาวไว้ จับดูแล้วเหนียวๆ ค่ะ” ชีหรูอวี้บอก

ที่แท้ก็มีลับลมคมในจริงๆ แค่มันซ่อนอยู่ลึกเกินไปจนเขาหาไม่เจอ

ฉินลี่รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“เธอลงมา เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูเอง”

“อ๋อ ได้ค่ะ”

ชีหรูอวี้ได้ยินดังนั้นจึงปีนลงมา

ฉินลี่ปีนขึ้นไปยืนแทนอีกครั้ง

คราวนี้เขาเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติที่ด้านในของหัวสปริงเกอร์ดับเพลิงตรงส่วนที่ใกล้กับผนังเหมือนกัน

พอลองเอามือลูบดู มันเหนียวหนึบจริงๆ ด้วย

ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งมีคนดึงเทปกาวที่แปะไว้ออกไปหมาดๆ

แถมต้องเพิ่งลอกออกไปได้ไม่นานแน่ๆ ไม่อย่างนั้นบนฝ้าที่สกปรกขนาดนี้ คราบกาวคงโดนฝุ่นจับจนมิดไปแล้ว

แสดงว่าต้องมีใครเอาอะไรบางอย่างมาแปะไว้ตรงนี้แน่นอน

และมีความเป็นไปได้สูงมากว่าเสียงผู้หญิงร้องไห้จะดังมาจากของสิ่งนั้น

ส่วนเหตุผลที่บุรุษพยาบาลที่ขึ้นมาดูลาดเลาไม่ทันสังเกต อาจเป็นเพราะด้านหลังของหัวสปริงเกอร์ดับเพลิงตัวนี้อยู่ในมุมอับสายตาพอดี อีกทั้งถ้าเขารู้จักหัวสปริงเกอร์แบบนี้อยู่แล้ว ก็ยิ่งไม่มีทางสงสัยเลย

กลับกัน ฉินลี่ไม่คุ้นเคยกับสิ่งนี้เลยแม้แต่น้อย เขาถึงได้ตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อครู่ฉินลี่เองก็มัวแต่จดจ่ออยู่กับการหาคำตอบว่ามันคืออะไรกันแน่

จนมองข้ามร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ด้านหลังมันไป

แต่ในเมื่อตอนนี้รู้แล้วว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือมนุษย์จริงๆ

ฉินลี่ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

ขั้นตอนต่อไปก็คือการตามหาตัวผู้ต้องสงสัย

เขาปีนลงมาแล้วหันไปถามเจิงโหรวว่า “คุณน้าครับ ห้องนี้คุณหมอทุกคนเข้ามาได้หมดเลยเหรอครับ”

เจิงโหรวพยักหน้าแล้วตอบว่า “ไม่ใช่แค่หมอนะ บางทีพวกพยาบาลก็เข้ามาได้เหมือนกัน”

ฉินลี่: “…”

ถ้าอย่างนั้นผู้ต้องสงสัยก็เยอะเกินไปแล้วไหม

ให้มานั่งสืบทีละคนคงเหนื่อยตายชัก

ขณะที่ฉินลี่กำลังครุ่นคิด โทรศัพท์ของชีหรูอวี้ก็สั่นขึ้นมา

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูแล้วพูดขึ้นว่า “บอสคะ ผลตรวจคลิปวิดีโอออกมาแล้วค่ะ”

ฉินลี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจ รีบเอ่ยถามทันที “เป็นยังไงบ้าง ผีผู้หญิงคนนั้นตัดต่อใส่เข้ามาใช่ไหม”

ชีหรูอวี้พยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า

ก่อนจะให้คำตอบที่ฉินลี่คาดไม่ถึง

“ไม่ใช่แค่ผีผู้หญิงคนนั้นค่ะที่ตัดต่อเข้ามา”

“คนไข้บนรถเข็นกับคนที่เข็นรถก็ถูกตัดต่อเข้ามาเหมือนกันค่ะ”

“ในลิฟต์ตัวนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ มีแค่ชายหนุ่มคนเดียวเท่านั้นค่ะ”

ซี๊ด…

ฉินลี่สูดหายใจเข้าลึก

เขาประหลาดใจมากจริงๆ

คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่สองคนนั้นก็ตัดต่อใส่เข้ามาด้วย

“บอส ลองดูนี่สิคะ” ชีหรูอวี้ยื่นโทรศัพท์ของเธอมาให้

ฉินลี่รับโทรศัพท์มา เห็นหน้าต่างแชตที่มีคลิปวิดีโอส่งมาอันหนึ่ง

ด้านบนมีข้อความอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับคลิปนี้

ระบุว่านี่คือคลิปที่ถูกกู้คืนกลับมาเป็นไฟล์เดิมก่อนผ่านการตัดต่อแต่งเติม

ฉินลี่กดเปิดคลิปนั้นขึ้นมาดู

ในคลิป ตอนที่ลิฟต์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง มีเพียงชายหนุ่มคนเดียวเดินเข้าไปในลิฟต์

จากนั้นพอถึงชั้น 15 เขาก็เดินออกจากลิฟต์ไป

แล้วในลิฟต์ก็ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงชายหนุ่มคนนี้คนเดียวจริงๆ

สองคนที่ออกจากลิฟต์ตรงชั้น 18 กับผู้หญิงผมยาวปริศนาคนนั้น

ล้วนเป็นของปลอมที่ใช้เทคนิคตัดต่อขึ้นมาทั้งสิ้น!

ฉินลี่เปิดคลิปวิดีโอปลอมที่ตนส่งให้ชีหรูอวี้ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

แล้วดูซ้ำอีกรอบ

จริงด้วย!

ตั้งแต่ต้นจนจบ ชายหนุ่มคนนั้นไม่เคยหันไปมองตรงตำแหน่งที่รถเข็นอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

นี่จึงเป็นหลักฐานชี้ชัด

ว่าในลิฟต์ตอนนั้น มีแค่เขาเพียงคนเดียวจริงๆ