บทที่ 67 สิ่งบนเพดานห้อง

สิบกว่านาทีต่อมา เจิงโหรวก็เดินออกมา

เรือนผมสีดำขลับรวบเป็นหางม้าเรียบง่าย ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว ท่อนล่างเป็นกางเกงขาม้าสีดำ

เอวคอด ขาเรียวยาว ทรวดทรงองค์เอวชัดเจน

รูปร่างของเธอดีเยี่ยมอย่างไร้ที่ติ

ฉินลี่ถึงกับสงสัยว่าเรียวขายาวสวยของหยางซิงอวิ้นน่าจะได้กรรมพันธุ์มาจากเธอนี่เอง

ใบหน้าของเจิงโหรวยังคงไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใดๆ ทว่ากลับดูอ่อนเยาว์และงดงาม

เธอเป็นผู้หญิงที่กาลเวลาลืมเลือนไปแล้วจริงๆ

เจิงโหรวหยิบกระเป๋าในห้องนั่งเล่นแล้วเอ่ยขึ้น “ไปกันเถอะ”

ฉินลี่พยักหน้า ลุกขึ้นเดินนำออกจากประตู

พอเจิงโหรวล็อกห้องเรียบร้อย ทั้งสามคนก็ลงบันไดไปด้วยกัน

จะว่าไปแล้ว ตอนเจิงโหรวเดินเคียงคู่กับหยางซิงอวิ้น ทั้งคู่ดูเหมือนพี่น้องกันจริงๆ ใครเห็นก็คงเดาไม่ออกว่าเจิงโหรวคือแม่ของหยางซิงอวิ้น

ฉินลี่เดินมาถึงช่องจอดรถเบนท์ลีย์มูลซาน กดปลดล็อก แล้วช่วยเปิดประตูเบาะหลังให้เจิงโหรว

เจิงโหรวรู้จักรถเบนท์ลีย์มูลซาน พอมองดูรถหรูราคาหลักสิบล้านคันนี้ หัวใจก็อดสั่นสะท้านไม่ได้

แฟนหนุ่มของลูกสาวเธอคนนี้จะรวยเกินไปแล้วมั้ง

ขับรถหรูคันละสิบล้าน ยกบริษัทมูลค่าร้อยล้านให้แฟนสาว

แม้แต่มาเยี่ยมเธอ ของฝากที่หิ้วมายังมูลค่ากว่า 300,000 หยวน

เงิน 300,000 กว่าหยวนนี่มากพอจะเป็นเงินสินสอดสู่ขอภรรยาของครอบครัวทั่วไปได้สบายๆ

ดังนั้นหลังจากทุกคนขึ้นรถ และฉินลี่ขับรถออกจากหมู่บ้านแล้ว

เธอจึงลองถามหยั่งเชิงขึ้นมา “ฉินลี่ น้าถามอะไรเธอสักคำถามได้ไหม”

ฉินลี่ขับรถพลางตอบกลับ “ได้แน่นอนครับคุณน้า ถามมาได้เลยครับ”

เจิงโหรวเอ่ยถาม “ที่บ้านเธอทำธุรกิจอะไรเหรอ”

หยางซิงอวิ้นที่นั่งอยู่เบาะหลังกับแม่ ได้ยินเข้าก็เริ่มสนใจขึ้นมาเช่นกัน

เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าครอบครัวของฉินลี่ทำมาหากินอะไรกันแน่

รู้เพียงแค่ว่าเขารวยมาก

ฉินลี่ไม่คิดปิดบังเลยแม้แต่น้อย “คุณน้าครับ พ่อกับแม่ผมเป็นชาวนาครับ”

พอได้ยินฉินลี่บอกว่าพ่อแม่เป็นชาวนา เจิงโหรวยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่

ส่วนหยางซิงอวิ้นถึงกับตกตะลึง ลูกชาวนามีเงินเยอะขนาดนี้เชียวหรือ

ที่นามีต้นไม้ผลิตเงินงอกขึ้นมารึไงกัน

เจิงโหรวเอ่ยอย่างลังเล “แล้วบริษัทที่เธอยกให้ซิงอวิ้น…”

“อ๋อ”

ฉินลี่อธิบาย “พ่อกับแม่ผมเป็นชาวนา แต่ผมทำธุรกิจส่วนตัวพอมีเงินเก็บน่ะครับ คุณน้ารู้จักเซียงเฉิงกรุ๊ปไหมครับ”

กลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่ชื่อดังของเมืองจินเจียงที่มีมูลค่าตลาดกว่าสามหมื่นล้าน เจิงโหรวย่อมต้องรู้จักอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้หยางซิงอวิ้นก็เคยทำงานอยู่ที่นั่นด้วย

เจิงโหรวจึงพยักหน้ารับ

ฉินลี่เห็นเธอพยักหน้าผ่านกระจกมองหลัง จึงพูดต่อ “ผมถือหุ้น 30% ในเซียงเฉิงกรุ๊ปครับ นอกจากนี้ก็ยังมีบริษัทอื่นๆ อีกนิดหน่อย”

หุ้น 30% งั้นเหรอ

เกือบหนึ่งหมื่นล้านเลยนะ

เจิงโหรวอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

หยางซิงอวิ้นถึงกับหลุดปากถามออกมา “ที่แท้คุณเป็นผู้ถือหุ้นของเซียงเฉิงกรุ๊ปเหรอคะเนี่ย”

ฉินลี่พยักหน้า เรื่องที่มาของทรัพย์สินพวกนี้ ฉินลี่เคยคิดหาทางหนีทีไล่ไว้แล้ว

ทางซ้ายถามก็ปัดไปทางขวา

ทางขวาทักก็โบ้ยไปทางซ้าย

ถ้าในอนาคตถังซูหานถามว่าเขาเอาเงินที่ไหนไปกว้านซื้อหุ้นของเซียงเฉิงกรุ๊ป ก็แค่บอกว่าตัวเองมีบริษัทรักษาความปลอดภัย หรือไม่ก็บริษัทเพื่อการลงทุนและจัดการการเงินอีกแห่งก็สิ้นเรื่อง

หยางซิงอวิ้นใจเต้นแรง คนบ้าคนนี้ ทำไมถึงไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้เธอฟังเลยนะ

เดี๋ยวนะ ไม่ถูกสิ

ในเมื่อเขาเป็นผู้ถือหุ้นของเซียงเฉิงกรุ๊ป แล้วทำไมถึงยอมมาเป็นเลขาฯ ต๊อกต๋อยกันล่ะ

หยางซิงอวิ้นเพิ่งจะอ้าปากอยากถามคำถามนี้ ในหัวก็นึกถึงถังซูหานขึ้นมาได้ทันที

เพื่อจีบสาวนี่เอง

คนบ้าคนนี้ต้องทำไปเพื่อจีบสาวแน่ๆ

ฮึ ไอ้คนเจ้าชู้เอ๊ย

ส่วนเหตุผลที่ไม่ยอมบอกเธอก็คงเพราะกลัวเธอจะหึงล่ะสิ

หยางซิงอวิ้นคิดว่าตนเองเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว จึงส่งค้อนควับให้ฉินลี่ไปทีหนึ่ง

คนบ้าคนนี้ ร้ายกาจที่สุดเลย

พอฉินลี่เอาชื่อเซียงเฉิงกรุ๊ปมาอ้างบังหน้า เจิงโหรวก็ไม่ถามซักไซ้อีก

คนที่มีทรัพย์สินระดับหมื่นล้าน จะขับรถเบนท์ลีย์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรไม่ใช่หรือ

การจะยกบริษัทมูลค่าร้อยล้านให้แฟนสาว แม้จะดูฟุ่มเฟือยไปบ้าง แต่ก็ถือว่าสมเหตุสมผลอยู่

เรื่องนี้จึงตกไป

เจิงโหรวถามคำถามอื่นๆ ต่ออีกเล็กน้อย

อย่างเช่นอายุเท่าไร เวลาว่างชอบทำอะไรบ้าง

เรื่องงานอดิเรก แน่นอนว่าต้องเป็นอ่านหนังสือ ออกกำลังกาย เล่นสกี คงไม่ตอบหรอกว่าชอบจีบสาว

ฉินลี่ตอบได้ไหลลื่นไม่มีสะดุด

มาถึงตอนนี้เขาถึงค่อยรู้สึกว่านี่คือบรรยากาศของการมาเจอแม่ยายจริงๆ เสียที

ก่อนหน้านี้ไม่นั่งกร่อยเป็นอากาศธาตุก็ต้องมานั่งฟังเรื่องผี

ทั้งสามคนพูดคุยสัพเพเหระกันตลอดทาง ไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง เมืองจินเจียง

พอลงจากรถ เจิงโหรวก็พาเขาทั้งสองคนตรงไปยังตึกศัลยกรรมที่เป็นที่ตั้งของศูนย์มะเร็งทันที

ตอนที่เดินเข้ามาถึงโถงลิฟต์ เจิงโหรวก็คล้ายจะนึกถึงคลิปวิดีโอชวนขนลุกนั่นขึ้นมาอีกครั้ง

เธอจับมือของหยางซิงอวิ้นเอาไว้แน่น

แถมยังบังเอิญเหลือเกิน ในโถงลิฟต์มีลิฟต์อยู่สามตัว แต่ตัวที่เปิดประตูก่อนกลับเป็นตัวเดียวกับในกล้องวงจรปิด

ฉินลี่เดินนำเข้าไปก่อน

เจิงโหรวลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยก้าวตามเข้าไป

โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน มีคนอื่นๆ ใช้บริการลิฟต์อยู่ไม่น้อย

ผู้คนยืนเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด ความหวาดกลัวของเจิงโหรวจึงเบาบางลงไปบ้าง

ลิฟต์เคลื่อนตัวช้ามาก อีกทั้งแทบจะแวะจอดส่งคนทุกชั้น

กว่าจะขึ้นไปถึงชั้น 18 ก็กินเวลาไปเกือบสิบนาที

ระหว่างนั้นฉินลี่ลองสังเกตกล้องวงจรปิดในลิฟต์ดู แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร

เมื่อถึงชั้น 18 ทั้งสามคนก็ก้าวออกจากลิฟต์

ป้ายบอกชั้นบนชั้น 18 ของโรงพยาบาลไม่ได้ติดตัวเลข ‘18’

เนื่องจากชั้น 18 ชวนให้นึกถึงนรกขุมที่ 18

เพื่อหลีกเลี่ยงความอัปมงคล ป้ายชั้น 18 ของโรงพยาบาลจึงติดไว้ว่า ‘17A’

รวมถึงชั้นที่มีเลข ‘4’ อย่างชั้น 4 และชั้น 14

ก็ติดไว้ว่า ‘3A’ หรือ ‘13A’ เช่นกัน

เมื่อออกจากลิฟต์มาได้ เจิงโหรวก็ถอนหายใจโล่งอก นี่แหละคือเหตุผลที่เธออยากลาออก

ต้องมาขึ้นลิฟต์แบบใจสั่นขวัญผวาทุกวันแบบนี้ แล้วต่อไปจะทำงานได้อย่างไร

“คุณน้า พาผมไปดูที่ห้องพักหน่อยครับ” ฉินลี่เอ่ย

เจิงโหรวมองเขาแล้วพยักหน้า จากนั้นพาพวกเขามุ่งหน้าไปยังห้องพักเวรของแพทย์

ระหว่างทางมีพยาบาลและคุณหมอคนอื่นเดินผ่าน เจิงโหรวจึงต้องแวะทักทายตามมารยาทอยู่บ้าง

“ถึงแล้วจ้ะ”

เจิงโหรวล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋าแล้วเปิดประตู

ฉินลี่เดินนำเข้าไปข้างใน นี่เป็นห้องขนาดเล็กที่มีพื้นที่เพียงสิบกว่าตารางเมตรเท่านั้น

มีเตียงเดี่ยวหนึ่งเตียง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าอีกหนึ่งหลัง

เนื้อที่คับแคบ ข้าวของเครื่องใช้ก็น้อยชิ้น

เป็นเพียงสถานที่สำหรับให้แพทย์เข้าเวรได้งีบหลับพักผ่อนชั่วคราวเท่านั้น

ฉินลี่แหงนหน้ามอง ฝ้าเพดานสีขาวอยู่สูงเหนือหัวเขาไปราวครึ่งเมตรกว่าๆ

ฉินลี่จึงยกเก้าอี้มาวาง เหยียบขึ้นไปบนเก้าอี้ แล้วแกะแผ่นฝ้าเพดานแผ่นที่อยู่ใกล้เตียงนอนออกได้อย่างง่ายดาย

ทว่าความสูงของเก้าอี้กลับยังไม่พอที่จะทำให้เขามองเข้าไปในฝ้าเพดานได้

“เดี๋ยวน้าไปเอาเก้าอี้มาให้อีกตัวนะ”

เมื่อเห็นว่าฉินลี่มองไม่เห็นด้านในฝ้า เจิงโหรวก็รีบเดินไปหยิบม้านั่งตัวเล็กตัวหนึ่งมาจากเคาน์เตอร์พยาบาล

ฉินลี่ก้าวลงมาแล้ววางม้านั่งซ้อนบนเก้าอี้ ก่อนจะปีนขึ้นไปยืนอีกครั้ง

คราวนี้ ลำตัวท่อนบนของเขามุดเข้าไปใต้ฝ้าเพดานได้แล้ว

ภายในฝ้าเพดานเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเตอะและสายไฟระโยงระยางพันกันยุ่งเหยิง

ฉินลี่เปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ส่องกวาดไปรอบๆ เพื่อสำรวจ

เขาค่อยๆ เอี้ยวตัว สายตากวาดมองไปทั่วโพรงใต้ฝ้าเพดาน

แล้วเขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอย่างหนึ่งเข้าจริงๆ

บนผนังห้องที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

มีอุปกรณ์ลักษณะคล้ายกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งติดตั้งเอาไว้

ฉินลี่กะระยะห่างระหว่างตนเองกับสิ่งของชิ้นนั้น

แล้วจึงก้มลงมองการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ด้านล่าง

พบว่าตำแหน่งของอุปกรณ์ตัวนั้น อยู่ตรงกับเตียงนอนเดี่ยวพอดีเป๊ะ