บทที่ 66 คลิปวิดีโอชวนขวัญผวา

หยางซิงอวิ้นนั่งฟังอยู่ข้างๆ จนขนลุกซู่ ตอนนี้เธอเริ่มเสียดายแล้วที่เลือกกอดแม่ตัวเองไว้

มาฟังเรื่องแบบนี้ในระยะประชิดมันน่ากลัวเกินไปจริงๆ

รู้งี้มุดเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดผู้ชายในดวงใจดีกว่า

ส่วนฉินลี่ไม่ได้กลัวอะไร แค่กำลังครุ่นคิดบางอย่าง

เจิงโหรวยกแก้วขึ้นจิบน้ำ

แล้วเล่าต่อ “วันพฤหัสฯ พอฉันตื่นนอนที่บ้าน หมอเวรเช้าคนหนึ่งในแผนกก็บอกข่าวฉันเรื่องหนึ่ง”

“หลังจากฉันออกเวรดึกได้ไม่นาน มีคนไข้คนหนึ่งเสียชีวิต”

“เดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องปกติมาก แผนกเรามีคนไข้เยอะ”

“อาการทรุดกะทันหันจนเสียชีวิต กู้ชีพไม่สำเร็จแล้วจากไปมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ”

“ฉันก็เลยไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปเชื่อมโยงกับเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนนั้น”

“แต่ว่า พักไปได้วันเดียว พอเมื่อวานวันศุกร์ฉันไปทำงาน รองหัวหน้าแผนกอีกคนก็เรียกฉันไปคุยเงียบๆ แบบมีลับลมคมใน”

“เขาบอกว่าหลานชายของเขาเป็นรปภ. อยู่ที่โรงพยาบาลเรา”

“ในคืนวันพุธที่ฉันเข้าเวรดึก หลานชายเขาเห็นภาพที่น่ากลัวมากจากกล้องวงจรปิดในห้องรปภ.”

“จากนั้นเขาก็ให้แฟลชไดรฟ์ฉันมาอันหนึ่ง”

“พอกลับถึงบ้าน ฉันเปิดแฟลชไดรฟ์นั่นในคอมพิวเตอร์ ข้างในมีแค่วิดีโอจากกล้องวงจรปิดคลิปเดียว”

พอเล่าถึงตรงนี้ ร่างกายของเจิงโหรวก็อดสั่นเทาไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้กลายเป็นแผลใจที่หลอกหลอนเธออย่างหนัก

ไม่แน่ว่าในวิดีโอนั้นอาจจะมีอะไรที่น่ากลัวมากจริงๆ

ฉินลี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบรีโมตโทรทัศน์บนโต๊ะน้ำชากดเปิด

จากนั้นก็เปลี่ยนไปช่องที่กำลังฉายละครตลกสั้น

พอมีเสียงครึกครื้นเฮฮาดังออกมาจากโทรทัศน์

บรรยากาศในห้องรับแขกก็ไม่ชวนขนลุกขนาดนั้นแล้ว

หยางซิงอวิ้นมองชายหนุ่มด้วยสายตาชื่นชม แฟนของเธอฉลาดรู้ใจจริงๆ

เจิงโหรวเองก็มองเขาด้วยความรู้สึกขอบคุณเช่นกัน

เด็กหนุ่มคนนี้ละเอียดรอบคอบและหัวไวมาก

ความกลัวของเธอลดลงไปมากตามเสียงหัวเราะในจอโทรทัศน์

จึงเล่าต่อ “วิดีโอนั้น เป็นคลิปจากกล้องวงจรปิดในลิฟต์ของตึกเรา”

“ตอนสองทุ่มกว่าๆ ที่ชั้น 1 คนไข้คนหนึ่งนั่งรถเข็นโดยมีญาติช่วยเข็นเข้าไปในลิฟต์ ตอนนั้นพ้นช่วงเวลาเร่งด่วนไปแล้ว”

“นอกจากสองคนนี้ ด้านหลังก็มีแค่คนหนุ่มอายุยี่สิบกว่าเดินตามเข้าไปอีกคนเดียว”

“คนหนุ่มคนนั้นออกจากลิฟต์ไปที่ชั้น 15 วิดีโอมาถึงตรงนี้ก็ยังปกติดี”

“พอลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้น 18 ประตูเปิดออก คนไข้ที่นั่งรถเข็นก็ถูกญาติเข็นออกไป”

“และในจังหวะนั้นเอง ภาพอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น”

“หลังจากชั้น 15 ในลิฟต์เหลือกันอยู่แค่สองคนชัดๆ แต่พอสองคนนั้นพ้นประตูไป”

“ภาพในลิฟต์ก็กระตุกวูบหนึ่ง แล้วตรงจุดที่เพิ่งมีรถเข็นจอดอยู่เมื่อกี้ จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งโผล่พรวดขึ้นมา”

“ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีขาว ปล่อยผมยาวสยาย”

“ร่างของเธอลอยวูบวาบตามหลังสองคนที่เข็นรถเข็นออกไปจากลิฟต์”

“เนื้อหาในวิดีโอมีทั้งหมดแค่นี้”

พอพูดจบ เจิงโหรวก็ดูเหมือนจะโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

ฉินลี่รอให้เธอผ่อนคลายลงหน่อย แล้วจึงเอ่ยถามข้อสันนิษฐานของตัวเองออกไป

“คุณน้าครับ ที่ทำงานของคุณน้าอยู่ที่ชั้น 18 ใช่ไหมครับ แล้วคนไข้ที่นั่งวีลแชร์คนนั้น ก็คือคนไข้ในแผนกของคุณน้าที่เสียชีวิตในวันรุ่งขึ้นใช่ไหมครับ”

พอได้ยินเขาถามแบบนี้ เจิงโหรวก็รีบพยักหน้า

เมื่อเห็นเธอพยักหน้า ฉินลี่จึงถามต่อ “เพราะงั้นคุณน้าก็เลยสงสัยว่า มีผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือผีตามคนไข้คนนี้ออกมาจากลิฟต์ แล้วกลางดึกก็ไปร้องไห้ในห้องพักของคุณน้า พลอยทำให้พอวันรุ่งขึ้นคนไข้คนนี้เสียชีวิต คุณน้าก็เลยสงสัยว่าเป็นฝีมือผู้หญิงคนนี้ด้วยใช่ไหมครับ”

เจิงโหรวพยักหน้าอีกครั้ง เด็กหนุ่มคนนี้หัวไวเป็นกรดจริงๆ

แถมยังใจกล้ามากด้วย

หยางซิงอวิ้นเองก็มองฉินลี่ด้วยสายตาชื่นชม

ผู้ชายของเธอสุดยอดจริงๆ

ตัวเองมัวแต่กลัวจนลนลาน

แต่เขากลับยังมีสติมานั่งคิดวิเคราะห์เรื่องพวกนี้ได้

ฉินลี่ถอนหายใจยาว อย่างน้อยที่สุดเขาก็ปะติดปะต่อลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดได้แล้ว

จากนั้นเขาจึงเรียบเรียงความคิดแล้วพูดขึ้น “คุณน้าครับ ก่อนอื่นอย่าเพิ่งกลัวไปนะครับ ลองนึกดูหน่อยว่าในโรงพยาบาลมีใครที่มีเรื่องบาดหมางกับคุณน้าบ้างไหม”

เจิงโหรวคิดตามครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “คนที่ตามจีบฉันมีเยอะอยู่ แต่คนที่มีความแค้นต่อกันน่าจะไม่มีนะ”

ได้ยินคำตอบของเธอแล้ว ฉินลี่ก็แอบปาดเหงื่อ สวยสะพรั่งขนาดนี้ ถ้าไม่มีคนตามจีบสิถึงจะแปลก

เขาคิดแล้วถามต่อ “คุณน้าครับ แล้วคุณน้าได้ตรวจดูคลิปวิดีโอนั่นหรือยังครับ มีโอกาสที่จะเป็นคลิปตัดต่อไหม”

เจิงโหรวส่ายหน้า “ฉันทำเรื่องพวกนั้นไม่เป็นหรอกจ้ะ อีกอย่างฉันก็ไม่กล้าเปิดดูซ้ำแล้วด้วย”

“แล้วแฟลชไดรฟ์อันนั้นยังอยู่ไหมครับ ผมขอดูคลิปนั้นหน่อยได้ไหม” ฉินลี่เอ่ย

ได้ยินดังนั้น เจิงโหรวจึงพยักหน้าในที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องนอนไป

สองนาทีต่อมา เธอก็เดินกลับมาพร้อมกับแฟลชไดรฟ์สีขาวเงินอันหนึ่ง

แล้วยังถือคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กติดมือมาด้วยเครื่องหนึ่ง

ฉินลี่เสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ แล้วเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคน

ปรากฏว่าทั้งสองคนต่างนั่งถอยไปเสียไกล ท่าทางกลัวจนไม่อยากเฉียดเข้ามาใกล้

ฉินลี่หัวเราะ แล้วยังแกล้งเอ่ยปากชวน “ซิงอวิ้น มาดูด้วยกันไหม?”

พอได้ยินคำชวน หยางซิงอวิ้นก็ส่ายหน้าพึ่บพั่บเหมือนกลองป๋องแป๋ง

ถึงแม้เธอจะอยากรู้อยากเห็น แต่ก็กลัวว่าดูแล้วจะเก็บไปฝันร้ายมากกว่า

เมื่อเห็นว่าเธอกลัวจริงๆ ฉินลี่จึงไม่แหย่ต่อแล้วคลิกเปิดคลิปวิดีโอนั้นดูคนเดียว

ในวิดีโอไม่มีเสียง เป็นเพียงภาพจากกล้องวงจรปิดในลิฟต์

เนื้อหาตรงกับที่เจิงโหรวเล่าไว้ทุกประการ

ตอนที่ฉินลี่เห็นผู้หญิงผมเผ้ารุงรังปรากฏตัวขึ้นมาในภาพอย่างกะทันหัน หัวใจเขาก็กระตุกวูบไปเหมือนกัน

ภาพที่เห็นมันให้ความรู้สึกสะเทือนขวัญอย่างรุนแรงจริงๆ

ไม่แปลกใจเลยที่เจิงโหรวจะหวาดกลัวขนาดนั้น

แม้เธอจะเป็นหมอที่ถือมีดผ่าตัด แต่สุดท้ายก็ยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง

ทว่าหลังจากดูจบไปรอบหนึ่ง ฉินลี่ก็ยังแยกไม่ออกว่ามีร่องรอยการตัดต่อหรือไม่

ถ้ามองด้วยตาเปล่า คลิปนี้ดูสมจริงมากทีเดียว

เขาจึงล็อกอินวีแชตบนคอมพิวเตอร์ แล้วส่งคลิปวิดีโอไปให้ชีหรูอวี้

ฉินลี่: ช่วยตรวจดูหน่อยได้ไหมว่าคลิปนี้เป็นของจริงหรือตัดต่อ?

ชีหรูอวี้: เรื่องเล็กค่ะ

ชีหรูอวี้: ที่บริษัทมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคโดยเฉพาะ ฉันจะส่งให้พวกเขาเดี๋ยวนี้ค่ะ

ฉินลี่: โอเค ได้ผลยังไงรีบบอก

ชีหรูอวี้: รับทราบค่ะ!

ฉินลี่ออกจากระบบวีแชตอย่างพึงพอใจ แล้วพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง

การมีบริษัทรักษาความปลอดภัยฉินถังช่วยแบ่งเบาภาระให้เขาได้มากจริงๆ

จากนั้นฉินลี่ก็หันไปมองเจิงโหรวแล้วเอ่ยขึ้น “คุณน้าครับ ผมส่งคลิปให้คนช่วยตรวจดูแล้วว่าจริงหรือปลอม แต่ผมอยากไปที่โรงพยาบาลของคุณน้าสักรอบ ไม่ทราบว่าจะสะดวกไหมครับ”

เจิงโหรวพยักหน้าตกลงโดยแทบไม่ต้องคิด

การไปโรงพยาบาลไม่มีอะไรไม่สะดวกอยู่แล้ว ถึงวันนี้เธอจะไม่ได้เข้าเวร แต่โรงพยาบาลก็ไปได้ตลอดเวลา

“งั้นเธอรอฉันประเดี๋ยวนะ ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

ฉินลี่พยักหน้ารับ

พอเจิงโหรวเดินออกไป หยางซิงอวิ้นก็รีบลุกขึ้นแล้วโผเข้ามากอดซุกอกฉินลี่ทันที

หยางซิงอวิ้นทำเสียงอ้อน “ฮือๆ น่ากลัวจะตายอยู่แล้ว”

“มีอะไรให้น่ากลัว เรื่องขี้ผงน่า”

ฉินลี่ลูบหัวเธอเบาๆ แล้วพูดขึ้น “ตอนเจอแม่เธอครั้งแรก ฉันสิถึงตกใจของจริง นั่นแม่เธอจริงๆ เหรอเนี่ย”

พอได้ยินเขาถามเรื่องนี้ หยางซิงอวิ้นก็หัวเราะคิกคัก “เป็นไงล่ะ ทั้งสาวทั้งสวยใช่ไหมล่ะ”

ฉินลี่พยักหน้า

หยางซิงอวิ้นจึงเล่าต่อ “แม่ก็เป็นแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ ไม่เห็นจะแก่ลงเลย ตอนนี้จะสี่สิบแล้ว ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกด้วยกัน คนอื่นนึกว่าเป็นพี่สาวฉันตลอดเลย”

ฉินลี่ถึงเข้าใจ มิน่าล่ะหยางซิงอวิ้นถึงได้บอกว่าแม่ของเธอเป็นนางปีศาจ

อายุตั้งสี่สิบแล้วแต่กลับไม่มีร่องรอยความชราเลยแม้แต่น้อย แปลกพิลึกจริงๆ

ทันใดนั้นในหัวของฉินลี่ก็มีความคิดแวบขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถาม

“แม่เธอแอบไปกินเนื้อพระถังซัมจั๋งมารึเปล่าเนี่ย”

‘พรืด!’

หยางซิงอวิ้นหลุดขำออกมา ความคิดของเทพบุตรของเธอนี่แปลกประหลาดไม่เหมือนใครอยู่เรื่อย

เหมือนตอนแรกที่เห็นชื่อเมนู ‘ปลาต้มพริกสองสีฝัวหยวน’ ไม่มีผิด

มาหาว่าแม่ของเธอไปกินเนื้อพระถังซัมจั๋ง ก็เท่ากับว่าแม่เธอเป็นนางปีศาจน่ะสิ!

พอขำเสร็จ หยางซิงอวิ้นก็แสร้งทำหน้างอนปนขู่ฟ่อแล้วเอ่ยกับฉินลี่ว่า “ฉันสงสัยว่าคุณกำลังว่าแม่ฉัน เดี๋ยวจะไปฟ้องแม่ด้วย”

ยัยปีศาจน้อยนี่กล้ามาขู่เขาเหรอ

เมื่อกี้เขาก็คิดอยากจะตีก้นเธออยู่แล้ว สบโอกาสพอดี

ฉินลี่จึงยกมือขึ้นฟาดลงบนก้นของเธอเน้นๆ ไม่เบาไม่แรง

หยางซิงอวิ้นเผลอครางเสียงหวานออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที

เธอกลัวแม่จะได้ยิน

เมื่อเห็นฉินลี่ยกมือขึ้นมาอีกรอบ หยางซิงอวิ้นจึงรีบคว้าแขนของเขาไว้แน่น

จากนั้นก็กระซิบเสียงเบา “พอแล้วๆ ป๋า ฉันไม่ฟ้องแล้ว”

ฉินลี่ถึงค่อยพอใจ

จัดการปีศาจตัวใหญ่ไม่ได้ จัดการปีศาจตัวเล็กไม่ได้เชียวหรือไง!

แล้วคิดว่าฉันจะจัดการยัยปีศาจน้อยอย่างเธอไม่ได้หรือไง?

--