บทที่ 65 ความตกใจของเจิงโหรว

ฉินลี่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนเบาะหนาม

ต่อให้เขาหน้าหนาแค่ไหน แต่นี่ก็เป็นการเจอแม่ยายครั้งแรกเหมือนกันนะ

ผลลัพธ์คือต้องมานั่งเหงาหงอยอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่น

น้ำสักแก้วยังไม่มีให้ดื่มเลย

ให้ตายสิ น่าเวทนาเกินไปแล้วมั้ง!

ด้วยความเบื่อหน่าย ฉินลี่จึงเอื้อมมือไปหยิบตุ๊กตาเป็ดสีเหลืองตัวเล็กบนโซฟาขึ้นมาตัวหนึ่ง

จากนั้นก็จับขาเป็ดหมุนเล่นไปสองรอบ

เดิมทีเขาแค่หาอะไรทำแก้เซ็งเท่านั้น

ใครจะไปคิดว่าตะเข็บเย็บของตุ๊กตาเป็ดมันจะบอบบางขนาดนี้!

แล้วก็…

ในมือของเขาเหลือเพียงแค่ขาเป็ดข้างเดียว

สิ่งที่ยัดอยู่ข้างในตัวเป็ดเป็นเส้นใยสังเคราะห์คล้ายปุยฝ้าย

ทั้งเบาทั้งฟูมาก

ห้องนั่งเล่นจึงตกอยู่ในสภาพราวกับมีหิมะโปรยปรายลงมาทันที

เมื่อเห็นละอองสีขาวปลิวกระจายไปทั่วห้อง

ฉินลี่ถึงกับอึ้งตาค้าง!

เวรเอ๊ย คุณภาพอะไรของมันวะเนี่ย?

โรงงานบ้าบอที่ไหนผลิตวะ?

อยากจะไปพังโรงงานมันให้ยับจริงๆ!

ฉินลี่อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา!

แต่เรื่องพวกนั้นเอาไว้ค่อยคิดบัญชีทีหลัง

สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือรีบเก็บกวาดเศษพวกนี้ให้เกลี้ยงโดยด่วน

เมื่อกี้เขาลองสังเกตดูแล้ว

แม้บ้านของเจิงโหรวจะค่อนข้างเล็ก มีแค่สองห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำ

แต่ก็เก็บกวาดจนสะอาดสะอ้านเป็นพิเศษ ข้าวของทุกชิ้นจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

แสดงให้เห็นว่าเจิงโหรวเป็นคนรักความสะอาดและมีระเบียบวินัยมาก

ถ้าเธอเดินออกมาเห็นปุยฝ้ายปลิวว่อนเต็มห้องแบบนี้

เขาไม่กระอักความอับอายตายตรงนี้เลยเรอะ?

สวรรค์ช่วยด้วยเถอะ!

เจอแม่ยายครั้งแรกจำเป็นต้องให้ขายหน้าขนาดนี้เลยเหรอ?

ฉินลี่รีบโยนขาเป็ดทิ้ง คว้าไม้กวาดตรงมุมห้องนั่งเล่นมากวาดอย่างเร่งรีบ

แต่ไอ้ของพรรค์นี้มันเบาเหลือเกิน

แค่มีลมพัดนิดเดียว มันก็ลอยฟุ้งขึ้นมาอีก

กวาดลงไปทีหนึ่ง ได้เข้ากองมาแค่ส่วนเดียว แต่อีกบานเบอะกลับลอยเคว้งขึ้นไปใหม่

ฉินลี่วุ่นวายจนเหงื่อซึม แต่ผลลัพธ์กลับไม่ได้เรื่องเลยสักนิด

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนก็เปิดออก

หยางซิงอวิ้นก้าวออกมาแล้วชะงักกึกทันที

เธอเห็นฉินลี่กำลังโก่งก้นขะมักเขม้นกวาดพื้นอยู่พอดี

แถมยังมีปุยสีขาวคล้ายฝ้ายปลิวว่อนไปทั่วห้องนั่งเล่น

“นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

ฉินลี่ได้ยินเสียงเปิดประตูก็ใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

พอได้ยินคำถามของหยางซิงอวิ้น เขาจึงหันกลับไปมองเธอและเจิงโหรวที่กำลังยืนงุนงงด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

“ถ้าผมบอกว่าเป็ดบ้านเธอระเบิดเอง เธอจะเชื่อมั้ย?”

แน่นอนว่าหยางซิงอวิ้นไม่เชื่อ

คนปกติที่ไหนจะไปเชื่อเล่า!

ฉินลี่จึงได้แต่เล่าเรื่องราวทั้งหมดตามความจริงอย่างช่วยไม่ได้

พอฟังจบ หยางซิงอวิ้นก็ขำก๊ากจนตัวงอ

หัวเราะจนน้ำตาเล็ดน้ำตาไหล

เมื่อก่อนทำไมเธอถึงไม่เคยรู้เลยนะว่าเทพบุตรในใจเธอจะมีมุมที่เปิ่นได้ขนาดนี้

ฉินลี่เห็นหยางซิงอวิ้นหัวเราะร่าเริงขนาดนั้น ในใจก็นึกอยากจะจับเธอก้มลงแล้วตีตูดสั่งสอนสักสองสามทีจริงๆ

ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายของฉินลี่ก็คือ

เจิงโหรวกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม พอฟังฉินลี่เล่าจบ เธอกลับหลุดหัวเราะพรวดออกมาเหมือนกัน

เธอ… ไม่โกรธเหรอ?

หลังจากหัวเราะเสร็จ เจิงโหรวก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบไม้กวาดมาช่วยทำความสะอาด

ฉินลี่รีบเข้าไปช่วยทันที หยางซิงอวิ้นเองก็ไม่อาจอยู่เฉยได้

โชคดีที่พอช่วยกันสามคน งานจึงเสร็จเร็วขึ้นมาก

ไม่นานนัก ห้องนั่งเล่นก็กลับมาสะอาดเรียบร้อยดังเดิม

ฉินลี่ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

หยางซิงอวิ้นเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปในครัวเพื่อรินน้ำมาให้เขาหนึ่งแก้ว

เจิงโหรวเห็นภาพนี้เข้า หัวใจก็ไหววูบ

ลูกสาวของเธอคนนี้ ตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ

ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยหยิ่งทะนงตนแต่ก่อน มีหรือจะมาคอยปรนนิบัติเอาใจผู้ชายขนาดนี้?

เมื่อทำความสะอาดเสร็จ ทั้งสามคนก็นั่งลงบนโซฟา

หยางซิงอวิ้นเปิดประเด็นถามขึ้นก่อน “แม่คะ วันนี้แม่เรียกหนูกลับมา มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ? ไม่อย่างนั้นแม่คงไม่เจาะจงให้หนูกลับมาบ้านหรอก”

พอได้ยินหยางซิงอวิ้นถามแบบนั้น เจิงโหรวก็ดูเหมือนจะเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้

ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แววตามีร่องรอยของความหวาดกลัวพาดผ่าน

“แม่มีเรื่องจริงๆ นั่นแหละ… แม่ แม่คิดจะลาออกแล้ว”

“หา?”

หยางซิงอวิ้นตกใจมาก “แม่คะ ตอนนี้แม่เป็นถึงรองหัวหน้าแผนกแล้วนะ อดทนทำต่อไปอีกหน่อยก็อาจจะได้เลื่อนขึ้นเป็นหัวหน้าแผนกตัวจริงแล้ว อนาคตกำลังสดใสแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ถึงอยากจะลาออกล่ะคะ?”

ฉินลี่ฟังที่หยางซิงอวิ้นพูดแล้วก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน

อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ขนาดนี้ อยู่ดีๆ จะลาออกทำไม?

เจิงโหรวเหลือบมองหยางซิงอวิ้นสลับกับฉินลี่อย่างลังเล

ราวกับมีเรื่องบางอย่างที่พูดยาก

“โธ่ แม่คะ รีบเล่ามาสิคะ” หยางซิงอวิ้นเร่งเร้าด้วยความร้อนใจ

พอโดนหยางซิงอวิ้นเร่ง เจิงโหรวก็เหมือนจะตัดสินใจได้

เธอจึงยอมเปิดปากพูด

“ช่วงไม่กี่วันมานี้ ที่โรงพยาบาลมีเรื่องไม่สะอาดน่ะ”

ไม่สะอาด?

ฉินลี่กับหยางซิงอวิ้นชะงักไป

ไม่สะอาดก็แค่ทำความสะอาดให้เรียบร้อยก็สิ้นเรื่องไม่ใช่เหรอ

ถึงกับต้องลาออกเพราะเรื่องแค่นี้เลยเหรอ?

เจิงโหรวเห็นสีหน้าของทั้งคู่ก็รู้ว่าพวกเขาไม่เข้าใจความหมายของเธอ

เธอจึงกัดฟันพูดออกมา “ที่โรงพยาบาล… ผีหลอก!”

ผีหลอก?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางซิงอวิ้นก็อดขนลุกซู่ไม่ได้

ทั้งๆ ที่ตอนนี้เป็นช่วงสาย และแดดกำลังส่องจ้า

แต่เธอกลับรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ส่วนฉินลี่กลับรู้สึกว่ามันพิลึกพิลั่นชอบกล

แม้เขาจะไม่ใช่คนที่ไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติเลยเสียทีเดียว

แต่เขาก็ไม่เชื่อเรื่องผีสางบนโลกใบนี้ง่ายๆ แน่นอน

ถ้าบอกว่าโลกนี้มีพวกใช้โปรโกงล่ะก็ เขาเชื่อสนิทใจแน่

เพราะตัวเขานี่แหละคือหนึ่งในนั้น

“แม่คะ แม่ แม่ดูเรื่องผีมากเกินไปหรือเปล่า อย่ามาหลอกให้หนูกลัวนะ!” หยางซิงอวิ้นพูดด้วยความหวาดระแวง

เจิงโหรวถอนหายใจ “แม่เป็นหมอ รู้ดีว่าตัวเองไม่ควรพูดเรื่องพรรค์นี้ แต่หลายวันมานี้ที่โรงพยาบาลมันไม่ปกติจริงๆ”

ฉินลี่จึงเอ่ยถามขึ้นมา “คุณน้าครับ ที่ว่าไม่ปกตินี่มันยังไงเหรอครับ หรือว่ามีใครแกล้งเล่นพิเรนทร์?”

เจิงโหรวมองเขาแวบหนึ่งแล้วกล่าว “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“เรื่องมันเป็นแบบนี้ แผนกของเรามีคนไข้นอนรักษาตัวอยู่ค่อนข้างเยอะ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ในแต่ละวันจึงต้องมีหมออยู่เวรดึกหนึ่งคน”

“ปกติฉันเป็นรองหัวหน้าแผนกเลยไม่ต้องอยู่เวรดึกแล้ว แต่เมื่อวันพุธมีคนไข้หนักถูกส่งตัวมา เคสนี้ฉันเป็นคนลงมีดผ่าตัดเอง แถมอาการหลังผ่าตัดยังไม่นิ่ง ฉันก็เลยอาสาอยู่เวรแทนหนึ่งวัน”

“หมอที่เข้าเวรจะมีห้องพักส่วนตัว กลางดึกฉันนอนพักอยู่ในนั้น นอนไปได้ครึ่งคืนก็ได้ยิน…”

เจิงโหรวเล่าถึงตรงนี้ก็ตัวสั่นเทาขึ้นมา

หยางซิงอวิ้นรีบขยับไปนั่งข้างๆ โอบไหล่เธอไว้พลางปลอบ “แม่คะ แม่อย่ากลัวเลย แม่ได้ยินเสียงอะไรเหรอคะ?”

เจิงโหรวกุมมือลูกสาวไว้แน่น สูดหายใจปรับอารมณ์ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “ฉันได้ยิน… เสียงคนร้องไห้ แถมยังเป็นเสียงผู้หญิงร้องไห้อีกต่างหาก”

ฉินลี่ขมวดคิ้วแล้วถาม “คุณน้าครับ พอจะจับทิศทางได้ไหมครับว่าเสียงดังมาจากตรงไหน?”

เจิงโหรวพยักหน้าตอบ “ฉันฟังดูเหมือนเสียงดังมาจากบนหัว ก็เลยรีบออกไปตามบุรุษพยาบาลมา ให้เขาช่วยเปิดฝ้าเพดานดู”

“แต่พอฉันกลับเข้ามา เสียงนั้นก็เงียบไปแล้ว พอเปิดฝ้าดูก็ไม่เจออะไรเลย”

“พอเขาเดินออกไปได้สักพัก เสียงร้องไห้นั่นก็ดังขึ้นมาอีก”

“ฉันไม่กล้าอยู่ในห้องพักต่อ ก็เลยไปนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลกับน้องๆ พยาบาลเวรดึกจนเช้า”

“พอออกเวรเช้าวันต่อมาก็รีบกลับบ้านทันที”

“ทั้งกลัวทั้งเหนื่อย ฉันก็เลยนอนหลับเอาแรงอยู่ที่บ้าน”

“พอตื่นขึ้นมา ฉันก็คิดเหมือนกันว่าอาจจะมีใครแกล้งเล่นพิเรนทร์”

“แต่ฉันคิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องมันจะไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น”

“และมันก็ยังไม่จบลงแค่นั้นด้วย”