บทที่ 64 เขาดีกับฉันมาก

ฉินลี่หิ้วข้าวของพะรุงพะรังเดินตามหยางซิงอวิ้นขึ้นมาถึงชั้นห้า

ห้องของหยางซิงอวิ้นคือห้อง 501 อยู่บนชั้นห้านี้เอง

ถ้าแรงไม่ดีพอบอกเลยว่ามีหอบ

หยางซิงอวิ้นหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าเตรียมจะไข แต่พอยังไม่ทันได้บิด ประตูก็เปิดออกจากข้างในเสียก่อน

ทันทีที่บานประตูเปิดออก ฉินลี่ก็เห็นหญิงสาววัยราวๆ ยี่สิบกว่าปียืนอยู่ตรงหน้า

เธอไว้ผมยาวสลวยสีดำขลับ สวมชุดลำลองสีขาว รูปร่างเพรียวบางสมส่วน

ใบหน้าไร้เครื่องสำอางแต่งแต้ม ทว่าเค้าโครงหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับหยางซิงอวิ้นอยู่หลายส่วน ถึงจะเป็นหน้าสดแต่ก็งดงามสะกดสายตาเหลือเกิน

สาวงามระดับท็อปอีกคนแล้ว!

เพียงแต่ท่วงท่าของเธอดูสุขุมและเป็นผู้ใหญ่กว่า

ฉินลี่กะด้วยสายตาแล้วคิดว่าเธอน่าจะแก่กว่าหยางซิงอวิ้นนิดหน่อย

นี่หยางซิงอวิ้นมีพี่สาวสวยขนาดนี้ด้วยเหรอ?

หญิงสาวคนนั้นมองหยางซิงอวิ้นพลางเอ่ยทัก “ซิงอวิ้น กลับมาแล้วเหรอ”

หยางซิงอวิ้นพยักหน้ารับ ทว่าประโยคถัดมากลับทำเอาฉินลี่สะดุ้งสุดตัว

“แม่ คิดถึงหนูไหมคะ”

แม่เนี่ยนะ?!

ฉินลี่แทบจะเข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้น

นี่แม่เธอจริงดิ?

แม่เธออายุเพิ่งยี่สิบกว่าปีเนี่ยนะ?!

เจิงโหรว แม่ของหยางซิงอวิ้น ปรายตามองชุดที่ลูกสาวใส่แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้ว่าอะไร

เพียงแต่หันมาทางฉินลี่แล้วถามเรียบๆ “อืม นี่เพื่อนที่มหาวิทยาลัยเหรอ”

เมื่อเห็นบทสนทนาอันเป็นธรรมชาติของทั้งสองคน

ฉินลี่จำต้องบังคับตัวเองให้ยอมรับความจริงว่า หญิงสาวที่ดูอย่างไรก็อายุแค่ยี่สิบต้นๆ คนนี้คือแม่ของหยางซิงอวิ้นจริงๆ

หยางซิงอวิ้นควงแขนฉินลี่พลางบอก “ไม่ใช่ค่ะแม่ นี่แฟนหนูเอง”

“เอ่อ…”

ตามมารยาทแล้วฉินลี่ควรจะเป็นฝ่ายทักทาย ทว่าเวลานี้เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะเรียกผู้หญิงตรงหน้าว่าอย่างไรดี

เรียกคุณน้าเหรอ?

แต่หน้าตาเธอดูยี่สิบกว่าๆ เองไม่ใช่หรือไง

หรือจะเรียกพี่สาว?

จะใจกล้าเกินไปไหมเนี่ย

ขืนไปเรียกแม่ยายว่าพี่สาวคงได้โดนเตะโด่งออกมาพอดี

คิดไปคิดมา สุดท้ายฉินลี่ก็ตัดสินใจเรียกคุณน้านั่นแหละ อย่างไรเสียเธอก็เป็นแม่ของหยางซิงอวิ้น

“สวัสดีครับคุณน้า ผมฉินลี่ครับ”

ฉินลี่อดใจไม่ไหวต้องเอ่ยต่อ “คุณน้าดูสาวมากจริงๆ ครับ”

ปกติเวลาฉินลี่ชมใครว่าหน้าเด็ก เขามักจะพูดไปตามมารยาท

แต่ครั้งนี้พูดจากก้นบึ้งของหัวใจล้วนๆ

เจิงโหรวเองดูเหมือนจะชินชากับคำชมทำนองนี้แล้ว จึงไม่ได้มีสีหน้าดีใจเป็นพิเศษ

ในทางกลับกัน พอได้ยินว่าหยางซิงอวิ้นมีแฟน คิ้วเรียวกลับยิ่งขมวดมุ่นเข้าหากัน

เธอกวาดสายตามองฉินลี่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เชิงกระตือรือร้นแต่ก็ไม่ได้เย็นชา “เข้ามาสิ”

พูดจบ เจิงโหรวก็เบี่ยงตัวหลบทางให้

ฉินลี่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป วางข้าวของทั้งหมดไว้มุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นแล้วเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อม “คุณน้าครับ เจอกันครั้งแรกผมไม่รู้ว่าคุณน้าชอบอะไร เลยซื้อของติดไม้ติดมือมาฝากนิดหน่อยครับ”

เจิงโหรวพยักหน้าพลางส่งเสียง “อืม” สั้นๆ ในลำคอ

ฉินลี่คิดในใจ

แม่ยายคนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่แฮะ

ไม่พอใจในตัวเขาเหรอ?

ฉินลี่กับหยางซิงอวิ้นเดินเข้ามาในบ้าน เจิงโหรวก็บอกให้ฉินลี่นั่งรอที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

จากนั้นเธอก็ดึงตัวหยางซิงอวิ้นเข้าไปในห้องนอน

พอประตูห้องนอนปิดลง บนหัวฉินลี่ก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

มาเจอแม่ยายครั้งแรกก็โดนทิ้งให้นั่งเหงาคนเดียวซะแล้วเหรอ?

-------------

ภายในห้องนอน เจิงโหรวขมวดคิ้วมองหยางซิงอวิ้น ในที่สุดก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา

“ดูลูกแต่งตัวเข้าสิ นี่มันชุดที่นักศึกษาควรใส่ที่ไหนกัน”

หยางซิงอวิ้นยู่ปาก พูดด้วยความไม่ค่อยพอใจ “แม่ หนูก็โตแล้วนะ แถมยังทำงานแล้วด้วย แต่งตัวแบบนี้มันผิดตรงไหนกันล่ะคะ”

พอได้ยินลูกสาวเถียงแบบนั้น เจิงโหรวจึงพูดต่อ “เอาเถอะ เรื่องการแต่งตัวแม่จะยังไม่ว่า แล้วนี่ทำไมถึงไปมีความรักได้ล่ะ แถมยังพาเขามาถึงบ้านอีก”

หยางซิงอวิ้นพูดอย่างมั่นใจ “แม่ หนูก็โตแล้ว ทำไมจะมีความรักไม่ได้ล่ะคะ”

เจิงโหรวเริ่มมีน้ำเสียงขุ่นเคือง “ลูกยังเด็ก ยังแยกแยะถูกผิดไม่เป็นหรอก ลูกดูออกเหรอว่าเขาชอบแค่ร่างกายของลูก หรืออยากจะแต่งงานกับลูกจริงๆ กันแน่”

หยางซิงอวิ้นจับมือแม่ไว้แล้วพูดว่า “หนูรู้แค่ว่าหนูชอบเขา หนูอยากอยู่กับเขา อยากพาเขามาเจอแม่ แล้วก็อยากได้รับคำอวยพรจากแม่ค่ะ”

เมื่อเห็นหยางซิงอวิ้นเป็นแบบนี้ เดิมทีเจิงโหรวคิดจะดุ แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา “ลูกโตแล้ว มีความคิดเป็นของตัวเองแล้วสินะ”

“โธ่ แม่คะ”

หยางซิงอวิ้นกอดแขนแม่ไว้ “แม่วางใจเถอะค่ะ เขาดีกับหนูมากจริงๆ นะ”

“ลูกน่ะ ไม่เคยรู้หรอกว่าจิตใจคนมันอันตรายแค่ไหน”

เจิงโหรวเอ่ยด้วยความกังวลใจ “เวลาคนอื่นคิดจะหลอกลูก เขาก็ต้องเอาอกเอาใจลูกเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”

“ไม่ใช่นะคะแม่ เขาดีกับหนูจากใจจริงต่างหาก”

หยางซิงอวิ้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “แม่ แม่รู้ไหมคะว่าตอนนี้หนูทำงานที่ไหน”

เจิงโหรวไม่เข้าใจว่าทำไมลูกสาวถึงเปลี่ยนเรื่องมาพูดเรื่องงานกะทันหัน แต่ก็ตอบไปว่า “คราวก่อนลูกบอกว่าทำตำแหน่งเลขาฯ ประธานอยู่ที่เซียงเฉิงกรุ๊ปไม่ใช่เหรอ”

หยางซิงอวิ้นส่ายหน้า “ไม่ใช่แล้วค่ะ หนูลาออกมาแล้ว”

พูดจบ หยางซิงอวิ้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ค้นหาข้อมูลการจดทะเบียนบริษัทซิงอวิ้นอินเวสต์ทางอินเทอร์เน็ต แล้วยื่นให้เจิงโหรวดู “แม่ ดูสิคะ”

เจิงโหรวรับโทรศัพท์มือถือมาดู เมื่อเห็นข้อมูลการจดทะเบียนของบริษัท ซิงอวิ้นอินเวสต์ คอนซัลติ้ง จำกัด ที่มีทุนจดทะเบียนสูงถึง 100 ล้านหยวน และมีชื่อตัวแทนทางกฎหมายคือฉินลี่กับหยางซิงอวิ้น เธอก็พูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “นี่มัน…”

หยางซิงอวิ้นบอก “นี่คือสิ่งที่เขามอบให้หนูค่ะ ตอนนี้หนูเป็นผู้จัดการทั่วไปของซิงอวิ้นอินเวสต์ แม่ก็เห็นนี่คะ บริษัทนี้ตั้งชื่อตามชื่อของหนูเลยนะ”

เจิงโหรวยังคงตั้งสติไม่ทัน จึงถามออกไป “เรื่องจริงเหรอเนี่ย เขามีเงินขนาดนี้เลยเหรอ แล้วก็ใจป้ำกับลูกขนาดนี้เลยเนี่ยนะ”

“แน่นอนสิคะ”

หยางซิงอวิ้นยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา บนนั้นมีกำไลเพชรทองคำขาวที่ฉินลี่ซื้อให้ และยังมีแหวนเพชรที่เขามอบให้เธอตอนอยู่ที่หอคอยไข่มุกตะวันออกด้วย

“แม่ ดูสิ ทั้งหมดนี้เขาซื้อให้หนูทั้งนั้นเลย กำไลวงเดียวก็ 180,000 หยวนแล้ว ส่วนแหวนวงนี้ถึงหนูจะไม่รู้ราคา แต่ไม่มีทางถูกแน่นอนค่ะ”

เจิงโหรวเห็นเครื่องประดับที่ลูกสาวสวมอยู่บนมือ ประกายเพชรเม็ดโตที่สะท้อนแสงแดดดูเจิดจ้าบาดตาไม่น้อย

“กำไลวงนี้ของจริงหรือของปลอมกันแน่?”

หยางซิงอวิ้นเกือบจะหลุดขำกับท่าทางของแม่ “ของจริงสิคะ หนูกับเขาไปซื้อด้วยกันที่ห้างกั๋วเม่ามาเลย แค่หนูไม่ได้พกใบเสร็จมาด้วยเฉยๆ”

พอพูดถึงตรงนี้ หยางซิงอวิ้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย “แม่ ถ้าแม่ไม่เชื่อ ลองไปดูของที่เขาซื้อมาฝากแม่สิคะ ทั้งหมดนั่นรวมกันตั้งสามแสนกว่าหยวนแน่ะ ข้างในมีทั้งกำไล ทั้งสร้อยคอ แล้วก็มีทั้งใบเสร็จทั้งใบรับรองครบเลยด้วย”

เจิงโหรวถึงกับอ้าปากค้าง “ของพวกนั้นราคาสามแสนกว่าหยวนเลยเหรอ?”

เมื่อครู่เธอยังนึกว่าเป็นแค่พวกผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพธรรมดาเสียอีก

หยางซิงอวิ้นพยักหน้าอย่างมั่นใจ จากนั้นก็กอดแขนแม่พลางเขย่าไปมา “แม่ ตอนนี้แม่เชื่อหรือยังคะว่าเขาไม่ได้แค่พูดไปเรื่อย?”

“อีกอย่างเขาก็มีความรับผิดชอบมากด้วย เช้าวันนี้พอหนูโทรไปบอกให้เขามาเจอแม่ เขาก็ตอบตกลงทันทีแบบไม่ลังเลเลยสักนิด”

เจิงโหรวเป็นคนที่มีความระแวงต่อผู้ชายสูงมาก แต่เธอก็ไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนยอมทุ่มเงินให้ผู้หญิงขนาดนี้มาก่อนจริงๆ

เวลานี้จิตใจของเธอจึงเริ่มสับสนว้าวุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว

“โธ่ แม่คะ แม่ทิ้งเขาให้นั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่นแบบนั้น ถ้าเขาโกรธขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ ไปเถอะค่ะ รีบออกไปกันเถอะ” หยางซิงอวิ้นดึงแขนเจิงโหรวพาเดินออกไปข้างนอก

เดิมทีเจิงโหรวตั้งใจจะอบรมสั่งสอนลูกสาวสักยก แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นโดนลูกสาวอวดรวยใส่ยกใหญ่

ตอนนี้เธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมันถูกหรือผิดกันแน่

สุดท้ายจึงได้แต่ยอมเดินตามหยางซิงอวิ้นกลับออกไปที่ห้องนั่งเล่น