บทที่ 63 ฉินลี่กำลังจะไปพบแม่ยายแล้ว

หลังจากเปิดคอร์สปรัชญาความรักให้จางลี่ฟานไปหนึ่งยก

ตกดึกฉินลี่ก็ไปเล่นเกมกับพวกเพื่อนร่วมห้องต่อจนดึกดื่น

วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันเสาร์ ฉินลี่เพิ่งกินมื้อเช้าที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเสร็จ

สายจากหยางซิงอวิ้นก็โทรเข้ามาพอดี

“คนบ้า ไปบ้านเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม”

ฉินลี่เลิกคิ้วขึ้น จะได้เจอพ่อตาแม่ยายแล้วเหรอเนี่ย

“ได้สิ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าถึงต้องกลับบ้าน”

“แม่โทรมาบอกให้ฉันกลับไปหน่อยน่ะ ยังไม่รู้เลยว่ามีเรื่องอะไร”

หยางซิงอวิ้นพูดต่อ “แต่ฉันอยากให้แม่เจอคุณด้วย แม่เอาแต่ถามตลอดเลยว่ามีแฟนหรือยัง”

ฉินลี่จึงบอก “ได้เลย เธอรอที่หอพักนะ”

“อื้อๆ”

ฉินลี่วางสายแล้วกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอพัก

จากนั้นก็ขับรถตรงดิ่งไปยังมหาวิทยาลัยการเงินจินเจียงทันที

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า รถเบนท์ลีย์มูลซานของฉินลี่ก็มาจอดอยู่ใต้หอพักของหยางซิงอวิ้นอีกครั้ง

เขาส่งวีแชตไปหาหยางซิงอวิ้น ไม่นานเธอก็รีบลงมา

วันนี้เธอแต่งตัวดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย สวมชุดเดรสรัดรูปสีดำ ถุงน่องสีเนื้อ รองเท้าส้นสูง ในมือถือกระเป๋าหลุยส์ วิตตอง

เมื่อรวมกับที่เพิ่งใช้การ์ดหน้าตาไปเมื่อวาน ตอนนี้เธอดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริงๆ

ฉินลี่มองจนเกือบน้ำลายหก

เมื่อหยางซิงอวิ้นเห็นฉินลี่ขับเบนท์ลีย์มูลซานมา พอขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับก็เอ่ยถาม “คนบ้า ทำไมเปลี่ยนรถอีกล่ะเนี่ย”

ดูเหมือนคำว่าคนบ้าจะกลายเป็นคำเรียกเฉพาะที่เธอใช้เรียกเขาไปแล้ว แน่นอนว่าบางครั้งหยางซิงอวิ้นก็เรียกเขาอย่างอื่นด้วย

ฉินลี่พยักหน้า ย่อมไม่ได้บอกว่านี่เป็นรถของถังซูหาน

เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “วันนี้แต่งตัวดูโตเป็นผู้ใหญ่เกินไปหน่อยนะเนี่ย แค่กลับบ้านต้องจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอ”

“ใช่สิ ฉันจะบอกแม่ว่าฉันโตแล้ว มีแฟนได้แล้ว”

หยางซิงอวิ้นยิ้มพลางพูด “คุณไม่รู้หรอก เมื่อก่อนแม่คอยระวังฉันยังกับระวังขโมย กลัวแต่ว่าฉันจะมีแฟน แต่ตอนนี้กลับถามอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน”

“รอบนี้พาไปเปิดตัวให้เห็นจะจะไปเลย”

“เป็นไงบ้าง วันนี้ฉันสวยไหม”

ฉินลี่กลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ย “พูดอะไรแบบนั้น วันไหนเธอบ้างล่ะที่ไม่สวย”

ได้ยินแบบนั้น หยางซิงอวิ้นก็หัวเราะคิกคัก “คนบ้า รู้อยู่แล้วเชียวว่าคุณต้องชอบ แอบบอกให้นะ ฉันซื้อชุดแนวนี้ไว้เพียบเลยล่ะ”

ฉินลี่รีบสตาร์ตเครื่องแล้วออกรถทันที ขืนช้ากว่านี้อีกนิดเขากลัวจะคุมตัวเองไม่อยู่

หยางซิงอวิ้นแอบกระหยิ่มใจ เห็นฉินลี่เป็นแบบนี้เธอก็พอใจแล้ว

เธอแค่อยากทำให้ฉินลี่หลงจนถอนตัวไม่ขึ้นเท่านั้นเอง

วันนี้ฉินลี่ไม่เห็นหลี่เจียอวี้คนนั้น

รถแล่นออกจากประตูรั้วมหาวิทยาลัยการเงินจินเจียงไปอย่างราบรื่น

ฉินลี่ขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างกั๋วเม่าก่อนเป็นอันดับแรก

หยางซิงอวิ้นถามด้วยความแปลกใจ “มาที่นี่ทำไมกัน”

คราวที่แล้วฉินลี่ก็เพิ่งเปย์ให้เธอในห้างกั๋วเม่าไปเกือบหนึ่งล้านหยวน

“ไปหาแม่ยายทั้งทีจะไม่ซื้อของฝากได้ยังไง” ฉินลี่จอดรถแล้วเอ่ยขึ้น

หยางซิงอวิ้นยิ้มหวาน คำว่าแม่ยายนี่ฟังแล้วชื่นใจชะมัด

หยางซิงอวิ้นลงจากรถตามเขาไป ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้างกั๋วเม่า

ฉินลี่กะจะไปซื้อบุหรี่ดีๆ กับเหล้าชั้นเลิศ เพราะของพวกนี้เหมาะจะซื้อเป็นของฝากที่สุด

“อย่าๆ”

หยางซิงอวิ้นรีบห้ามไว้ทันควันแล้วพูด “จะซื้อเหล้าบุหรี่ไปทำไม แม่ฉันไม่สูบบุหรี่แล้วก็ไม่ชอบดื่มเหล้าด้วย”

ฉินลี่ถาม “แล้วพ่อเธอล่ะ พ่อเธอไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้าเหมือนกันเหรอ”

หยางซิงอวิ้นประหลาดใจ “ฉันยังไม่ได้บอกคุณเหรอ”

ฉินลี่สงสัย “บอกอะไรฉัน”

พอเห็นท่าทางของเขา หยางซิงอวิ้นก็คิดว่าตัวเองคงลืมบอกไปจริงๆ จึงลดเสียงลงแล้วพูดเบาๆ “พ่อฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันอยู่ประถมแล้วล่ะ…ครอบครัวฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว”

ได้ยินดังนั้นฉินลี่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที เขาวางขวดเหมาไถในมือลง ลูบหัวเล็กๆ ของเธอแล้วเอ่ย “ขอโทษนะ ผมไม่รู้มาก่อนเลย”

หยางซิงอวิ้นส่ายหน้าแล้วพูด “ไม่เป็นไรหรอก ฉันลืมบอกคุณเองแหละ”

พอฉินลี่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองชอบแกล้งให้เธอเรียกป๋าอยู่บ่อยๆ ก็ยิ่งรู้สึกกระดากอายเข้าไปใหญ่

“แล้วตอนที่ผมให้เธอเรียกป๋า เธอยัง…”

หยางซิงอวิ้นค้อนใส่เขาหนึ่งวงแล้วพูด “ใครใช้ให้คุณแกล้งฉันล่ะ หัวใจของฉันให้คุณไปหมดแล้ว อีกอย่างนั่นมันแค่เรื่องหยอกล้อกันขำๆ คุณคิดจะมาเป็นพ่อฉันจริงๆ หรือไงกันเล่า?!”

ฉินลี่ส่ายหน้า รีบตัดบทเปลี่ยนเรื่องน่ากระอักกระอ่วนนี้ทันที “งั้นพวกเราไปซื้ออย่างอื่นกัน คุณแม่ของเธอมีงานอดิเรกอะไรบ้าง”

หยางซิงอวิ้นนึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ “แม่ฉันชอบเต้น ชอบออกกำลังกาย ชอบเที่ยว แล้วก็ชอบอ่านหนังสือ”

ฉินลี่: “…”

งานอดิเรกพวกนี้ จะให้เขาซื้อของขวัญอะไรไปให้ล่ะเนี่ย

คงไม่ใช่ให้ซื้อหนังสือไปฝากหรอกนะ

ฉินลี่จูงมือเธอแล้วบอก “ช่างเถอะ ไป ไปซื้อเครื่องสำอางกัน”

ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงยังไงก็หนีเครื่องสำอางไม่พ้น ซื้อเครื่องสำอางไปยังไงก็ไม่พลาดแน่!

แต่ใครจะไปรู้ว่าหยางซิงอวิ้นจะห้ามเขาไว้อีก

หยางซิงอวิ้นบอก “แม่ฉันแทบจะไม่แต่งหน้าเลย เธอเป็นหมอ แล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าด้วยซ้ำ แม่ฉันน่ะนางจิ้งจอกตัวแม่เลยล่ะ คุณเจอแล้วจะรู้เอง”

นางจิ้งจอกตัวแม่เลยเหรอ

แค่เธอนี่ก็จิ้งจอกจะแย่อยู่แล้วนะ

“มีใครเขาว่าแม่ตัวเองเป็นนางจิ้งจอกกันบ้างเนี่ย”

ฉินลี่ดีดหน้าผากเธอไปทีหนึ่ง แต่แล้วก็ขมวดคิ้วอย่างกลัดกลุ้ม “แล้วแบบนี้จะซื้ออะไรให้แม่เธอดีล่ะ”

“คิดไม่ออกก็ไม่ต้องซื้อหรอก”

หยางซิงอวิ้นยิ้มพลางยื่นมือไปบีบแก้มฉินลี่ “ดูสิ เทพบุตรของฉันเครียดจนหน้าย่นหมดแล้ว”

“ไม่ซื้ออะไรติดมือไปมันดูไม่ดี”

ฉินลี่เอ่ย “ไป ไปซื้อเครื่องประดับกัน ไม่ใช่แค่ต้องซื้อนะ แต่ต้องซื้อแบบแพงๆ ด้วย”

หยางซิงอวิ้นดึงแขนเขาไว้พลางบอก “โธ่ ไม่จำเป็นหรอกน่า!”

ฉินลี่พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “เชื่อฟังป๋าสิ”

“ฮึ!”

หยางซิงอวิ้นย่นจมูกใส่ คนบ้า

ปากก็บอกว่าเกรงใจ

สุดท้ายก็ยังวกกลับมาให้เรียกป๋าอยู่ดี

---------

สุดท้ายแล้วฉินลี่ก็ซื้อเครื่องประดับจนได้

กำไลเพชรวงหนึ่ง แม้จะไม่แพงเท่าวงที่เคยซื้อให้หยางซิงอวิ้นคราวก่อน แต่ราคาก็เฉียด 100,000 หยวน

พอห่อของเสร็จ ฉินลี่ก็เหลือบไปเห็นสร้อยคอทองคำขาวอีกเส้น จึงตัดสินใจซื้อตามไปด้วยทันที

จากนั้นก็จูงมือหยางซิงอวิ้นลงมาชั้นล่าง ซื้อพวกผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพสำหรับเป็นของฝาก โดยเลือกเฉพาะที่แพงที่สุดเท่านั้น

เมื่อรวมกับขนมจากภัตตาคารสกุลถานอีกสองสามกล่องที่มีติดอยู่ท้ายรถเบนท์ลีย์มูลซานอยู่แล้ว

การไปเจอแม่ยายครั้งแรก ของฝากต้องจัดหนักจัดเต็มเข้าไว้

แค่นี้น่าจะเพียงพอแล้ว

พอเดินออกจากห้างกั๋วเม่า รวมของจิปาถะทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน ฉินลี่จ่ายไปเกือบ 300,000 หยวน ทว่าเขากลับไม่ได้ใช้การ์ดช็อปปิ้งเลยสักใบ

เงินแค่นี้เขาไม่ได้ขาดแคลนแล้ว นึกอยากจะใช้เมื่อไรก็ใช้ได้ตามใจชอบ

อีกอย่าง แค่สามแสนหยวนจะให้ใช้การ์ดช็อปปิ้งไปทำไม

ขืนใช้ไปก็ขาดทุนย่อยยับกันพอดีสิ

จากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นรถอีกครั้ง คราวนี้มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของหยางซิงอวิ้นทันที

บ้านของหยางซิงอวิ้นอยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมืองจินเจียงมากนัก แถวๆ โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง

ขับรถแค่ประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ถึง

จากการคุยเล่นระหว่างทางทำให้ฉินลี่ได้รู้ว่า แม่ของหยางซิงอวิ้นเป็นแพทย์ประจำศูนย์มะเร็งของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง เมืองจินเจียง

หลายปีมานี้เธออาศัยเพียงเงินเดือนของตัวเองคนเดียวในการเลี้ยงดูหยางซิงอวิ้นจนเติบใหญ่

แม่ของหยางซิงอวิ้นชื่อเจิงโหรว

แต่กลับเป็นคนที่เข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม

แถมยังเข้มงวดเรื่องการศึกษาของหยางซิงอวิ้นมากอีกด้วย ไม่อย่างนั้นหยางซิงอวิ้นคงสอบเข้ามหาวิทยาลัยการเงินชั้นนำของประเทศไม่ได้หรอก

ผู้หญิงแบบนี้

ช่างน่านับถือจริงๆ

ผ่านไปชั่วโมงกว่า รถเบนท์ลีย์มูลซานก็แล่นเข้าสู่หมู่บ้านฝูอันซึ่งเป็นชุมชนที่พักอาศัยของหยางซิงอวิ้นได้อย่างราบรื่น

อาคารในชุมชนแห่งนี้สร้างสูงสุดแค่หกชั้น การขึ้นลงต้องอาศัยการเดินขึ้นบันไดทั้งหมด

นับว่าเป็นชุมชนที่ค่อนข้างเก่าแล้ว

แต่สภาพแวดล้อมด้านในกลับสะอาดสะอ้านดี

ที่จอดรถของที่นี่ก็จอดได้ฟรี ฉินลี่จึงมองหาช่องว่างแล้วนำรถเข้าจอด

จากนั้นก็เดินไปเปิดท้ายรถเพื่อหยิบของขวัญทั้งหมดออกมา

ฉินลี่พร้อมไปเจอแม่ยายแล้ว