บทที่ 62 ฉันจีบคนขับเบนท์ลีย์ได้ไหมเนี่ย?

ตอนที่จางลี่ฟานเห็นฉินลี่ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ไอ้ฉิน มึงมาอยู่นี่ได้ไงวะ?”

ฉินลี่เดินเข้าไปตบไหล่จางลี่ฟานแล้วพูดว่า “กูผ่านมาแถวนี้พอดี”

หญิงสาวคนเมื่อกี้เห็นฉินลี่ก้าวลงมาจากรถเบนท์ลีย์ แถมยังรู้จักกับจางลี่ฟานด้วย

ในใจพลันผุดความคิดขึ้นมาทันที

เธอเดินเข้าไปยืนข้างจางลี่ฟานแล้วเอ่ยถาม “ลี่ฟาน นี่เพื่อนนายเหรอ?”

การที่เพื่อนรักของตัวเองมาเห็นฉากน่าอายเมื่อกี้เข้าพอดี ทำให้จางลี่ฟานรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย

พอได้ยินหญิงสาวถาม เขาจึงไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง

เพียงแค่ตอบอย่างเก้อเขินว่า “นี่รูมเมตฉัน แล้วก็เป็นเพื่อนซี้ฉันด้วย ชื่อฉินลี่”

หญิงสาวยิ้มหวานพลางมองไปยังฉินลี่ เอ่ยด้วยท่าทางเอียงอายว่า “ในเมื่อเป็นเพื่อนกันหมด งั้นขอคอนแทกต์หน่อยได้ไหมคะ?”

จางลี่ฟานได้ยินเข้าก็ชะงักไป

จะทะเลาะก็ทะเลาะไป ไม่ชอบฉันก็ไม่ชอบไปสิ แต่การมาขอคอนแทกต์เพื่อนฉันต่อหน้านี่มันหมายความว่าไงวะ?

ต้องยอมรับเลยว่าอีคิวของจางลี่ฟานไม่สูงเอาเสียเลย อย่างน้อยก็ในเรื่องความรัก

นอกจากคอยตามเอาใจแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่เป็นอีกเลย

ทว่าฉินลี่กลับกระจ่างแจ้งแก่ใจ เขามองเธอพลางยิ้มบางๆ แล้วถามตรงๆ ว่า “เธออยากจีบผมเหรอ?”

หญิงสาวชะงักไปเมื่อได้ยิน แม้เธอจะคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ก็ยังไม่เคยเจอใครยิงคำถามตรงขนาดนี้มาก่อน

แต่ในเมื่อฉินลี่ถามขึ้นมาแล้ว เธอก็ได้แต่พยักหน้า

บางทีคนรวยอาจจะชอบอะไรที่ตรงไปตรงมาแบบนี้ก็ได้?

พอเห็นเธอพยักหน้า ฉินลี่ก็ยิ้มพลางกวาดสายตามอง แล้วเอ่ยว่า “จริงๆ ผมก็ค่อนข้างชอบเธอนะ หน้าตาก็ใช้ได้ มีลักยิ้มด้วย หน้าอกก็ใหญ่ดี… เธอลองหันหลังไปสิ ผมขอดูหน่อยว่างอนไหม”

จางลี่ฟานได้ยินฉินลี่พูดแบบนั้นก็แทบไม่อยากเชื่อหู

“ไอ้ฉิน มึง…”

ฉินลี่ปรายตามอง ส่งสัญญาณให้หุบปาก

จางลี่ฟานจึงได้แต่อึกอักจนพูดไม่ออก

แม้หญิงสาวจะรู้สึกว่าฉินลี่ตรงเกินไป ตรงจนเกินงาม แถมยังมีจางลี่ฟานยืนอยู่ข้างๆ อีก

แต่เธอก็ยังยอมหันหลังให้ พลางแอ่นให้สะโพกดูงอนขึ้นอีกนิด

ศักดิ์ศรีมันมีค่าอะไรกันล่ะ

หนุ่มหล่อที่ขับเบนท์ลีย์ได้ คุ้มค่าพอให้เธอทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างอยู่แล้ว

ฉินลี่กวาดสายตามองแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “งอนดีนี่ ใช้ได้เลย”

หญิงสาวหันกลับมาอีกรอบ เอ่ยด้วยความคาดหวังว่า “งั้นพวกเรา…”

ฉินลี่พูดแทรกขึ้นมาว่า “ถึงผมจะรู้สึกว่าเธอก็ใช้ได้ แต่เธอกับเพื่อนผมคาราคาซังกันแบบนี้ ในใจมันรู้สึกแปลกๆ ว่ะ”

หญิงสาวได้ยินคำพูดของเขา จึงรีบพูดขึ้นทันที “ฉันกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลยนะคะ แม้แต่มือก็ยังไม่เคยจับ ฉันไม่ได้ชอบเขาเลยสักนิด เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งบอกเขาไปแล้วด้วย”

สีหน้าของจางลี่ฟานในตอนนี้ยิ่งดูแย่ลงไปอีก

ฉินลี่พยักหน้าแล้วเอ่ย “งั้นก็ดี แล้วบ้านเธอรวยไหม”

หญิงสาวรู้สึกงุนงง แต่ก็ยังส่ายหน้า

ถ้าบ้านเธอรวย เธอจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีมาให้เขาดูบั้นท้ายทำไมกัน

“งั้นผมจะเอาเธอไปทำไม”

ฉินลี่พูดจบก็เอี้ยวตัว ชี้ไปยังรถเบนท์ลีย์ มูซานน์คันนั้นแล้วพูดต่อ “เห็นไหม รถเบนท์ลีย์คันนั้นแฟนคนปัจจุบันของผมซื้อให้ ถึงผมอยากจะเล่นสนุกกับเธอสักหน่อย แต่ถ้าแฟนผมจับได้ขึ้นมา ผมก็ไม่เหลืออะไรเลยนะ”

“ที่บ้านเธอก็ไม่มีเงิน แล้ววันข้างหน้าเธอจะเลี้ยงผมยังไง”

“เธอรู้ไหมว่ารถเบนท์ลีย์คันหนึ่งมันสำคัญกับเด็กผู้ชายมากแค่ไหน”

ฉินลี่ลอกคำพูดที่หญิงสาวเพิ่งพูดไปเมื่อครู่มาตอกกลับแบบคำต่อคำ

พอหญิงสาวได้ยินเขาบอกว่ารถเบนท์ลีย์คันนั้นเป็นของแฟน แถมยังหวังจะให้เธอเป็นคนเลี้ยงดูเขาอีก ก็โมโหควันออกหูทันที “งั้นคุณยังจะให้ฉันจีบคุณทำไม แล้วยังจะให้ฉันให้คุณดูก้นอีก!”

ฉินลี่ทำสีหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาแล้วเอ่ย “ผมก็ต้องตรวจสินค้าดูก่อนสิ แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอจะจนขนาดนี้ล่ะ แม้แต่เบนท์ลีย์ยังไม่มีปัญญาซื้อให้เลย คิดจะมาจีบผมเนี่ยนะ”

“คุณ…”

หญิงสาวโกรธจนหน้าแดงก่ำ กัดฟันกรอด “ไอ้สารเลว!”

จากนั้นเธอก็สะบัดหน้าเดินหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ฉินลี่ถ่มน้ำลายลงพื้น

ถุย!

ยัยผู้หญิงเจ้าชู้ คิดจะมาลองดีกับฉันเรอะ

กูสบายใจ แต่มึงอะประสาทแดกไปเถอะ

ต่อให้จางลี่ฟานจะซื่อบื้อแค่ไหน ตอนนี้ก็เริ่มมองสถานการณ์ออกแล้ว

“ไอ้ฉิน มึงนี่มัน…”

“ไม่ต้องมาพูดเลย เห็นหรือยัง ผู้หญิงแบบนี้มึงยังจะเอาอีก เพื่อเงินแล้วแม้แต่ศักดิ์ศรีขั้นต่ำยังไม่มีเลย แถมถึงมึงมีเงิน เธอก็เป็นได้แค่นางปลิงที่คอยเกาะสูบเลือดมึงเท่านั้นแหละ” ฉินลี่เอ่ยอย่างเหยียดหยาม

จางลี่ฟานพยักหน้าอย่างขมขื่น ตอนนี้เขาตาสว่างแจ่มแจ้งแล้ว

และเขาก็รู้ด้วยว่าเมื่อกี้ฉินลี่กำลังช่วยระบายแค้นแทนเขา

ทว่าเขาก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี

เขาโหยหาความรัก แต่สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมามีเพียงรอยแผลใจ

ฉินลี่ถอนหายใจพลางตบไหล่เขาอีกครั้ง

“ไปเหอะ พวกเราไปหาที่นั่งคุยกันสักหน่อย”

ตอนแรกฉินลี่ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องนี้ แต่ในเมื่อยื่นมือเข้ามาแล้ว เขาก็จำเป็นต้องคุยกับจางลี่ฟานให้รู้เรื่อง

จางลี่ฟานพยักหน้าแล้วเดินตามเขาขึ้นรถเบนท์ลีย์ไป

พอนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับของรถเบนท์ลีย์ จางลี่ฟานก็อดถามไม่ได้ “ไอ้ฉิน เบนท์ลีย์คันนี้เป็นของแฟนมึงจริงดิ”

ฉินลี่พยักหน้า เบนท์ลีย์คันนี้เป็นของถังซูหานจริงๆ

พอจางลี่ฟานเห็นเขาพยักหน้า ก็พูดด้วยความทึ่งสุดขีดว่า “กูยอมมึงเลยว่ะ มึงแม่งเลียเก่งกว่ากูอีก”

ฉินลี่: “…”

คำพูดของจางลี่ฟานทำให้ฉินลี่รู้สึกว่าหมอนี่มันหมดทางเยียวยาแล้วจริงๆ

ยังจำเป็นต้องคุยกับมันอีกไหมเนี่ย

ฉินลี่ขับรถออกไปแล้วมองหาร้านเครื่องดื่มสักร้าน

ทั้งคู่สั่งชานมมาสองแก้ว แล้วเลือกนั่งตรงมุมที่ค่อนข้างเงียบ

จางลี่ฟานสายตาเหม่อลอย ดูดชานมดัง ‘อึกๆ’

ฉินลี่เห็นท่าทางของเขาแบบนั้นก็ถามขึ้น “มึงบอกเองไม่ใช่เหรอว่าหยอดสาวไว้ตั้งเยอะ ไม่เห็นต้องมาผูกคอตายใต้ต้นไม้ต้นเดียวขนาดนี้มั้ง”

จางลี่ฟานเหลือบมองเขา แล้วพูดว่า “กูคุยไว้เยอะก็จริง แต่คนนี้กูชอบจริงจังว่ะ ก็อย่างที่มึงบอก ทั้งสวยแถมหน้าอกก็ใหญ่”

ฉินลี่: “…”

ไอ้หมานี่ ฝีมือแค่ระดับบรอนซ์ แต่อยากจะโชว์สเต็ประดับชาเลนเจอร์

หว่านแหจับปลาไปทั่ว

สุดท้ายปลาที่ติดขึ้นมาดันมีแต่ผู้หญิงรักสนุก

ทว่าฉินลี่ก็รู้ดี ถ้าผู้หญิงคนนี้ยอมคบกับจางลี่ฟานจริงๆ จางลี่ฟานก็พร้อมลบแชตคนอื่นทิ้งทั้งหมดแน่นอน

มันแค่โหยหาความรัก ไม่ได้ชอบเป็นหมาเลียหรอก

“ไอ้ฉิน จริงๆ กูก็อิจฉามึงนะเว้ย”

จางลี่ฟานพูดขึ้นมาลอยๆ “มึงหน้าตาดี เรียนเก่ง แถมหัวก็ไว ถึงก่อนหน้านี้มึงจะไม่เคยมีแฟน แต่กูก็รู้ว่ามึงแค่ไม่อยากมีเองเท่านั้นแหละ”

“แต่ดูกูดิ ทั้งจนทั้งขี้แพ้ หน้าตาก็ธรรมดา วันๆ ทำได้แค่นั่งดูหนังโป๊แก้เหงา”

ฉินลี่พยักหน้า เรื่องพวกนี้มันพูดความจริงทั้งหมด

“กูก็อยากมีความรักเหมือนกันนะเว้ย แต่กูมันห่วยแตกเกินไปว่ะ”

จางลี่ฟานพูดจบก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะดูดชานมดัง ‘อึกๆ’

“ต้นทุนมึงไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก อย่างน้อยหน้าตามึงก็ดูดีกว่าไอ้หัวโตหลี่เจียงตั้งเยอะ เรื่องเรียนมึงก็สอบติดปริญญาโทแล้ว ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด”

ฉินลี่ปลอบใจจางลี่ฟาน แต่ก็ไม่วายแอบแทงข้างหลังหลี่เจียงไปอีกหนึ่งดอก

“ที่มีปัญหาน่ะ คือรสนิยมมึงต่างหาก แล้วก็วิธีที่มึงใช้จีบสาวนั่นด้วย”

“การหาผู้หญิงที่เหมาะกับมึงมันสำคัญมาก อย่างคนเมื่อกี้ไม่เหมาะกับมึงเลยสักนิด”

“แล้ววิธีจีบก็สำคัญมากเหมือนกัน”

“ถ้ามึงมองเขาเป็นนางฟ้า เขาก็มองมึงเป็นหมาเลีย”

“แต่พอมึงคิดจะจีบเขาเป็นแฟนจริงๆ นั่นแหละ เขาถึงจะมองมึงเป็นแฟนได้”

“ความรักไม่ใช่การก้มหน้าก้มตายอมสละทุกอย่างโดยไม่เหลือศักดิ์ศรี”

จางลี่ฟานฟังแล้วสะอึก เพราะที่ผ่านมาเขายอมทุ่มเทให้จนหมดศักดิ์ศรีจริงๆ

เขาเคยคิดว่าการกระทำของตัวเองจะทำให้คนทั้งโลกซาบซึ้ง แต่สุดท้ายคนที่ซาบซึ้งกลับมีแค่ตัวเองคนเดียว

“มึงดูหยางหมิงดิ ถึงมันจะเป็นทายาทเศรษฐี แต่แฟนมันก็ไม่ได้คบกับมันเพราะเงินสักหน่อย”

ฉินลี่เอ่ยเตือนสติ “อย่ามีแฟนเพียงเพราะแค่อยากมี กลับไปก็ลบพวกนางฟ้าของมึงทิ้งให้หมดซะ แล้วลองมองหาผู้หญิงดีๆ ในชีวิตจริง ตั้งใจจีบคนที่มึงชอบจากใจจริงสักคน”

จางลี่ฟานพยักหน้า ก่อนจะถามขึ้น “แล้วกูจะจีบคนขับเบนท์ลีย์ได้บ้างไหมวะ”

ฉินลี่มองหน้าเขาแล้วยิ้มหวาน “ไปกินขี้ไป”

จุดเริ่มต้นของจางลี่ฟานมันผิดตั้งแต่แรกแล้ว

แบบนี้ยังจะอยากได้ความรักอีกเรอะ

ขนาดฉินลี่จีบถังซูหานก็ไม่ได้เป็นเพราะเธอรวยเสียหน่อย

จางลี่ฟานหัวเราะร่า เขาแค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง

“พรุ่งนี้วันเสาร์ ตอนเย็นพวกเราทั้งหอไปร้านเน็ตเล่นเกมกันไหมวะ”

“ได้ดิ”

ช่วงค่ำฉินลี่ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่แล้ว ถือโอกาสผ่อนคลายไปด้วยในตัว