บทที่ 61 เจอผู้หญิงเจ้าชู้เข้าให้แล้ว

ทั้งสองคนเข้าไปในห้องพักผ่อน

ศึกดวลระหว่างปีศาจสาวกับนักพรตไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป

หลังจากได้พักฟื้นมาหลายวัน พลังของปีศาจสาวก็ฟื้นคืนมาอย่างเห็นได้ชัด

แต่เธอคาดไม่ถึงเลยว่านักพรตท่านนี้จะเป็นพวกเปิดโปรโกง แถมยังมีสกิลติดตัวแต่กำเนิดอันยอดเยี่ยม

ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน

หลังผ่านศึกอันยาวนานไปกว่า 40 นาที

ผลก็เป็นไปตามคาด นักพรตยังคงเหนือกว่า ปีศาจสาวตัวน้อยทำได้เพียงยอมแพ้และร้องขอชีวิตอย่างช่วยไม่ได้

หยางซิงอวิ้นนอนซบอยู่ในอ้อมอกของฉินลี่ เวลานี้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ มีเหงื่อเม็ดเล็กซึมชุ่ม

หยางซิงอวิ้นพักหายใจอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้ยู่ปากพูดขึ้นว่า “ประธานฉิน คุณช่วยไม่เก่งกาจขนาดนี้ได้ไหมคะ”

ฉินลี่กุมมือน้อยๆ ของเธอขึ้นมาลูบเล่น นิ้วเรียวยังคงสวมแหวนเพชรวงที่เขาให้ไว้ตอนอยู่บนหอไข่มุก

พอได้ยินคำพูดของเธอ ฉินลี่ก็ยิ้มกรุ้มกริ่มพลางบอกว่า “ประธานฉินยังเก่งกาจได้มากกว่านี้อีกนะ”

“ฉันไม่เอาแล้วค่ะ”

หยางซิงอวิ้นพูดจบก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า “คุณกับประธานถังเป็นยังไงบ้างคะ”

ได้ยินดังนั้นมือของฉินลี่ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “ก็เรื่อยๆ น่ะ”

หยางซิงอวิ้นพึมพำ “ฉันไม่เชื่อหรอก คนเจ้าชู้อย่างคุณ ไม่มีทางยอมปล่อยประธานถังไปแน่”

ฉินลี่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เพราะเขาเป็นคนเจ้าชู้จริงๆ

และก็ไม่มีทางปล่อยถังซูหานไปจริงๆ นั่นแหละ

หยางซิงอวิ้นใช้นิ้ววาดวงกลมเล่นบนอกของเขาพลางถามว่า “ถ้าวันหนึ่งประธานถังจับได้เรื่องของเราสองคนขึ้นมา คุณจะทิ้งฉันไหมคะ”

ฉินลี่ลูบหัวพลางช่วยจัดผมให้เธอ

แล้วเอ่ยว่า “ตั้งแต่วินาทีที่ผมรั้งเธอไว้ ผมก็ไม่มีวันทิ้งเธอไปตลอดชีวิต”

หยางซิงอวิ้นส่งยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะยื่นมือออกมา “งั้นคุณต้องเกี่ยวก้อยสัญญากับฉันก่อน”

ฉินลี่ก็ยื่นมือออกไปเกี่ยวก้อยกับเธอ

ผู้หญิงคนนี้ คู่ควรที่เขาจะดีด้วยไปตลอดชีวิต

พอเกี่ยวก้อยเสร็จ ฉินลี่ก็ประคองใบหน้าเล็กๆ ของเธอไว้แล้วพูดว่า “ซิงอวิ้น เธอสังเกตไหมว่าพอทำเรื่องแบบนั้นกับผมแล้ว ทั้งตัวเธอดูสวยขึ้นมาอีกน่ะ”

หยางซิงอวิ้นทำท่าน่ารักอยู่ในอุ้งมือของเขา “จริงเหรอคะ”

แน่นอนว่าไม่จริง ฉินลี่ไม่ใช่ผู้วิเศษเสียหน่อย

แต่ถึงฉินลี่จะไม่ใช่ผู้วิเศษ เขาก็เป็นคนใช้โปรโกง

เขามีการ์ดหน้าตาอยู่ใบหนึ่ง

การ์ดหน้าตาที่ตั้งใจจะใช้กับหยางซิงอวิ้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ฉินลี่เรียกหาระบบในใจ

‘ติ๊ง! ระบบชีวิตสมบูรณ์แบบพร้อมให้บริการโฮสต์เสมอ’

ฉินลี่ออกคำสั่ง: ใช้การ์ดหน้าตา

‘ติ๊ง! เปิดใช้งานการ์ดหน้าตาแล้ว โปรดเลือกเป้าหมายที่จะใช้’

ฉินลี่เลือกหยางซิงอวิ้นในใจเงียบๆ

ใบหน้าของหยางซิงอวิ้นเดิมทีก็ประณีตงดงามมากอยู่แล้ว

ระยะเวลาการใช้งานของการ์ดหน้าตาเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว

ในชั่วพริบตานี้ รูปลักษณ์ภายนอกของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปมากมายนัก

ทว่าริ้วรอยตำหนิเล็กๆ น้อยๆ กลับเลือนหายไปจนหมดสิ้น ออร่าและเสน่ห์ทั่วทั้งร่างราวกับยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

หยางซิงอวิ้นในตอนนี้ดูงดงามจับใจเหลือเกิน

ไม่ได้ด้อยไปกว่าความสวยสะกดสายตาของถังซูหานเลยสักนิด

ใบหน้าเล็กๆ ของหยางซิงอวิ้นยังคงอยู่ในอุ้งมือฉินลี่ เธอชอบความรู้สึกที่เขาตามใจและทะนุถนอมแบบนี้ที่สุด

“ทำไมคุณเอาแต่มองฉันตาไม่กะพริบแบบนั้นล่ะคะ ไม่พูดอะไรสักคำ”

ฉินลี่ยิ้ม ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกระจกตรงหัวเตียงมาส่งให้ “มา ส่องดูเองสิ ดูซิว่าสวยขึ้นจริงไหม”

หยางซิงอวิ้นเม้มปากแล้วรับกระจกมาดูแต่โดยดี

เธอคิดว่าเขาแค่พูดจาเอาใจเท่านั้น

ทว่าพอยกกระจกขึ้นมาส่อง เธอก็ถึงกับชะงักอึ้งไปทันที

นี่…ใช่ตัวเธอจริงๆ เหรอ

เดิมทีเธอก็สวยระดับดาวมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว มั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองมาตลอด

แต่พอต้องเทียบกับความสวยระดับล่มบ้านล่มเมืองแบบถังซูหาน ลึกๆ แล้วเธอยังอดหวั่นใจไม่ได้

ทว่าเมื่อได้เห็นตัวเองในกระจกตอนนี้ แม้แต่ตัวเธอเองยังใจเต้นตึกตัก

ฉัน…สวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

หยางซิงอวิ้นเอียงกระจกส่องซ้ายทีขวาทีอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัยในชีวิต “ที่แท้เรื่องแบบนั้น มันทำให้คนเราสวยขึ้นได้จริงๆ เหรอเนี่ย”

ฉินลี่เห็นท่าทางของเธอแล้วเกือบหลุดขำพรวดออกมา

แต่เพื่อไม่ให้แผนแตกกลางคัน เขาจึงต้องกลั้นยิ้มไว้แล้วเอ่ยว่า “ก็ใช่น่ะสิ ความจริงก็เห็นตำตาอยู่ไม่ใช่เหรอ! เธอสวยขนาดนี้ มีหรือที่ผมจะไม่อยากได้!”

หยางซิงอวิ้นหรี่ตามองเขาอย่างระแวง ทว่าสีหน้าของฉินลี่ดูจริงใจเหลือเกิน อีกทั้งเธอก็สวยขึ้นกว่าเดิมจริงๆ

หยางซิงอวิ้นจุ๊บเขาไปหนึ่งทีแล้วเอ่ยว่า “ฉันอยากสวยขึ้นกว่านี้อีก”

ว่าแล้วเธอก็โยนกระจกไปด้านข้างทันที

ก่อนจะมุดผลุบหายเข้าไปในผ้าห่ม

ในขณะที่ฉินลี่กำลังงุนงง จู่ๆ สัมผัสวาบหวามชวนเคลิบเคลิ้มก็แล่นพล่านขึ้นมา

ทำเอาเขาสูดปากครางซี้ดทันควัน

ยัยปีศาจเอ๊ย

-------------

ตอนบ่ายสี่โมง เมื่อฉินลี่เดินออกมาจากบริษัท เขายังรู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่หาย

โชคดีจริงๆ ที่ตัวเองมีร่างกายเหนือชั้น

หยางซิงอวิ้นนี่บ้าคลั่งเกินไปแล้ว

เขาประเมินพลังดึงดูดของคำว่า ‘ความสวย’ ที่มีต่อผู้หญิงต่ำเกินไปจริงๆ

นี่ถือเป็นผลข้างเคียงของการ์ดหน้าตาหรือเปล่าเนี่ย?

ไม่มีอะไรมาก ขอบคุณระบบอีกครั้งที่ช่วยชีวิตไอ้ลูกหมาตัวนี้ไว้ได้

เนื่องจากหยางซิงอวิ้นยืนกรานจะรอจนถึงเวลาเลิกงานถึงค่อยกลับ ฉินลี่จึงขับรถกลับมหาวิทยาลัยตามลำพัง

ทว่าเพิ่งจะขับมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย เขาก็เห็นจางลี่ฟานยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งตรงทางเข้า

ดูเหมือนทั้งสองคนกำลังมีปากเสียง เถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง

เขาจึงชะลอรถเทียบข้างทางด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ได้ลงจากรถ

ทว่าการเก็บเสียงของเบนท์ลีย์ มูซานน์นั้นยอดเยี่ยมเกินไป จนเขาแทบไม่ได้ยินว่าทั้งคู่กำลังพูดอะไรกัน

เขาจึงแอบกดลดกระจกลงมานิดหนึ่ง

คราวนี้ถึงพอจะได้ยินเสียงแว่วเข้ามาบ้าง

“จางลี่ฟาน นายจะให้ฉันพูดอีกกี่รอบถึงจะเข้าใจเนี่ย ฉันชอบเหยียนเหิง ฉันไม่ได้ชอบนาย เข้าใจไหม!”

เสียงแหลมสูงของผู้หญิงคนนั้นดังลอยมา เคราะห์ดีที่เวลานี้หน้าประตูมหาวิทยาลัยไม่มีคนอื่นอยู่ ไม่อย่างนั้นคงมีคนมายืนมุงดูแน่นอน

จางลี่ฟานเอ่ยขึ้น “เหยียนเหิงมันดีกว่าฉันตรงไหน ทั้งอ้วน ทั้งเตี้ย ทั้งขี้เหร่ อย่างน้อยหน้าตาฉันก็ยังดูดีกว่ามันไม่ใช่เหรอ แถมฉันยังดีกับเธอขนาดนี้ แต่มันไม่เคยทำดีกับเธอเลยสักนิด!”

“นายรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ดีกับฉัน ใช่สิ เขาไม่ได้คอยถามไถ่เอาใจเช้าเย็นเหมือนนาย แต่นายรู้ไหมว่าสิ่งที่เขาให้ฉันได้ นายไม่มีปัญญาให้ฉันด้วยซ้ำ!”

หญิงสาวคนนั้นผลักจางลี่ฟานไปทีหนึ่ง ก่อนจะพ่นคำพูดต่อ “นายมีเงินเหมือนเหยียนเหิงไหมล่ะ มีรถขับไหม มีปัญญาซื้อกระเป๋าหลุยส์ วิตตองให้ฉันไหม นายรู้บ้างไหมว่าของพวกนี้มันสำคัญกับผู้หญิงขนาดไหน!”

ฉินลี่ได้ยินถึงตรงนี้ก็ทำเสียงพะอืดพะอม แทบจะอ้วกออกมา

เพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่พูดถึงความหน้าเงินของตัวเองได้ดูสวยหรูไร้ยางอายขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต

จางลี่ฟานหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น “สรุปก็คือเพราะฉันไม่มีเงินใช่ไหม แต่ตอนแรกที่ฉันทำดีกับเธอ ทำไมเธอไม่ปฏิเสธล่ะ แถมเธอยังเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าชอบฉันอยู่นิดหน่อย”

หญิงสาวแค่นยิ้มเย็นชา “จางลี่ฟาน เลิกโง่ได้หรือยัง ที่ฉันทำไปก็แค่เล่นๆ สนุกๆ เท่านั้นแหละ”

จางลี่ฟานหัวเราะเหมือนคนวิญญาณหลุดลอย แล้วสบถออกมา “เล่นๆ อีกแล้ว บ้าเอ๊ย ตัวกูมีไว้ให้พวกเธอเล่นสนุกกันหรือไงวะ ที่กูทำดีกับเธอเพราะอยากคบหาจริงจัง ไม่ใช่เพราะอยากให้เธอมาปั่นหัวเล่น!”

ฉินลี่แอบถอนหายใจเงียบๆ เขาย่อมเข้าใจความรู้สึกของจางลี่ฟานดี

การที่ต้องคอยตามตื๊อเอาใจผู้หญิงมาตั้งมากมาย ก็เพราะหมอนี่โหยหาความรักมากเกินไปนั่นแหละ

แต่วิธีจีบสาวของหมอนี่มันผิดตั้งแต่แรกแล้ว

การมัวแต่ก้มหน้ายอมตามใจอีกฝ่ายทุกอย่าง มีแต่จะยิ่งทำให้ตัวเองไร้ค่าลงเรื่อยๆ

อีกอย่าง ผู้หญิงที่หมอนี่เจอส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นผู้หญิงใจร้ายไม่ต่างจากคนตรงหน้านี้

ไม่เริ่มก่อน ไม่ปฏิเสธ ไม่รับผิดชอบ คอยให้ความหวังหยอดความสัมพันธ์คลุมเครือไว้ตลอดเวลา

แต่พอคิดจะขยับเข้าไปใกล้ชิดเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์จริงๆ มันกลับไม่มีทางเป็นไปได้เลย

แม้ฉินลี่จะมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของเรื่องนี้แล้ว แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ลงจากรถ

ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากให้เพื่อนสนิทมาเห็นสภาพที่ตัวเองโดนผู้หญิงทิ้งหรอก

ถ้าฉินลี่ก้าวลงไปตอนนี้ มีแต่จะทำให้จางลี่ฟานรู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งกว่าเดิม

ทว่าในเวลานี้ แม้เขาไม่ได้ลงจากรถ เปลวไฟแห่งการทะเลาะวิวาทกลับลุกลามมาถึงตัวเขาจนได้

“เลิกตื๊อสักทีได้ไหม?”

หญิงสาวคนนั้นชี้นิ้วมาทางรถเบนท์ลีย์ มูซานน์ ที่จอดอยู่ด้านข้างแล้วเอ่ย “จางลี่ฟาน ถ้านายมีปัญญาขับรถเบนท์ลีย์แบบนี้ได้ล่ะก็ ต่อให้ต้องแก้ผ้าตามนายไป ฉันก็ยอม แต่นายรู้ไหม รถแบบนี้ ถ้าตอนเกิดมาไม่มี ชาตินี้ทั้งชาตินายก็ไม่มีวันได้แตะหรอก เพราะงั้นเราไม่เหมาะกัน ไปให้พ้นเถอะ!”

จางลี่ฟานหันขวับกลับมามองรถเบนท์ลีย์ มูซานน์ คันที่จอดอยู่ด้านหลังทันที

กระจกข้างของเบนท์ลีย์ มูซานน์ ติดฟิล์มกรองแสงไว้ คนข้างนอกมองไม่เห็นคนข้างใน

แต่ทว่ากระจกบานหน้าไม่ได้ติดฟิล์มทึบ

ฉินลี่จึงได้แต่สบตากับจางลี่ฟานเข้าอย่างจังด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

สุดท้ายฉินลี่จำต้องผลักประตูแล้วก้าวลงจากรถ

--