บทที่ 60 ความตั้งใจจริงของหยางซิงอวิ้น

มหาวิทยาลัยจินเจียง ชั้นสามของโรงอาหาร

ระหว่างที่ฉินลี่นั่งกินข้าวกับเพื่อนร่วมห้อง เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากกลุ่มวีแชตที่เพิ่งตั้งเมื่อคืนกับพวกฟ่านปิ่งจวิน เฉิงฉู่เหวิน และจูหมิง

เฉิงฉู่เหวิน: ‘ให้ตายสิ เมื่อคืนฉันขายหน้ามากเลยใช่ไหมวะ?’

ฟ่านปิ่งจวิน: ‘ใช่ ขายหน้าจริง +1’

จูหมิง: ‘ใช่ ขายหน้าจริง +2’

เฉิงฉู่เหวิน: ‘…’

ฟ่านปิ่งจวิน: ‘พี่ลี่โคตรสุดยอด หนึ่งต่อสาม ยอมใจเลย!’

จูหมิง: ‘ฉันขอโทษพี่ลี่จริงๆ ว่ะ’

เฉิงฉู่เหวิน: ‘???’

ฟ่านปิ่งจวิน: ‘???’

จูหมิง: ‘เมื่อคืนฉันโม้ใส่พี่ลี่ตลอดทางเลย!’

จูหมิง: ‘ฉันบอกพี่ลี่ว่าตัวเองฉายาจูกระเพาะเหล็ก’

จูหมิง: ‘ตอนนี้อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้วเนี่ย’

ฟ่านปิ่งจวิน: ‘คิดจะไปควงง้าวแข่งกับกวนอูเรอะ?’

เฉิงฉู่เหวิน: ‘คิดจะไปเล่นงูแข่งกับสวี่เซียนเรอะ?’

ฟ่านปิ่งจวิน: ‘คิดจะไปเล่นผีแข่งกับหนิงไฉ่เฉินเรอะ?’

เฉิงฉู่เหวิน: ‘คิดจะไปเล่นจิ้งจอกแข่งกับโจ้วหวังเรอะ?’

ฟ่านปิ่งจวิน: ‘คิดจะไปเล่นผีเสื้อแข่งกับเหลียงซานป๋อเรอะ?’

จูหมิง: ‘…ฉันผิดไปแล้ว’

ฉินลี่: ‘…’

ฉินลี่: ‘เหล่าน้องไก่อ่อนตื่นกันแล้วเหรอ?’

ฉินลี่: ‘ฉันถึงจินเจียงแล้ว ไม่ต้องคิดถึงนะ’

ฟ่านปิ่งจวิน: ‘น้องไก่อ่อนเบอร์หนึ่ง ขอน้อมรอพี่ลี่มาเยือนหมิงจูอีกครั้ง’

เฉิงฉู่เหวิน: ‘น้องไก่อ่อนเบอร์สอง ขอน้อมรอพี่ลี่มาเยือนหมิงจูอีกครั้ง’

จูหมิง: ‘น้องไก่อ่อนเบอร์สาม ขอน้อมรอพี่ลี่มาเยือนหมิงจูอีกครั้ง’

ฉินลี่: ‘【กระหยิ่มใจ】【กระหยิ่มใจ】【กระหยิ่มใจ】’

ฉินลี่ปิดหน้าจอโทรศัพท์พลางหัวเราะชอบใจ ไอ้งั่งพวกนี้นี่ตลกดีแท้

พอกินอิ่ม ฉินลี่ก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่หอพัก

จากนั้นขับรถเบนท์ลีย์ มูซานน์ มุ่งหน้าไปยังอาคารอินเตอร์เนชันแนลไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ตงฟางทันที

อินเตอร์เนชันแนลไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ตงฟางถือเป็นอาคารสำนักงานด้านการเงินที่มีชื่อเสียงในจินเจียง

มีบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอินเทอร์เน็ตและการเงินตั้งสำนักงานอยู่ที่นี่เป็นจำนวนมาก

เป้าหมายของเขาในครั้งนี้คือแวะไปดูบริษัท ซิงอวิ้นอินเวสต์เมนต์ คอนซัลติง จำกัด เสียหน่อย

40 นาทีต่อมา ฉินลี่เดินทางมาถึงอาคารอินเตอร์เนชันแนลไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ตงฟางและนำรถเบนท์ลีย์ มูซานน์ เข้าจอดที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน

ก่อนจะขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้น 17

พนักงานต้อนรับเห็นมีคนเดินเข้ามาจึงรีบเอ่ยถาม “คุณผู้ชายคะ ไม่ทราบว่ามาติดต่อเรื่องอะไรคะ?”

“มาดูบริษัทของตัวเองน่ะครับ” ฉินลี่ยิ้มตอบ

พนักงานต้อนรับพินิจมองฉินลี่อย่างละเอียด พลันนึกถึงรูปถ่ายใบใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังบริษัทขึ้นมาได้ จึงอุทานด้วยความตกใจ “คะ…คุณคือประธานฉินเหรอคะ?”

ฉินลี่พยักหน้าพลางตอบ “ผมแซ่ฉินจริงๆ นั่นแหละ”

“ขอโทษด้วยค่ะประธานฉิน เป็นความบกพร่องของฉันเองค่ะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

เรื่องที่จำหน้าเจ้านายไม่ได้นั้น จะมองว่าเป็นเรื่องเล็กก็เล็ก หรือจะมองว่าร้ายแรงจนถึงขั้นถูกไล่ออกก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ประธานหยางอุตส่าห์นำรูปถ่ายของฉินลี่ไปติดไว้บนผนังประวัติองค์กร เพื่อให้พนักงานทุกคนรู้ว่าใครคือบอสตัวจริง

เพียงแต่พนักงานสาวคนนี้ไม่เคยเจอตัวจริงของฉินลี่มาก่อน แวบแรกจึงนึกไม่ออก

ฉินลี่ไม่คิดถือสาเรื่องแค่นี้อยู่แล้ว เขาเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก คนอื่นจะจำไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา

เขายิ้มพลางบอกว่า “ไม่เป็นไรครับ ช่วยเปิดประตูให้ผมที”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ถือโทษโกรธเคือง พนักงานสาวก็โล่งอกด้วยความดีใจ รีบนำบัตรพนักงานมาแตะเปิดประตูแล้วผายมือเชิญเขาเข้าไป

พอก้าวเข้าสู่พื้นที่สำนักงาน ฉินลี่ก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายของตัวเองบนผนังประวัติองค์กรข้างตัวทันที

รูปถ่ายนั้นมีขนาดใหญ่โต โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ยิ่งไปกว่านั้น บนผนังผืนใหญ่มีเพียงรูปของเขาคนเดียว ไม่มีรูปของหยางซิงอวิ้นเลยแม้แต่น้อย

ฉินลี่รู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาทันที

เพียงพริบตาเดียว เขาก็ตระหนักถึงสิ่งที่หยางซิงอวิ้นคิดได้อย่างแจ่มชัด

ทุกสิ่งทุกอย่างที่หยางซิงอวิ้นมี ล้วนเป็นเขาที่มอบให้

แม้เธอจะมีชื่อถือหุ้นส่วนหนึ่งของบริษัท ทว่าเธอไม่เคยคิดจะทำอะไรเกินขอบเขต

ด้วยเหตุนี้เธอจึงติดรูปถ่ายของฉินลี่ไว้อย่างเปิดเผย เพื่อให้ทุกคนในบริษัทรู้ว่าเขาคือบอสตัวจริง

เธอกลัวว่าฉินลี่จะระแวงว่าตนคิดการใหญ่

ผู้หญิงคนนี้… ระมัดระวังตัวถึงขนาดนี้เชียวหรือ

แม้ฉินลี่จะรู้สึกว่าหยางซิงอวิ้นไม่จำเป็นต้องทำถึงขั้นนี้ แต่ในใจก็อดซาบซึ้งไม่ได้

ทุกสิ่งที่หยางซิงอวิ้นทำ ไม่เคยทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจเลยสักครั้งเดียว

ฉินลี่มองผนังประวัติองค์กรอีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของกรรมการผู้จัดการ

เขาผลักประตูเข้าไปทันที

เวลานี้ภายในห้องทำงาน หยางซิงอวิ้นกำลังยืนสั่งงานพนักงานสองคนอยู่

พอเห็นฉินลี่ผลักประตูเดินเข้ามา แววตาของหยางซิงอวิ้นก็เปล่งประกายด้วยความยินดีขึ้นมาทันที

แต่เพราะยังมีพนักงานอยู่ตรงหน้า เธอจึงต้องข่มความตื่นเต้นเอาไว้แล้วลุกขึ้นทักทาย “ประธานฉิน มาแล้วเหรอคะ”

พนักงานอีกสองคนพอเห็นหน้าก็จำได้ทันทีว่าคนคนนี้คือบอสของพวกตน

จึงรีบก้มศีรษะทักทาย “สวัสดีครับ/ค่ะ ประธานฉิน”

ฉินลี่พยักหน้ารับแล้วพูดว่า “พวกคุณออกไปก่อนเถอะ ผมมีธุระจะคุยกับประธานหยางสักหน่อย”

“ค่ะ/ครับ” พนักงานทั้งสองคนรีบเดินออกจากห้องไปอย่างว่าง่าย

พอพนักงานพ้นห้องไป หยางซิงอวิ้นก็เม้มปากแน่น ขอบตารื้นแดงแล้วโผเข้าสู่อ้อมอกของเขาทันที

“คนหล่อ ฉันคิดถึงคุณจังเลย”

ฉินลี่ลูบหัวเล็กๆ ของเธอเบาๆ หัวใจพลันอ่อนยวบลงทันที

ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน เขาก็คิดถึงผู้หญิงที่ว่าง่ายและรู้ความคนนี้มากเหมือนกัน

“เป็นยังไงบ้าง ทำงานราบรื่นดีไหม” ฉินลี่ถามด้วยความห่วงใย

หยางซิงอวิ้นถอนหายใจเบาๆ แล้วบอกว่า “ก็พอไหวค่ะ แต่เรื่องที่ฉันต้องเรียนรู้มีเยอะมากจริงๆ ต้องเรียนรู้รอบด้านไปหมด อยากทำตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปให้ดีนี่มันยากเหลือเกิน”

ความรู้ที่นักศึกษาพอจะมีติดตัว อย่างไรเสียก็ยังเป็นแค่ขั้นพื้นฐาน

แถมทฤษฎีก็ไม่ได้เท่ากับการปฏิบัติจริง จึงยากที่จะลงมือทำงานได้ทันที

ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งที่หยางซิงอวิ้นทำยังเป็นถึงผู้จัดการทั่วไป

นอกจากความรู้เฉพาะทางที่ต้องเสริมแล้ว ความรู้ด้านการบริหารก็ต้องเรียนรู้ด้วยเช่นกัน

ฉินลี่โอบกอดเธอไว้แล้วเอ่ยปลอบ “ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ ยังไงต่อให้ขาดทุนจนหมดตัวผมก็ไม่โทษเธอหรอก”

“แบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”

หยางซิงอวิ้นยู่ปากพูดว่า “ฉันต้องทำเงินให้ได้สิคะ ที่จริงในบริษัทยังมีคนเก่งๆ อีกเยอะมาก พวกเขาสอนอะไรฉันได้ตั้งหลายอย่างเลย”

ในเมื่อระบบมอบบริษัทนี้เป็นรางวัลให้ฉินลี่ ด้านในย่อมต้องมีคนเก่งคอยค้ำจุนอยู่แล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย

ที่ฉินลี่พูดแบบนั้นก็เพียงเพราะไม่อยากให้เธอกดดันจนเกินไป

ฉินลี่จุมพิตหน้าผากเธอเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “เอาภาพถ่ายด้านนอกนั่นลงเถอะนะ”

หยางซิงอวิ้นเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วส่ายหัว

เธอรู้ว่าฉินลี่เข้าใจความคิดของตนแล้ว

แต่เธอก็มีความดื้อดึงของตัวเอง ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็ไม่อยากให้ฉินลี่รู้สึกรังเกียจเธอ

ก่อนหน้านี้เธออาจจะมีความทะเยอทะยานอย่างแรงกล้าจริงๆ

แต่ตอนนี้เธอรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองขาดฉินลี่ไม่ได้ยิ่งกว่าสิ่งใด

ฉินลี่ยิ้มพลางบีบแก้มเนียนใสจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ของเธอ “เดี๋ยวนี้ไม่ฟังคำพูดของสามีแล้วเหรอ คิดว่าผมใจแคบขนาดนั้นเลยหรือไง”

เขาไม่อยากให้หญิงสาวคนนี้ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังตัวจนเกินไป แม้ว่าทำแบบนั้นแล้วเขาจะสบายใจก็ตาม

เพราะหยางซิงอวิ้นจะเหนื่อยเกินไป

หยางซิงอวิ้นหัวเราะคิกคัก “เปล่าสักหน่อย ฉันไม่ได้คิด อย่ามาพูดมั่วๆ นะคะ”

ปฏิเสธรัวสามประโยคติดแบบนี้ก็แปลว่ายอมรับนั่นแหละ

กล้าคิดว่าเขาใจแคบเชียวเรอะ

ฉินลี่จึงตัดสินใจจะลงโทษเธอเสียหน่อย พอดีด้านหลังห้องทำงานผู้จัดการมีห้องพักผ่อนอยู่ห้องหนึ่ง

เขาจึงช้อนร่างหยางซิงอวิ้นขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิง

แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังห้องพักผ่อนทันที

หยางซิงอวิ้นไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

เธอเพียงแต่กัดริมฝีปากแดงระเรื่อ

แล้วทอดสายตาหวานเชื่อมดั่งสายน้ำมองเขา

--