บทที่ 59 ฉินลี่มอบของขวัญ

บินมาสองชั่วโมงกว่า เครื่องบินก็ร่อนลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติจินเจียงอย่างสวัสดิภาพ

ฉินลี่กับถังซูหานเดินเคียงกันไปยังลานจอดรถใต้ดินของสนามบิน

ตอนขามา ทั้งคู่จอดรถทิ้งไว้ที่นี่

ของฉินลี่ย่อมเป็นแมคลาเรน 720เอส คันนั้น

ทว่าคันที่ถังซูหานขับมากลับไม่ใช่ปอร์เชสีขาวที่ฉินลี่เคยเห็นคราวก่อน

แต่เป็นเบนท์ลีย์ มุลซานน์ ห้าที่นั่งสีขาวเงิน!

เบนท์ลีย์ มุลซานน์ คือรถระดับไหนกัน?

พูดให้เข้าใจง่ายๆ มันอยู่ในระดับเดียวกับมายบัคและโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม

ทั้งสามรุ่นนี้เคยได้รับการยกย่องให้เป็นรถเรือธงแห่งสามแบรนด์ซีดานหรูประกอบมือระดับท็อปของโลก

ฉินลี่ลูบตราสัญลักษณ์ของเบนท์ลีย์เบาๆ

ตัวอักษร ‘B’ ติดปีกเล็กๆ คู่นั้น มองมุมไหนก็น่ารักไปหมด

ถังซูหานเอ่ยถาม “ชอบเหรอ”

ฉินลี่พยักหน้า

ถังซูหานยื่นกุญแจรถเบนท์ลีย์ให้เขาพลางบอกว่า “เอากุญแจคุณมา ฉันจะขับแมคลาเรนของคุณกลับบ้าน”

ฉินลี่ยิ้มแหะๆ รับกุญแจมาแล้วพูดขึ้น “ที่รัก คุณตามใจผมขนาดนี้ เดี๋ยวผมเสียนิสัยกันพอดี”

ถังซูหานค้อนใส่เขาหนึ่งวง “คุณน่ะนิสัยเสียจนกู่ไม่กลับแล้วย่ะ”

ฉินลี่: “…”

ทั้งสองสลับรถกัน ถังซูหานขับแมคลาเรนกลับบ้าน

ส่วนฉินลี่ก็ขับเบนท์ลีย์ มุลซานน์ ออกจากลานจอดรถ

วันนี้เขาไม่ต้องเข้าบริษัท พรุ่งนี้วันเสาร์ มะรืนก็วันอาทิตย์

ดังนั้นสามวันนี้จึงไม่ต้องทำงานเลยสักวัน

ฉินลี่ขับเบนท์ลีย์มุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัยโดยตรง ตั้งใจจะไปหาพวกไอ้ลูกหมาสองสามตัวก่อน แล้วค่อยแวะไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างเซี่ยจิ้น

การไปทำงานต่างเมืองครั้งนี้ เซี่ยจิ้นเป็นคนช่วยทำเรื่องลาให้ทั้งหมด

ไม่ว่าจะตามเหตุตามผลหรือตามน้ำใจ กลับมาแล้วก็ควรไปเยี่ยมเยียนสักหน่อย

ยามเบนท์ลีย์ มุลซานน์ แล่นอยู่บนท้องถนน รถรอบข้างต่างพากันเว้นระยะห่างออกไปไกลกว่าเดิม

ตราสัญลักษณ์ของแมคลาเรนอาจยังมีหลายคนไม่รู้จัก

แต่ตราเบนท์ลีย์นั้นก็เหมือนกับเทพีสปิริตออฟเอ็กสตาซีของโรลส์-รอยซ์ ที่เป็นตัวแทนของความหรูหราและราคาแพงระยับ

ขับมาจนถึงมหาวิทยาลัยจินเจียง คราวนี้ฉินลี่ไม่ได้จอดรถไว้ข้างนอก แต่ขับตรงเข้าไปในมหาวิทยาลัยเลย

บนรถยังมีสัมภาระ ไม่สะดวกที่จะต้องเดินไกลขนาดนั้น

เขาจอดรถไว้ริมถนนไม่ไกลจากหอพักของตัวเอง

ฉินลี่ลงจากรถไปหยิบสัมภาระ แล้วมุ่งตรงไปยังหอพักทันที

ฉินลี่ใช้กุญแจไขเปิดประตูแล้วส่งเสียงยิ้มร่า “พวกไอ้ลูกหมา พ่อของพวกมึงกลับมาแล้วโว้ย”

“เชี่ย ไอ้ฉิน!” พอเห็นฉินลี่กลับมา จางลี่ฟานก็เด้งตัวลุกขึ้นมาจากเตียงชั้นบนทันทีราวกับซอมบี้ฟื้นคืนชีพ

กลับกลายเป็นฉินลี่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาตกใจแทน

“พี่ลี่ ฮือๆ ผมคิดถึงพี่จะแย่” หยางหมิงกำลังใส่เสื้อเชิ้ตอยู่แท้ๆ ใส่ไปได้แค่ครึ่งเดียวก็วิ่งโชว์แผงอกเข้ามาหาทั้งอย่างนั้น

หลี่เจียงนั่งอยู่หน้าโต๊ะกำลังทำอะไรกับคอมพิวเตอร์ก็ไม่รู้ พอเห็นฉินลี่กลับมาก็ยิ้มหน้าบานเช่นกัน

“ไอ้ฉิน อีกเดี๋ยวไปกินหมาล่าเซียงกัวกันนะ”

ไอ้หมอนี่โดนยาพิษของหมาล่าเซียงกัวเล่นงานจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วหรือไงวะ?

ฉินลี่ยิ้มกวนๆ พลางบอก “ไอ้ลูกหมาทั้งหลาย พ่อซื้อของฝากมาให้พวกมึงด้วยนะเว้ย”

“เฮ้ย มีของฝากด้วยเหรอวะ? ไอ้ฉิน มึงจะเกรงใจเกินไปแล้ว ตุ๊กตายางใช่ไหมเนี่ย?”

ได้ยินแบบนั้น จางลี่ฟานก็ปีนลงมาจากเตียงอย่างไวทันที

“แต่นแต๊นแต๊นแต๊น~”

ฉินลี่หยิบตุ๊กตาซูเปอร์มาริโอสามตัวออกมาจากกระเป๋า

จุดพีคคือตุ๊กตาทั้งสามตัวต่างสวมหมวกสีเขียวใบจิ๋วไว้บนหัว

จางลี่ฟานจับตุ๊กตาสวมหมวกเขียวพลิกไปมาแล้วบ่น “นี่มัน… ถึงจะเอามาทำตุ๊กตายาง กูก็ไม่มีอารมณ์หรอกนะเว้ย”

หยางหมิงมองหมวกเขียวบนหัวตุ๊กตาแล้วเอ่ยขึ้น “พี่ลี่ มึงแอบคิดอะไรกับแฟนกูอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”

หลี่เจียงรับไปจับขาดึงแกว่งไปมา พลางพูดตรงๆ “ของเล่นพรรค์นี้มันอะไรกันวะ?”

ฉินลี่หัวเราะลั่น

ตุ๊กตาสามตัวนี้เอาไว้แกล้งแหย่ไอ้ลูกหมาพวกนี้เล่นอยู่แล้ว

ของขวัญจริงๆ น่ะเขาฝากชีหรูอวี้ซื้อไว้ตั้งนานแล้วต่างหาก

ฉินลี่จึงหยิบของขวัญตัวจริงออกมาจากกระเป๋าเดินทางอีกรอบ

ของที่ให้จางลี่ฟานคือสมุดภาพสาวสวยยกชุดใหญ่ แถมยังมีโปสเตอร์อนิเมะอีกปึกหนึ่ง

ช่วยไม่ได้ ไอ้เวรนี่มันมีความชอบอยู่แค่นี้

“เชี่ย! ไอ้ฉิน ผู้ให้กำเนิดคือกรรมพันธุ์ แต่ผู้รู้ใจฉันคือไอ้ฉิน กูรักมึงชะมัดเลยว่ะ!” จางลี่ฟานกอดสมุดภาพไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ของที่ให้หยางหมิงคือน้ำหอมชาเนลหนึ่งขวด ไม่ใช่สองขวดที่ถังซูหานให้มา แต่เป็นขวดที่สั่งให้ชีหรูอวี้ช่วยซื้อมาให้โดยเฉพาะ

“สุดยอด ชาเนล ปูร์ มงซิเออร์ พี่ลี่ใจป้ำจริงๆ” ถึงหยางหมิงจะพอซื้อเองไหว แต่อันนี้พี่น้องซื้อให้ ความหมายมันต่างกัน เขาจึงดีใจมาก

ส่วนของที่ให้หลี่เจียงเป็นชุดอุปกรณ์เสริมคอมพิวเตอร์ราคาแพง ทั้งเมาส์และคีย์บอร์ด พูดได้เลยว่าชุดนี้แพงกว่าโน้ตบุ๊กของมันเสียอีก

หลี่เจียงกอดชุดอุปกรณ์ไว้พลางยิ้มแป้น “ไอ้ฉิน ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง เที่ยงนี้กูเลี้ยงหมาล่าเซียงกัวมึงเอง”

แจกของขวัญเสร็จ เห็นทั้งสามคนแฮปปี้กันดี ฉินลี่ก็พลอยอิ่มอกอิ่มใจไปด้วย

“ช่วงนี้เป็นไงบ้าง มีเรื่องอะไรสนุกๆ มั่งไหม” ฉินลี่ถาม

หยางหมิงชิงตอบก่อน “ไม่มีอะไรเลย เหมือนเดิม เข้าเรียนก็นอน เลิกเรียนก็ไปเดต”

ฉินลี่กลอกตาใส่ “เดตแม่งทุกวัน ระวังไตพังนะมึง”

หยางหมิงส่ายหน้าแล้วยิ้มแป้น “กูว่าพี่ฟานจะพังไวกว่ากูอีก มึงเอาโฟโต้บุ๊กให้มันไป คืนนี้เตียงมันได้โยกอีกแน่”

จางลี่ฟานโดนลูกหลงเข้าเต็มเปา จึงหัวเราะด่ากลับ “ไสหัวไปไกลๆ เลย กูมีเรื่องจริงจังทำโว้ย ช่วงนี้กูเพิ่งตามเต๊าะสาวเพิ่มได้อีกตั้งหลายคน”

ฉินลี่ชูนิ้วโป้งให้มัน ไอ้หมาเลียตัวพ่อเอ๊ย

ฉินลี่หันไปมองหลี่เจียงแล้วถาม “ไอ้หลี่ แล้วมึงล่ะ ใกล้จะเรียนจบแล้ว ควรหาแฟนได้แล้วมั้ง”

“จะหาไปทำซากอะไร พวกมึงนี่กินอิ่มว่างจัด วันๆ เอาแต่วิ่งตามจีบหญิงหาแฟน”

หลี่เจียงส่ายหัวกลมโตพลางพูด “กูนี่เจ๋งกว่าเยอะ กูแม่งไม่เคยอิ่มเลยสักมื้อ”

“ฮ่าๆ”

เสียงหัวเราะดังลั่นห้องพัก

ฉินลี่คุยเล่นกับทุกคนอีกพักหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปที่ห้องทำงานของเซี่ยจิ้น

ห้องทำงานของเขาเป็นห้องโถงใหญ่ อาจารย์ที่ปรึกษาของคณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการทั้งหมดนั่งทำงานรวมกันอยู่ที่นี่

ฉินลี่คลุกคลีอยู่ในสโมสรนักศึกษามาสามปี ดื่มเหล้ากับอาจารย์ที่ปรึกษากลุ่มนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ติดต่อประสานงานกันจนสนิทสนมเป็นอย่างดี

แน่นอนว่าคุ้นเคยกันจนไม่รู้จะคุ้นเคยยังไงแล้ว

พอนั่งคุยสัพเพเหระกับอาจารย์ในห้องทำงานอยู่ครึ่งชั่วโมง ฉินลี่ถึงได้ขอตัวออกมา

ครั้งนี้เขาก็หยิบของฝากออกมาจากท้ายรถเบนท์ลีย์ มูซานน์เช่นกัน

เป็นขนมหวานจากภัตตาคารตระกูลถานเจ็ดแปดกล่อง ซึ่งชีหรูอวี้เป็นคนช่วยซื้อมาให้เหมือนเดิม

อาจารย์ที่ปรึกษาในห้องได้กันคนละกล่อง พอเหลือกล่องสุดท้าย ฉินลี่ก็ยกให้เซี่ยจิ้นไป

อันที่จริงเขาตั้งใจหยิบมาเกินหนึ่งกล่องแต่แรก เจตนาคืออยากขอบคุณเซี่ยจิ้นเป็นพิเศษ ทว่าการให้ของขวัญเด่นเกินหน้าเกินตาในห้องทำงานรวมมันดูไม่ค่อยเหมาะ

เขาก็เลยแจกทุกคนคนละกล่อง ส่วนเซี่ยจิ้นได้สองกล่อง

พอฉินลี่เดินพ้นไป อาจารย์ที่ปรึกษาหญิงรุ่นใหม่คนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น “พี่เซี่ย ครั้งนี้พวกเราพลอยได้อานิสงส์ไปด้วยเลยนะคะเนี่ย”

ได้ยินดังนั้น เซี่ยจิ้นก็หัวเราะพลางพูด “ไม่ใช่เพราะผมหรอกครับ เจ้าฉินลี่มันเป็นคนรู้ความ ทำงานเป็นต่างหาก”

“จริงแท้แน่นอน เป็นอาจารย์ที่ปรึกษามาตั้งหลายปี เจ้าเด็กฉินลี่นี่ถือว่าใช้ได้ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย ฉลาด หัวไว รู้จักเข้าหาผู้ใหญ่” อาจารย์ที่ปรึกษาประจำสาขาการบัญชีกล่าวชม

“ก็จริงของพี่นะ” อาจารย์ที่ปรึกษาหญิงสูงวัยอีกคนเอ่ยสนับสนุน ก่อนจะหันไปมองเซี่ยจิ้นแล้วถาม “นี่ เสี่ยวเซี่ย รู้ไหมว่าฉินลี่มีแฟนหรือยัง? ฉันมีหลานสาวคนหนึ่ง หน้าตาสะสวยใช้ได้เลยนะ”

“อาจารย์จู นี่ถึงขั้นเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาแต่จะหาคู่ให้นักศึกษาเลยเหรอครับ?” เซี่ยจิ้นยิ้มแซว

อาจารย์หญิงหัวเราะ “แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะ? เด็กหนุ่มโปรไฟล์ดีขนาดนี้ ฉันก็ต้องรีบจองไว้ให้หลานสาวก่อนสิ”

เซี่ยจิ้นได้แต่ตอบ “เรื่องนั้นผมไม่รู้จริงๆ ครับ เมื่อก่อนเหมือนจะยังไม่มี แต่ตอนนี้นี่ผมไม่กล้ารับประกันแล้ว”

อาจารย์หญิงก้มหน้าทำงานต่อพลางพูด “ไม่ได้การละ ไว้ฉันต้องหาเวลาว่างไปเลียบๆ เคียงๆ ถามเจ้าตัวดูหน่อย”

ฉินลี่ไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองกำลังถูกอาจารย์หมายตาไว้

เวลานี้เขากำลังเดินไปกินหมาล่าเซียงกัวที่ชั้นสามของโรงอาหารพร้อมกับเพื่อนร่วมห้อง

ช่วยไม่ได้จริงๆ

ไอ้เวรหลี่เจียงนี่มันเสพติดหมาล่าเข้าเส้นไปแล้ว