บทที่ 58 จุดหมายปลายทาง: จินเจียง

ฉินลี่คุยเล่นกับหานซื่อจงต่ออีกพักหนึ่ง นิสัยตรงไปตรงมาของหานซื่อจงไม่เหมือนคนแก่อาวุโสผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเอาเสียเลย

แต่เหมือนเด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีมากกว่า

พอคุยไปคุยมา ตาเฒ่าคนนี้ก็เริ่มขี้โม้ เล่าถึงวีรกรรมอันรุ่งโรจน์ในอดีตของตัวเอง

ฉินลี่รู้มานานแล้วว่า ผู้ชายพอคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องโม้โอ้อวดพวกนี้

แค่ไม่นึกว่าหานซื่อจงก็เป็นยอดฝีมือในด้านนี้เหมือนกัน

ถึงขนาดคุยติดลม เล่าเรื่องที่ตัวเองจีบแม่ของหานหมิงหย่ายังไงออกมาจนหมดเปลือก

ทำเอาหานหมิงหย่าอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

สุดท้ายฉินลี่ก็แลกช่องทางติดต่อกับหานหมิงหย่า แล้วกล่าวลาหานซื่อจง

หานหมิงซินให้คนขับรถมาส่งฉินลี่ออกไปข้างนอก

ก็ช่วยไม่ได้ คฤหาสน์กว้างใหญ่ขนาดนั้น ฉินลี่คงเดินออกไปเองไม่ไหว

ถังซูหานกลับโรงแรมไปก่อนแล้ว แต่พวกฟ่านปิ่งจวินทั้งสามคนยังคงรออยู่ที่หน้าประตูคฤหาสน์

พอมารวมตัวกันเรียบร้อย ก็ขับรถตรงดิ่งไปท่องราตรีทันที

ฉินลี่นั่งรถลัมโบร์กินีของจูหมิง

จูหมิงขับรถไปพลางเอ่ยอย่างตื่นเต้นไปพลางว่า “พี่ลี่ ไม่ใช่ว่าผมจะโม้นะ หลายปีมานี้ในหมิงจูผมยังไม่เคยเจอใครคอแข็งกว่าผมเลย ไอ้ของอย่างเหล้าเนี่ย มีไว้แค่กลั้วคอเท่านั้นแหละ”

เวลาที่ใครสักคนพูดว่า ‘ไม่ใช่ว่าผมจะโม้นะ’ ส่วนใหญ่แล้วก็คือเขากำลังจะเริ่มโม้นั่นแหละ

ฉินลี่เข้าใจสัจธรรมข้อนี้ดี

“พี่ลี่ รู้จักโรงงานผลิตเหล้าขาวฮุ่ยเฟิงในหมิงจูไหม คราวก่อนผมไปก๊งกับเถ้าแก่พวกเขามา ไอ้หมอนั่นเมาแล้วมาคุยโม้กับผม บอกว่าที่โรงงานเขามีพนักงานอยู่สามสี่คน ฝีมือระดับเทพแห่งสุรา คัดออกมาแต่ละคนนี่ท้าชนคนเดียวได้ทั้งโต๊ะสบายๆ”

“ผมก็เลยบอกไปว่ามึงไปตามมาให้ครบเลย กูขอท้าชนทั้งฝูงนั่นแหละ”

“แล้วท้ายที่สุดเป็นไงรู้ไหม”

“ฮิๆ โดนผมเก็บเรียบทุกคน!”

จูหมิงขับรถไปอย่างตื่นเต้นพลางคุยโม้ไปเรื่อย

ฉินลี่รู้สึกว่าหมอนี่ยังไม่ทันได้ดื่มก็เมาน้ำลายตัวเองไปก่อนแล้ว

“พี่ลี่ รู้ไหมว่าในวงเหล้าผมได้ฉายาว่าอะไร”

“จูกระเพาะยักษ์!”

“ผมก็รู้นะว่าฉายานี้มันไม่ค่อยเพราะ แต่นี่มันคือการยกย่องเชียวนะ มันบ่งบอกถึงอะไร ก็บ่งบอกว่าเราดื่มเก่งไม่ใช่เหรอ”

…

ฉินลี่ฟังจูหมิงคุยโม้มาตลอดทางจนรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดก็ถึงที่หมาย

ผับกราวิตี้สุพรีม

ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในผับ ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ

ชายหนุ่มยิ้มอย่างนอบน้อม “นายน้อยฟ่าน นายน้อยเฉิง นายน้อยจู คืนนี้จัดแบบไหนดีครับ”

“โต๊ะบ็อกซ์เบอร์หนึ่ง วันนี้มีแขกคนสำคัญมา”

ฟ่านปิ่งจวินชำนาญทางเป็นอย่างดี เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เพิ่งมาเป็นครั้งแรก

จากนั้นก็ชี้ไปที่ฉินลี่แล้วบอกกับชายหนุ่มคนนั้น “อาเฉียง นี่คือพี่ลี่ ฉินลี่ เดี๋ยวอย่าลืมมาคารวะสักแก้วล่ะ”

“ได้เลยครับนายน้อยฟ่าน” อาเฉียงพยักหน้ารับอย่างรู้ความ

แล้วทักทายฉินลี่ “สวัสดีครับนายน้อยฉิน”

ฟ่านปิ่งจวินเรียกพี่ได้ แต่เขาไม่มีสิทธิ์ไปเรียกพี่ด้วย จึงยังคงเรียกว่านายน้อยฉิน

ฉินลี่พยักหน้ารับ

อาเฉียงนำทุกคนไปยังโต๊ะบ็อกซ์เบอร์หนึ่ง

พอนั่งลง ฟ่านปิ่งจวินก็สั่ง “อาเฉียง เอาอาร์มองด์ เดอ บริญัก มาก่อนสิบขวด แล้วเรียกเด็กเอ็นมาสักสองสามคน ขอเกรดพรีเมียมนะ”

อาร์มองด์ เดอ บริญัก เป็นแชมเปญชื่อดัง ขวดหนึ่งตกราคา 8,800 หยวน เรียกได้ว่าเป็นที่สุดของผับแล้ว

ส่วนเด็กเอ็นก็คือคนที่ทางผับจัดไว้คอยชงเหล้าสร้างบรรยากาศ โดยทั่วไปก็เป็นสาวสวย

“ได้เลยครับ ไม่มีปัญหา ทุกท่านรอสักครู่นะครับ” อาเฉียงพูดจบก็ถอยออกไป

ฟ่านปิ่งจวินจึงหันมาบอกกับฉินลี่ “หมอนี่เป็นหัวหน้าเด็กเสิร์ฟของที่นี่ ชื่ออาเฉียง เป็นคนหัวไว พูดจารู้เรื่อง”

ฉินลี่ยิ้มรับอย่างเข้าใจ “ถ้าหัวไม่ไวคงไม่ได้เป็นหัวหน้าหรอก”

ฟ่านปิ่งจวินหัวเราะร่า

ทุกคนนั่งคุยเล่นกัน ไม่นานอาเฉียงก็เข็นรถคันเล็กนำเหล้ามาเสิร์ฟ ด้านหลังยังมีหญิงสาวหน้าตาดีหลายคนเดินตามมาด้วย

อาเฉียงจัดวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะแล้วยิ้มแหะๆ “นายน้อยฟ่าน สาวๆ บรรยากาศเป็นยังไงบ้างครับ”

สาวสวยหลายคนยืนเรียงแถวอยู่หน้าโต๊ะบ็อกซ์

“อาเฉียง พวกเรามากันสี่คน แต่นายพาสาวมาห้าคน กะจะให้แย่งกันหรือไง” เฉิงฉู่เหวินแซวยิ้มๆ

ฟ่านปิ่งจวินโบกมือแล้วเอ่ยขึ้น “ช่างเถอะ อยู่ให้หมดนั่นแหละ ให้พี่ลี่เลือกก่อน”

ฉินลี่เลือกมาคนหนึ่งส่งๆ ยังไงก็แค่มีไว้คอยรินเหล้าสร้างบรรยากาศ เขาไม่ได้เรื่องมากอะไรอยู่แล้ว

ต่อให้พวกเธอจะสวยแค่ไหน ก็ไม่มีทางสวยสู้หยางซิงอวิ้นกับถังซูหานได้หรอก

อาเฉียงรินเหล้าคารวะฉินลี่หนึ่งแก้วก่อน จากนั้นก็ถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่

สาวๆ พากันนั่งลง บรรยากาศก็ค่อยๆ คึกคักขึ้น

พวกเขายังตั้งกลุ่มวีแชตสี่คนขึ้นมาด้วย

จูหมิงคอแข็งมากจริงๆ

แต่สิ่งที่ทำให้ฉินลี่แปลกใจก็คือฟ่านปิ่งจวินกับเฉิงฉู่เหวินก็คอแข็งไม่เบาเช่นกัน

พวกที่คลุกคลีอยู่ในวงเหล้าเป็นประจำ ย่อมฝึกฝนจนคอทองแดงกันหมดแล้ว

อาร์มองด์ เดอ บริญัก สิบขวดเกลี้ยงลงอย่างรวดเร็ว ฟ่านปิ่งจวินก็สั่งเพิ่มอีกห้าขวดทันที

ดื่มกันไปจนถึงท้ายที่สุด

เฉิงฉู่เหวินเป็นคนแรกที่ฟุบไป

ตามด้วยฟ่านปิ่งจวิน

คนสุดท้ายคือจูหมิง

ตลกน่า ต่อให้พวกเขาจะคอแข็งแค่ไหน จะมาสู้ฉินลี่ได้ยังไง

ฉินลี่ตบไหล่จูหมิงพลางถาม “กระเพาะยักษ์ นายยังไหวอยู่ไหม”

จูหมิงนอนแผ่อยู่บนโซฟา หลับเป็นตายไปตั้งนานแล้ว

ฉินลี่ถอนหายใจ ให้มันรู้ซะบ้าง ใครใช้ให้นายมาคุยโม้กับฉัน

“พวกเธอออกไปเถอะ ไปเรียกอาเฉียงมาที” ฉินลี่โบกมือบอกสาวๆ ประจำโต๊ะ

ครู่ต่อมาอาเฉียงก็เดินเข้ามา พอเห็นสภาพของแต่ละคนที่นอนแผ่หราอยู่บนโซฟา เขาก็ตกใจจนอ้าปากค้าง

ฟ่านปิ่งจวินกับเฉิงฉู่เหวินน่ะคอแข็งมาก ส่วนจูหมิงยิ่งคอแข็งกว่าใครเพื่อน

เรื่องพวกนี้เขารู้ดีที่สุด

แต่นี่ฉินลี่กลับล้มโต๊ะเก็บเรียบได้ทั้งสามคนเลยเนี่ยนะ!

แถมดูท่าทางแล้วไม่มีอาการเมาเลยสักนิด

“นายน้อยฉิน ผมยอมใจจริงๆ ครับ” อาเฉียงเอ่ยออกมาจากใจ

ฉินลี่ยิ้มแล้วควักบัตรส่งให้ “ไปหาคนมายกพวกนี้ไปส่งที่โรงแรมที เปิดห้องดีๆ ให้หน่อย รวมค่าใช้จ่ายคืนนี้ทั้งหมด รูดจากบัตรนี้ได้เลย แล้วก็รูดเพิ่มไปอีกห้าพัน ถือเป็นทิปของนาย”

พอได้ยินว่าฉินลี่ให้ทิปถึง 5,000 หยวน อาเฉียงก็ดีใจจนเนื้อเต้น “ขอบคุณครับนายน้อยฉิน นายน้อยฉินวางใจได้เลย ผมรับรองว่าจะจัดการให้อย่างเรียบร้อยแน่นอนครับ”

ฉินลี่พยักหน้า

รอจนอาเฉียงรูดบัตรเสร็จแล้วส่งบัตรคืนให้

ฉินลี่ก็เดินออกจากผับไปเรียกแท็กซี่ จากนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมแชงกรี-ลา

-----------

เช้าวันต่อมา ฉินลี่กับถังซูหานก็นั่งรถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน คันนั้นมุ่งหน้าตรงไปยังสนามบินเช่นเดิม

การมาอยู่ที่หมิงจูหลายวันนี้ ฉินลี่กอบโกยผลประโยชน์กลับไปเพียบ

เริ่มจากตกลงคบหากับหยางซิงอวิ้น จากนั้นก็จัดการเว่ยซื่อควานจนอยู่หมัด แล้วยังได้พบซูหย่วนอิน

กระทั่งความสัมพันธ์กับถังซูหานก็ยังคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้ยังเจียดเวลาไปผูกมิตรกับเพื่อนใหม่อย่างฟ่านปิ่งจวินอีก

นี่ยังไม่นับรวมรางวัลสารพัดที่ระบบมอบให้อีกนะ

สรุปแล้วฉินลี่รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

ความจริงแล้วถังซูหานเองก็พึงพอใจมากเช่นกัน

เดิมทีเธอตั้งใจจะหนีความจริง จึงได้อาสาเดินทางมาคุยงานต่างเมือง

แต่คาดไม่ถึงว่าปัญหาทั้งหมดจะถูกฉินลี่แก้ไขจนหมดสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังได้รับทั้งความซาบซึ้งใจและความเบิกบานใจกลับไปเต็มเปี่ยม

ทั้งสองขึ้นเครื่องบินแล้วนั่งลงบนที่นั่งชั้นหนึ่ง ซึ่งยังคงเป็นสองที่นั่งที่ติดกันเหมือนเดิม

ฉินลี่ส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงทะเล้น “หานหาน~”

ถังซูหานเห็นท่าทางไม่น่าไว้ใจของเขา จึงถามอย่างระแวดระวัง “มีอะไร”

ฉินลี่หัวเราะหึๆ แล้วเอ่ยว่า “ก่อนเครื่องจะขึ้น พวกเรามาจูบลาหมิงจูกันสักฟอดดีไหม”

“ประสาทหรือไง นี่มันบนเครื่องบินนะ” ถังซูหานเอ็ดกลับอย่างไม่สบอารมณ์

“ชั้นหนึ่งมีแค่เราสองคน จะกลัวอะไรล่ะ”

ฉินลี่พูดอย่างหน้าด้านไร้ยางอาย “ถ้าผมเป็นพิษ คุณก็คือยาถอนพิษของผมนะ”

ถังซูหานตีเขาไปหนึ่งทีแล้วด่าอย่างเอียงอาย “เลี่ยนชะมัด! ถอยไปไกลๆ เลย”

ฉินลี่: “…”

คิดแล้วต้องทำถึงจะสำเร็จ ถ้ามัวแต่รีรอก็ชวดหมดพอดี

“อื้อ~~ ฉินลี่ ฉันจะฆ่านาย”

เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม

จุดหมายปลายทาง: จินเจียง!