บทที่ 57 หานหมิงหย่าส่งตัวเองถึงที่

รอจนทุกคนบนเวทีกลับไปนั่งประจำที่เรียบร้อย หานหมิงซินจึงกล่าวต่อ “เอาละครับ หลังจากผ่านการประเมินอันยอดเยี่ยมของน้องชายท่านนี้เมื่อครู่ ทุกคนคงทราบที่มาทางประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของโบราณวัตถุชิ้นนี้กันแล้ว”

“ตอนนี้เราจะเริ่มการประมูลสมบัติชิ้นแรกกันครับ ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 1,500,000 หยวน เสนอราคาเพิ่มขึ้นขั้นต่ำครั้งละ 50,000 หยวน”

“เริ่มการประมูลได้ครับ!”

“1,600,000 ครับ” มีคนขานราคาขึ้นมา

“1,700,000”

“1,800,000”

…

เสียงขานราคาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฟ่านปิ่งจวินจึงเอ่ยถามฉินลี่เสียงเบา “พี่ลี่ รบกวนช่วยเคาะราคาหน่อยสิ ชิ้นนี้เท่าไหร่ถึงจะไม่ขาดทุน”

“พี่จวินสนใจชิ้นนี้เหรอครับ” ฉินลี่ถาม

“ฮะๆ กะจะซื้อให้ตาแก่ที่บ้านน่ะ” ฟ่านปิ่งจวินยิ้มตอบ

ฉินลี่คิดนิดหนึ่งแล้วบอกว่า “ต่ำกว่า 2,500,000 ได้กำไรหมดครับ!”

“เยี่ยมเลย!” เมื่อได้คำตอบ ฟ่านปิ่งจวินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

พอยอดราคาพุ่งขึ้นไปถึง 2,050,000 หยวน คนขานราคาก็เริ่มบางตาลง

ฟ่านปิ่งจวินจึงยกมือขึ้น

“2,200,000 ครับ”

ตัวเลข 2,200,000 เกินงบของบางคนไปแล้ว พวกเขาจึงเงียบลง

ส่วนบางคนรู้สึกว่าเหลือส่วนต่างกำไรอีกไม่มาก แถมพอมองดูว่าคนที่ขานราคาคือนายน้อยใหญ่ตระกูลฟ่าน

บรรยากาศในงานจึงพลันเงียบสงัดลงทันที

“2,200,000 มีใครให้ราคาเพิ่มอีกไหมครับ” หานหมิงซินถาม

“2,200,000 ครั้งที่หนึ่ง”

“2,200,000 ครั้งที่สอง”

“2,200,000… ครั้งที่สาม! ยินดีด้วยครับนายน้อยฟ่าน”

ฟ่านปิ่งจวินเองก็ดีใจมาก การคว้าของมูลค่า 2,500,000 มาได้ในราคา 2,200,000 หยวน ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้ว

เขาลุกขึ้นยืนเล็กน้อยจากที่นั่ง ค้อมตัวแล้วพยักหน้าให้หานหมิงซินบนเวที

หานหมิงซินถือเป็นผู้อาวุโสของพวกเขา การเรียกเขาว่านายน้อยฟ่านนับว่าให้เกียรติมากพอแล้ว

เขาจึงไม่อาจนั่งทำตัวตามสบายได้อีก

ฉินลี่รู้สึกชื่นชมฟ่านปิ่งจวินคนนี้จริงๆ

กิริยามารยาทครบถ้วน อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ

คนคนนี้ควรค่าแก่การคบหาอย่างแท้จริง

“พี่ลี่ ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว น้ำใจนี้ผมขอจำไว้ คืนนี้เสร็จงานแล้วไปดื่มกันสักสองสามแก้วไหม” ฟ่านปิ่งจวินมองฉินลี่แล้วชวน

เฉิงฉู่เหวินก็เอ่ยขึ้นในจังหวะนี้เช่นกัน “ใช่ครับพี่ลี่ ไปดื่มด้วยกันสักหน่อย พี่สะใภ้ก็ไปด้วยสิครับ”

หลังผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่ เฉิงฉู่เหวินก็ยอมรับนับถือฉินลี่จากใจจริง

ตอนนี้จึงคิดอยากผูกมิตรด้วย

จูหมิงที่อยู่ข้างๆ ก็กระตือรือร้นไม่แพ้กัน

ถังซูหานมองดูอยู่ด้านข้าง ในใจเปี่ยมด้วยความชื่นชมในตัวฉินลี่

ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ผูกสัมพันธ์กับเหล่านายน้อยแห่งหมิงจูได้แล้ว

หากมอบเวทีให้เขามากกว่านี้ เขาจะเติบโตไปได้ไกลถึงขั้นไหนกันนะ

ทว่าพอได้ยินเฉิงฉู่เหวินเรียกตัวเองว่าพี่สะใภ้ ใบหูของเธอก็ขึ้นสีระเรื่อ

“ฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ ถ้าฉันไปด้วยพวกคุณคงดื่มกันไม่เต็มที่ ให้ฉินลี่ไปคนเดียวก็พอ” ถังซูหานกล่าวพลางอมยิ้ม

ฟ่านปิ่งจวินยกนิ้วโป้งให้ทันที “พี่สะใภ้ใจกว้างจริงๆ วางใจได้เลยครับพี่สะใภ้ พวกเราไปแค่ดื่มเหล้าเฉยๆ”

ถังซูหานยิ้มรับแล้วพยักหน้า

แน่นอนว่าฉินลี่ไม่ปฏิเสธ ทั้งหมดจึงตกลงกันตามนี้

สำหรับสมบัติชิ้นถัดๆ มา ฉินลี่ก็ช่วยดูให้ทุกคนเช่นกัน

จูหมิงคว้าหินเลือดไก่ชั้นยอดขนาดเท่ากำปั้นไปได้หนึ่งก้อน

ส่วนเฉิงฉู่เหวินก็ได้แหวนหยกหัวแม่มือไปหนึ่งวง

เรียกได้ว่าทุกคนต่างได้ของติดไม้ติดมือกลับไปอย่างคุ้มค่า

เดิมทีฉินลี่อยากประมูลกำไลหยกสักวงมอบให้ถังซูหาน แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายพบว่ามันเป็นของจากสุสานโบราณ

จึงต้องกลับมามือเปล่า

ทว่าตอนที่ทุกคนกำลังจะเดินออกจากงาน หานหมิงซินกลับรีบสาวเท้าตามออกมา

“คุณอาหาน” ฟ่านปิ่งจวินและเพื่อนๆ เอ่ยทักทาย

หานหมิงซินพยักหน้าให้พวกเขาก่อนจะหันไปมองฉินลี่ “คุณฉิน โปรดรอก่อนครับ คุณพ่อของผมอยากจะคุยกับคุณฉินสักสองสามคำ ไม่ทราบว่าคุณฉินพอจะมีเวลาไหมครับ”

ฉินลี่ตอบอย่างสุภาพ “คุณหานเกรงใจเกินไปแล้วครับ ท่านผู้เฒ่าหานยินดีคุยกับผม นับเป็นวาสนาของผู้น้อยแท้ๆ รบกวนคุณหานช่วยนำทางด้วยครับ”

เมื่อหานหมิงซินเห็นว่าเขามารยาทดีเช่นนี้ ในใจก็ยิ่งชื่นชมขึ้นไปอีก

“เช่นนั้นก็รบกวนด้วยครับ เชิญทางนี้เลย”

ฉินลี่พยักหน้าแล้วหันไปบอกพวกฟ่านปิ่งจวิน ทุกคนนัดแนะกันว่าจะไปเจอกันด้านนอกคฤหาสน์ในอีกสักครู่

จากนั้นเขาก็เดินตามหานหมิงซินขึ้นไปยังชั้นสาม

ห้องน้ำชาห้องหนึ่งบนชั้นสาม

หานซื่อจงนั่งอยู่บนรถเข็น ด้านหน้ามีโต๊ะน้ำชาความสูงพอเหมาะตั้งอยู่ โดยมีหานหมิงหย่ากำลังชงชา

หานหมิงซินเคาะประตูแล้วพูดว่า “พ่อครับ คุณฉินมาแล้วครับ”

หานซื่อจงอารมณ์ดีมาก หัวเราะฮ่าๆ แล้วบอกว่า “เชิญเข้ามา เชิญเข้ามาเลย”

ได้ยินดังนั้น ฉินลี่จึงก้าวเดินเข้าไปข้างใน

เขามองชายชราบนรถเข็นแล้วเอ่ย “ได้ยินชื่อเสียงของท่านผู้เฒ่าหานมานาน ไม่ทราบว่าท่านผู้เฒ่าหานเรียกผู้น้อยมา มีสิ่งใดจะชี้แนะหรือครับ”

“ดื่มชาก่อนสิ!”

หานซื่อจงยิ้ม ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “เจ้าหนุ่ม วันนี้เธอทำให้ฉันเปิดหูเปิดตาจริงๆ มา นั่งสิ!”

ฉินลี่นั่งลงบนเก้าอี้อย่างเป็นธรรมชาติ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นหานหมิงหย่าที่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็อดรู้สึกตื่นตะลึงในความงามไม่ได้

ทว่าเขาก็เพียงมองผ่านไปเท่านั้น การจ้องมองคนอื่นถือเป็นพฤติกรรมที่ไม่สุภาพ

ฉินลี่พูดอย่างถ่อมตัวขัดกับใจ “ท่านผู้เฒ่าหานชมเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่แมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้นเอง”

ในตอนนั้น หานหมิงหย่ารินน้ำชาหนึ่งถ้วย เลื่อนมาวางตรงหน้าฉินลี่ “คุณฉิน เชิญค่ะ”

ฉินลี่กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

“มีความสามารถหรือไม่มี ฉันมองแวบเดียวก็รู้ เธอไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นถ่อมตัวหรอก” หานซื่อจงพูดอย่างตรงไปตรงมา

นิสัยของเขาเป็นแบบนี้มาตลอด ตรงไปตรงมาเสมอ

“พ่อคะ” หานหมิงหย่าเอ่ยปรามอย่างกระเง้ากระงอด

พ่อของเธอพูดตรงเกินไปจนเธอเริ่มจะทนดูไม่ไหวแล้ว

แต่ฉินลี่กลับหัวเราะร่า

ไม่ต้องถ่อมตัวนี่มันสบายใจชะมัด

เขาจึงพูดหน้าด้านๆ ไปว่า “ท่านผู้เฒ่าหานเป็นคนเปิดเผยจริงๆ บอกตามตรงเลยนะครับ ผู้น้อยคิดว่าตัวเองก็พอจะมีฝีมืออยู่บ้างเหมือนกัน ท่านผู้เฒ่าหานอยากชมก็ชมได้เต็มที่เลยครับ”

หานซื่อจงระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ทันที

หานหมิงหย่า “…”

พอสองคนนี้มาอยู่ด้วยกัน หานหมิงหย่าก็หมดคำจะพูดจริงๆ

“ฝีมือดีจริง แถมหน้ายังหนาใช้ได้ เจ้าหนุ่ม ฉันถูกใจเธอจริงๆ มา ดื่มชา” หานซื่อจงพูดหยอกพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ

ฉินลี่ “…”

เอาเถอะ ถือว่าคุณกำลังชมผมก็แล้วกัน

ฉินลี่ยกถ้วยชาขึ้นชิมชาที่สาวสวยผู้นี้ชง รสชาติดีจนชื่นใจจริงๆ

หานซื่อจงรอจนเขาดื่มเสร็จ จึงชี้ไปที่หานหมิงหย่าข้างกายแล้วเอ่ย “ที่เรียกเธอมาวันนี้ เรื่องหลักก็เพื่อหมิงหย่า ลูกสาวของฉันนี่แหละ”

ฉินลี่เบนสายตาไปมองหญิงสาวพราวเสน่ห์ที่งดงามจนเกินบรรยายผู้นี้

หานหมิงหย่าพยักหน้าให้ฉินลี่

แต่ฉินลี่กลับอึ้งไปเลย!

หมายความว่ายังไง

เห็นว่าฉันมีความสามารถ เลยจะยกลูกสาวให้เลยเหรอ

เพิ่งเจอกันครั้งแรก จะเกรงใจกันเกินไปแล้วมั้ง

หานซื่อจงเห็นเขานั่งนิ่งอึ้ง เดาแวบเดียวก็รู้ว่าเจ้าเด็กนี่กำลังคิดเตลิด จึงเอ่ยหยอกล้อ “เจ้าหนุ่ม เธอกำลังคิดอะไรอยู่”

ฉินลี่ตอบตามตรง “ผมกำลังคิดถึงเรื่องที่กระดากปากจนไม่กล้าพูดออกมาน่ะครับ”

หานซื่อจงถูกเจ้าเด็กแสบคนนี้ทำให้ขำจนทนไม่ไหว

ส่วนหานหมิงหย่ากลับเริ่มหน้าแดง

“ขอแค่เธอพิชิตใจเธอได้ ฉันน่ะเห็นด้วยแน่นอนอยู่แล้ว” หานซื่อจงพูดเล่นแบบคนแก่ไม่รู้จักสำรวม

ฉินลี่เอ่ยชมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ท่านผู้เฒ่าหานใจกว้างสมเป็นผู้ใหญ่จริงๆ ครับ”

คราวนี้ใบหน้าของหานหมิงหย่ายิ่งแดงก่ำกว่าเดิม

สองคนนี้ช่างหน้าหนาแข่งกันจริงๆ

หานหมิงหย่ารู้สึกว่าตัวเองแทบจะยืนอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว

หานซื่อจงเห็นลูกสาวเริ่มเขินอายจึงวกกลับเข้าเรื่องสำคัญ “อะแฮ่ม พูดเรื่องจริงจังดีกว่า ฉันสืบมาแล้ว เจ้าหนุ่มเธอเป็นคนจินเจียง ช่วงนี้หมิงหย่าไปเปิดร้านขายของเก่าที่จินเจียง วันข้างหน้าเธอช่วยดูแลหน่อยแล้วกัน”

“ไม่มีปัญหาครับ” ฉินลี่ตอบรับคำอย่างรวดเร็ว

หานซื่อจงถามย้ำ “ไม่มีปัญหาแน่นะ”

ฉินลี่พยักหน้า “ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ”

คุณส่งสาวสวยมาถึงถิ่นผมเอง ผมจะยังมีปัญหาอะไรได้อีกล่ะ