บทที่ 56 ฉินลี่ดูของเก่าเป็นจริงๆ นะ

การรู้ยุคสมัยคร่าวๆ ของแท่นฝนหมึกไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

เพราะเฉิงฉู่เหวินก็มองออก แถมตั้งแต่แรกหานหมิงซินก็บอกชัดเจนแล้วว่าเป็นของโบราณในยุคต้นราชวงศ์สุย

ฉินลี่พินิจแท่นฝนหมึกชิ้นนี้ต่อ มือหนึ่งยกมันขึ้นมาแนบหู ส่วนอีกมือเคาะก้นแท่นฝนหมึกเบาๆ หนึ่งที

มีเสียงทึบแน่นคล้ายเนื้อไม้ดังขึ้น

เมื่อแน่ใจในความคิด ฉินลี่จึงเอ่ยปากพูดต่อ “นี่คือแท่นฝนหมึกตวนซี แท่นหินตวนซีกับแท่นหินเซอซีได้รับการยกย่องเคียงคู่กันว่าเป็นยอดแท่นหินใต้หล้า แท่นหินตวนซีเลื่องชื่อระบือไกลด้วยเนื้อหินที่แกร่งแน่น นวลลื่น ละเอียด และละมุนมือ”

“หากใช้แท่นหินตวนซีฝนหมึก เนื้อหมึกจะไม่สะดุด ฝนออกเร็ว น้ำหมึกที่ได้จะละเอียดเนียนกริบ เขียนลื่นไม่กินขนพู่กัน สีของตัวอักษรจะคงทนยาวนานไม่ซีดจาง”

“แท่นหินตวนซีชั้นเลิศ ไม่ว่าจะกลางคิมหันต์ร้อนจัดหรือเหมันต์หนาวเหน็บ หากใช้มือกดลงตรงกลางแท่น กลางแท่นจะเผยสีครามอมเขียวเข้ม ไอความชื้นจะเกาะอยู่นานไม่แห้งเหือด คนโบราณจึงมีคำกล่าวว่า ‘เป่าลมหายใจฝนหมึก’”

“และหลักเกณฑ์ที่ผมใช้ตัดสินว่านี่คือแท่นหินตวนซี ก็คือเสียงของมันครับ”

“เสียงของแท่นหินตวนซี หากเคาะแล้วกังวานคล้ายโลหะ จัดเป็นชั้นล่าง หากดังคล้ายกระเบื้อง จัดเป็นชั้นกลาง ส่วนแท่นหินตวนซีชิ้นนี้ เสียงทึบแน่นคล้ายเนื้อไม้ ถือเป็นของชั้นเลิศ”

ครั้งนี้เฉิงฉู่เหวินได้แต่พยักหน้าเงียบๆ รายละเอียดเหล่านี้เขาไม่รู้จริงๆ นั่นแหละ

คนอื่นๆ ก็มีท่าทีราวกับได้รับความรู้ใหม่ สายตาที่มองไปยังฉินลี่เปลี่ยนจากความกังขาเป็นเลื่อมใสชื่นชม

ถังซูหานฟังจนอ้าปากค้าง

ฉินลี่นี่มัน… กล่องสมบัติเคลื่อนที่ชัดๆ?

ปรมาจารย์ตรวจเรื่องอย่างว่า… ไม่ใช่สิ ปรมาจารย์ประเมินของเก่าฉินลี่

ในเวลานี้ ภายในห้องหนึ่งบนชั้นสาม ชายชราที่นั่งอยู่บนรถเข็นกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์นี้ผ่านหน้าจอ เขาคือผู้ริเริ่มงานเลี้ยงการกุศลในครั้งนี้ หานซื่อจง

ด้านหลังของหานซื่อจงมีหญิงสาววัยราวสามสิบปียืนอยู่ เธอสวมกี่เพ้าสีฟ้าอ่อน งดงามหยาดเยิ้ม เปี่ยมด้วยความสง่างามสูงส่งจนยากจะหาใครเทียบเคียง

“ฮ่าๆ เจ้าหนุ่มคนนี้มีของแฮะ”

หานซื่อจงเห็นฉินลี่พูดจาฉะฉานคล่องแคล่วในจอ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยแววชื่นชมออกมา

ก่อนจะเอ่ยต่อ “หมิงหย่า คลื่นลูกใหม่ย่อมไล่คลื่นลูกเก่า อย่าได้ดูแคลนคนหนุ่มสาวเชียวล่ะ”

“รับทราบค่ะ พ่อ”

สาวงามผู้นี้ก็คือหานหมิงหย่า ลูกสาวคนที่สองของหานซื่อจงนั่นเอง

แต่หลังจากตอบรับไปคำหนึ่ง หานหมิงหย่าก็เอ่ยเสียงเรียบต่อ “เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะมองที่มาของแท่นฝนหมึกชิ้นนี้ออกหรือเปล่า”

“เธอนี่นะ!” น้ำเสียงของหานซื่อจงแฝงความจนใจ “ถือดีในความสามารถ หยิ่งในศักดิ์ศรี นี่แหละเหตุผลที่เธอยังไม่ได้แต่งงานสักที”

“พ่อ มีพ่อที่ไหนมาว่าลูกสาวตัวเองแบบนี้คะ?” หานหมิงหย่าพูดอย่างจนใจ

หานซื่อจงส่งเสียงฮึดฮัดออกมาเหมือนเด็กๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะสามารถประเมินที่มาของแท่นฝนหมึกชิ้นนี้ได้อย่างแม่นยำหรือไม่

บนเวที ฉินลี่ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ตอนนี้จุดยากเพียงอย่างเดียวก็คือ แท่นหินตวนซีชั้นเลิศยุคต้นราชวงศ์สุยชิ้นนี้ มูลค่าสูงลิ่ว ย่อมไม่ใช่ของที่คนธรรมดาสามัญจะใช้ได้อย่างแน่นอน”

“แต่ก็อย่างที่พี่เหวินพูดไปเมื่อกี้ แท่นหินตวนซีชิ้นนี้ไม่มีรอยจารึก ไม่ใช่เพราะถูกคนรุ่นหลังขัดลบออกไป แต่ไม่มีการสลักจารึกไว้ตั้งแต่ตอนสร้างขึ้นมาเลย”

“ในยุคต้นราชวงศ์สุย แท่นหินตวนซีที่มีราคาแพงขนาดนี้ หากไม่ใช่ของขุนนางชั้นสูง ก็ไม่ใช่ของชาวบ้านทั่วไป”

“แล้วมันจะเป็นของใครกันล่ะครับ?”

ในหัวของฉินลี่กำลังครุ่นคิดถึงต้นตอของแท่นฝนหมึกชิ้นนี้อย่างไม่หยุดหย่อน

โบราณวัตถุมักจะผูกพันกับประวัติศาสตร์อย่างแนบแน่นเสมอ

ระบบมอบทักษะประเมินของเก่าให้เขา ย่อมมอบความรู้ทางประวัติศาสตร์อันไร้ที่สิ้นสุดมาให้ด้วยโดยปริยาย

ผู้คนต่างถูกคำพูดของฉินลี่ดึงดูดเข้าสู่ห้วงความคิด โดยเฉพาะเฉิงฉู่เหวิน นี่คือจุดที่เขาขบคิดไม่แตกมาโดยตลอด

“ยุคต้นราชวงศ์สุยในรัชสมัยสุยเหวินตี้ บ้านเมืองยึดมั่นความประหยัดมัธยัสถ์ ไม่ได้ฟุ้งเฟ้อหรูหราเหมือนยุคสุยหยางตี้ แท่นฝนหมึกแบบนี้ไม่มีทางเป็นของที่คนทั่วไปใช้แน่ แต่ถ้าเป็นขุนนางชั้นสูง ก็ต้องมีจารึกสิ”

ความคิดตกอยู่ในความขัดแย้ง

ฉินลี่พึมพำกับตัวเอง ความคิดหมุนวนอย่างต่อเนื่องเพื่อค้นหาข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง

“คนแบบไหนกันที่เคยชินกับการใช้สิ่งของล้ำค่า แต่กลับไม่สลักจารึก”

“จงใจทำตัวสงบเสงี่ยม ไม่อยากดึงดูดความสนใจจากใคร…”

“นึกออกแล้ว!”

ฉินลี่พลันตาสว่าง

เขานึกถึงบุคคลพิเศษคนหนึ่งในยุคต้นราชวงศ์สุยขึ้นมาได้

มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะมีแค่คนคนนี้เท่านั้นที่ทำเรื่องแบบนี้

ทุกคนเห็นเหมือนเขาจะคิดอะไรออก สายตาจึงหันกลับมารวมอยู่ที่ตัวเขาทันที

คำพูดชุดเมื่อครู่ได้พาให้ทุกคนคล้อยตามและจุดประกายความคิดของใครหลายคนไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขามีคำตอบ ทุกคนจึงจดจ้องมองเขาอย่างใจจดใจจ่อ

เฉิงฉู่เหวินมีอารมณ์ตื่นเต้นที่สุด

เขาแทบจะบ้ากับปัญหานี้อยู่แล้ว

ยิ่งอยากรู้ ก็ยิ่งอยากได้คำตอบ

สีหน้าของฉินลี่ดูตื่นเต้นขึ้นเล็กน้อย

“คนคนนี้ก็คือ…”

“เฉินซูป่าว!”

เมื่อได้ยินคำตอบของเขา ดวงตาของเฉิงฉู่เหวินก็เบิกกว้าง คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้

คนอื่นๆ ในงาน บางคนก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้าง ทว่าคนส่วนใหญ่ยังคงงุนงง

พวกเขาไม่ได้มีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์ลึกซึ้งอะไร

ฉินลี่จึงอธิบายเพิ่มเติม “เฉินซูป่าวเป็นบุคคลพิเศษในยุคต้นราชวงศ์สุยอย่างแน่นอน และยังเป็นบุคคลพิเศษคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ด้วย”

“เฉินซูป่าวคือฮ่องเต้องค์สุดท้ายของราชวงศ์เฉินใต้ หลังจากกองทัพสุยทำลายราชวงศ์เฉิน เฉินซูป่าวก็ถูกจับตัวไปยังฉางอาน”

“เขาเป็นหนึ่งในกษัตริย์ผู้สิ้นชาติเพียงไม่กี่คนในประวัติศาสตร์ที่ได้ตายดี หลังสิ้นชาติ เขายังคงเสวยสุขกับเกียรติยศและความร่ำรวยไม่รู้จบในฉางอาน”

“ถ้าผมเดาไม่ผิด แท่นหินตวนซีชิ้นนี้เป็นของเฉินซูป่าวครับ”

“หลังจากสิ้นชาติ ด้านหนึ่งเขายังคงใช้สิ่งของล้ำค่าราคาแพง แต่อีกด้านหนึ่งก็ต้องระแวดระวังความหวาดระแวงของสุยเหวินตี้ ต้องทำตัวอย่างรอบคอบระมัดระวัง”

“อาจกล่าวได้ว่า ในยุคต้นราชวงศ์สุยเวลานั้น นอกจากบุคคลพิเศษคนนี้ที่จะทำเช่นนี้แล้ว ผมก็นึกถึงคนอื่นไม่ออกอีกเลย”

สิ้นคำตอบ

ทุกคนก็พลันกระจ่างแจ้ง

แปะๆ!

หานหมิงซินเป็นคนแรกที่ปรบมือขึ้นมา เขารู้คำตอบที่ถูกต้องอยู่แล้ว

คำตอบที่ถูกต้องก็คือเฉินซูป่าว

เพียงแต่เขาคาดไม่ถึงว่าคนหนุ่มคนนี้จะสามารถสืบสาวจนหาเจ้าของโบราณวัตถุชิ้นนี้เจอได้จริงๆ ผ่านการอนุมานอันน่าทึ่ง

ยอดเยี่ยมเหนือคำบรรยายจริงๆ!

ผู้คนในงานต่างไม่ตระหนี่เสียงปรบมือของตน รวมถึงเฉิงฉู่เหวินด้วย

การอนุมานของฉินลี่ แม้แต่เขาก็ยังต้องยอมรับนับถือจากใจ

ภายในห้องวงจรปิด หานซื่อจงที่นั่งอยู่บนรถเข็นหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

เจ้าหนุ่มคนนี้ ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ

การที่เขานำของชิ้นนี้ออกมา และจงใจชี้ชัดยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ ก็เพื่อตั้งโจทย์ให้ทุกคน

และกระบวนการอนุมานรวมถึงคำตอบที่เจ้าหนุ่มคนนี้ให้มา เรียกได้ว่าไร้ที่ติ

ช่างเป็นวีรบุรุษรุ่นเยาว์เสียจริง

สายตาที่หานหมิงหย่ามองไปยังฉินลี่ในคราวนี้ ในที่สุดก็แฝงความจริงจังขึ้นมา

เพราะต่อให้เป็นเธอมาคาดเดา ก็คงทำได้ไม่ดีเท่าฉินลี่

บนเวที ฉินลี่พยักหน้าให้คนอื่นๆ แล้วทั้งกลุ่มก็เดินกลับไปที่โต๊ะ

“พี่ลี่ สุดยอด!” ฟ่านปิ่งจวินแอบยกนิ้วโป้งให้แล้วเอ่ยชม

เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าฉินลี่จะเก่งกาจขนาดนี้

ฉินลี่ยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธเบาๆ

อวดเบ่งเสร็จสิ้น ปิดทองหลังพระ ไม่ขอเปิดเผยชื่อเสียง

ถังซูหานแอบหยิกเขาไปทีหนึ่ง

ฉินลี่สะดุ้งเจ็บ หันไปมองเธอแล้วถามว่า “หยิกผมทำไมเนี่ย?”

“ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันว่าคุณดูของโบราณเป็นด้วย? รีบสารภาพมา คุณยังทำอะไรเป็นอีก?” ถังซูหานจ้องเขาตาเขม็ง

เจ้าหมอนี่เป็นกล่องสมบัติจริงๆ ด้วย

เธอคงต้องถือพลั่วมาขุดดูเพิ่มอีกเยอะๆ ซะแล้ว

ฉินลี่โน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอด้วยท่าทีกวนประสาท “ผมยังทำให้คุณมีเบบี๋ได้ด้วยนะ”

ไม่ผิดจากที่คิด ถังซูหานหยิกเขาไปอีกทีหนึ่ง

อันที่จริงในใจของฉินลี่รู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกัน

ฉันจะไปบอกคุณได้ยังไงกันเล่า?

สิบนาทีก่อน ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวเองดูของโบราณเป็นด้วยซ้ำ

ทั้งหมดเป็นความผิดของเฉินซูป่าวแท้ๆ!

แกสลักชื่อไว้สักนิดมันจะตายหรือไง

เอ๊ะ?

ไม่แน่ว่าถ้าเขาสลักชื่อไว้จริงๆ อาจจะโดนสุยเหวินตี้สั่งฆ่าตายไปแล้วก็ได้