บทที่ 95 เปิดอกคุยกับพ่อแม่

ทุกคนนั่งคุยกันในห้องรับแขกอยู่ครู่หนึ่ง เวลาก็เกือบจะเที่ยงตรงแล้ว

สวีอวี้เสียเตรียมลุกขึ้นไปทำกับข้าว

ฉินลี่รีบพูดขึ้นว่า “แม่ รอเดี๋ยวครับ มีของขวัญมาให้แม่ด้วย”

“ของขวัญให้แม่เหรอ ของขวัญอะไรล่ะ” สวีอวี้เสียถามด้วยความสงสัย

“แม่รอแป๊บเดียวนะครับ”

ฉินลี่พูดจบก็เรียกชีหรูอวี้มาช่วยกันขนของลงมาจากท้ายรถเบนท์ลีย์ มูลซานน์

กล่องหลายใบวางเรียงอยู่บนพื้นห้องรับแขก ข้างในคือของขวัญที่ถังซูหานเตรียมไว้

ด้านข้างยังมีถุงใส่ของอีกเพียบ ซึ่งเป็นของขวัญที่หยางซิงอวิ้นซื้อมา

ฉินรุ่ยเห็นของขวัญมากมายขนาดนี้ก็รีบปรี่เข้ามาทันที

ฉินลี่หยิบถุงเหล่านั้นยื่นให้แม่พลางพูดว่า “แม่ครับ นี่เป็นเครื่องประดับกับเครื่องสำอางที่หยางซิงอวิ้น ลูกสะใภ้ของแม่ซื้อให้ครับ”

“ลูกสะใภ้?”

สวีอวี้เสียรับถุงมาพลางเอ่ยด้วยความดีใจปนประหลาดใจ “ลูก มีแฟนแล้วเหรอ”

เมื่อกี้ยังนึกว่าลูกชายตัวเองทื่อมะลื่ออยู่เลย

ผู้หญิงดีๆ อย่างชีหรูอวี้อยู่ตรงหน้าแท้ๆ ดันไม่จีบ

คิดไม่ถึงว่าลูกชายจะมีแฟนอยู่แล้ว

เหมือนยกภูเขาออกจากอกทันที

ฉินลี่ได้แต่พยักหน้า

จากนั้นชี้ไปที่เหมาไถหนึ่งลังพลางบอกพ่อของเขา “พ่อครับ นั่นเหล้าเหมาไถที่หยางซิงอวิ้นซื้อให้พ่อครับ”

ฉินลี่โยนความดีความชอบเรื่องเหมาไถไปให้หยางซิงอวิ้นอย่างลื่นไหล

พอฉินเซี่ยงฮุยเห็นเหมาไถลังนั้น รอยยิ้มก็แต้มขึ้นตรงหางตาทันที เขาไม่มีงานอดิเรกอื่นใด นอกจากชอบจิบเหล้านิดๆ หน่อยๆ

เขาถูมือไปมาพลางพูด “เหมาไถนี่เกิดมาพ่อยังไม่เคยแตะเลย ยายหนูนี่ก็ใจป้ำเกินไปแล้ว มันต้องแพงขนาดไหนกันเนี่ย ไอ้ลูกคนนี้ ทำไมไม่พาแม่หนูเขากลับมากินข้าวที่บ้านล่ะ”

สวีอวี้เสียกับฉินรุ่ยกำลังดูเครื่องสำอางอยู่ข้างๆ พอได้ยินเข้า สวีอวี้เสียก็พูดเสริมว่า “นั่นสิ พามาให้พ่อกับแม่ดูตัวหน่อยก็ดีนะ”

ฉินลี่จึงได้แต่ตอบไปว่า “ผมกับเธอเปิดบริษัทด้วยกันน่ะครับ ตอนนี้เธอกำลังยุ่งอยู่ ไว้ว่างๆ ผมจะพามานะครับ”

พอได้ยินว่าทั้งคู่เปิดบริษัทด้วยกัน สองสามีภรรยาก็ยิ่งดีอกดีใจขึ้นไปอีก

การงานก็มีแล้ว แฟนก็มีแล้ว

คราวนี้จะได้เบาใจเสียที

จังหวะนั้นเอง ฉินรุ่ยก็กรีดร้องขึ้นมา “กรี๊ด! แม่ แม่ ดูนี่เร็ว”

สวีอวี้เสียตีเธอไปทีหนึ่งพลางดุ “ยัยเด็กคนนี้ จะเอะอะโวยวายอะไรกัน”

“แม่ ดูใบเสร็จกับใบรับรองนี่สิ สร้อยเส้นนี้ตั้งแสนกว่าหยวนแน่ะ!” ฉินรุ่ยร้องอุทาน

“แสนกว่าหยวนเลยเหรอ!” สวีอวี้เสียตกใจ รีบดึงใบเสร็จมาดูทันที

เป็นเรื่องจริง บนนั้นระบุราคาสร้อยคอไว้อย่างชัดเจน

“ลูก ยายหนูคนนี้รวยขนาดนี้เลยเหรอ” สวีอวี้เสียหันไปถามฉินลี่

“พวกเราเปิดบริษัทหาเงินมาได้น่ะครับ” ฉินลี่พยักหน้าพลางพูด “พ่อครับแม่ครับ ในบัตรธนาคารผมยังมีเงินอยู่อีกตั้งเจ็ดสิบกว่าล้านหยวนเลยนะ”

ในบัตรธนาคารเขามีเจ็ดสิบกว่าล้านหยวนจริงๆ เพียงแต่ไม่ได้หามาจากบริษัทเท่านั้นเอง

พอได้ยินว่าเจ็ดสิบกว่าล้านหยวน คราวนี้แม้แต่ฉินเซี่ยงฮุยก็ยังตกใจจนตาค้าง

เมื่อกี้ได้ยินว่าเปิดบริษัทด้วยกัน เขายังนึกว่าเพิ่งเริ่มต้น กำลังอยู่ในช่วงก่อร่างสร้างตัว

ไม่นึกเลยว่าลูกชายจะหาเงินได้มากมายขนาดนี้แล้ว

“ไอ้ลูกหมา แกไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรใช่ไหม” ฉินเซี่ยงฮุยถามด้วยความกังวล

“จะเป็นไปได้ยังไงครับ พ่อ พวกเราเป็นบริษัทการเงินถูกกฎหมายนะ”

เพื่อคลายความกังวลของพ่อแม่ ฉินลี่จึงเลือกใช้วิธีเดียวกับที่หยางซิงอวิ้นเคยทำ

นั่นคือค้นหาข้อมูลการจดทะเบียนของซิงอวิ้นอินเวสต์ให้ผู้เฒ่าทั้งสองดู

ฉินเซี่ยงฮุยอ่านหนังสือแทบไม่ออก แต่สวีอวี้เสียอ่านออก

พอเห็นว่าบริษัทนี้เป็นของลูกชายตัวเองกับหยางซิงอวิ้นจริงๆ ทั้งคู่ถึงได้เบาใจลง

หลังจากฉินรุ่ยดูเครื่องสำอางกับเครื่องประดับเสร็จ ก็ชี้ไปยังกล่องใหญ่ที่เหลือบนพื้นแล้วถามว่า “พี่คะ นี่พี่สะใภ้ซื้อมาด้วยเหมือนกันเหรอ”

ได้ยินคำถามของน้องสาว

ใจของฉินลี่กระตุกวูบ

เพราะฉากสำคัญมาถึงแล้ว

เรื่องของหยางซิงอวิ้นกับถังซูหาน ครั้งนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอยู่แล้ว

เพราะเรื่องพรรค์นี้ยังไงพ่อแม่ก็ต้องรู้อยู่ดี

สู้ฉีดวัคซีนป้องกันไว้ล่วงหน้าเลยจะดีกว่า

เพียงแต่พอถึงเวลาต้องเปิดปากสารภาพเข้าจริง เขาก็ยังแอบประหม่าไม่ได้

เขามองพ่อกับแม่แวบหนึ่ง ก่อนจะกลั้นใจพูดออกไป “พ่อครับแม่ครับ กล่องพวกนี้ถังซูหานเป็นคนซื้อให้ครับ”

เดิมทีสวีอวี้เสียคิดว่าเป็นแม่หนูหยางซิงอวิ้นคนนั้นซื้อมาให้อีก พอได้ยินชื่อถังซูหานจึงถามด้วยความแปลกใจ “ถังซูหานคือใครกันล่ะ”

ฉินลี่กลืนน้ำลายลงคอ เอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ก็…ลูกสะใภ้อีกคนของพ่อกับแม่ไงครับ”

ลูกสะใภ้อีกคน?

พอประโยคนี้หลุดออกมา ชีหรูอวี้ก็ถอยหลังไปสองก้าวเงียบๆ เธอสัมผัสได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดถล่ม

ใบหน้าเล็กๆ ของฉินรุ่ยเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

รอยยิ้มของฉินเซี่ยงฮุยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

สวีอวี้เสียเบิกตากว้าง ใช้เวลาตั้งสติอยู่นานกว่าจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แก…แกคบอยู่กี่คนกันแน่”

“ตอนนี้สองคนครับ มีหยางซิงอวิ้นกับถังซูหาน” ฉินลี่สารภาพตามตรง

สองคน?

แถมยังบอกว่า ‘ตอนนี้’ อีกเรอะ?

สวีอวี้เสียแทบจะทรุดก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

ฉินเซี่ยงฮุยจ้องฉินลี่อย่างอดรนทนไม่ไหวในที่สุด ก่อนจะดุออกมา “เหลวไหล สิ้นคิดสิ้นดี!”

สวีอวี้เสียเองก็พูดอย่างหมดเรี่ยวแรง “ลูกเอ๊ย แกนี่มันใจกล้าเกินไปแล้ว”

ลูกสะใภ้สองคน เรื่องพรรค์นี้แม้แต่ในฝันเธอยังไม่กล้าคิดเลย

ฉินลี่เห็นปฏิกิริยาของพ่อแม่ก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ทำได้เพียงขยิบตาส่งสัญญาณให้ฉินรุ่ย

หมายความว่าให้รีบแกะกล่องพวกนั้นดูเร็วเข้า

พอได้เห็นของขวัญ อารมณ์ของทั้งคู่อาจจะดีขึ้นบ้างก็ได้

ฉินรุ่ยกระพริบตาปริบๆ แล้วแอบยกนิ้วโป้งให้พี่ชายเงียบๆ

ตอนแรกนึกว่าพี่ตัวเองเป็นแค่พวกแรงค์บรอนซ์

ที่ไหนได้ พี่ชายเธอดันเป็นถึงระดับแรงค์สูงสุด

ฉินรุ่ยว่าง่าย รีบลงมือแกะกล่องใบหนึ่งทันที ซึ่งเป็นกล่องของขวัญที่ส่งมาให้พ่อ

“ว้าว นี่จะไม่รวยเกินไปหน่อยเหรอเนี่ย?!”

ทันทีที่เปิดกล่องออก ฉินรุ่ยก็กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

เมื่อได้ยินเสียง สายตาของทุกคนในห้องต่างหันไปมองเธอเป็นจุดเดียว

เห็นเพียงฉินรุ่ยหยิบกล่องทรงยาวออกมาจากกล่องพัสดุ ด้านในกล่องคือโสมพันปีหนึ่งต้น

หลังจากวางโสมกล่องนี้ไว้ข้างๆ ฉินรุ่ยก็หยิบกล่องที่สอง กล่องที่สามออกมาอีก…

มีโสมทั้งหมดแปดกล่อง

หมดจากโสมก็เป็นเห็ดหลินจือ

หมดจากเห็ดหลินจือก็เป็นถั่งเช่า…

ล้วนเป็นยาบำรุงที่ราคาแพงหูฉี่ทั้งสิ้น

ฉินลี่ไม่ต้องดูก็รู้ว่าของพวกนั้นต้องมีมูลค่ามหาศาลแน่ เพราะประธานสาวจอมซึนคนนี้เป็นเศรษฐินีตัวจริงเสียงจริง

ฉินเซี่ยงฮุยกับสวีอวี้เสียที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับหนังตากระตุกรัวๆ

สุดท้าย ฉินรุ่ยก็กลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วประคองลูกท้อทองคำขนาดเท่าฝ่ามือคู่หนึ่งออกมาจากกล่อง

ลูกท้อคู่นี้ทำจากทองคำแท้ แถมข้างๆ ยังมีใบรับรองแนบมาด้วย

พอเห็นลูกท้อทองคำแท้คู่นี้ ฉินเซี่ยงฮุยก็ถึงกับพูดไม่ออก

พวกยาสมุนไพรเขารู้ว่าแพง แต่ลูกท้อทองคำคู่นี้กระแทกตาได้รุนแรงกว่าเห็นๆ

นี่มันทองคำเชียวนะ!

เขาทำไร่ทำนามาทั้งชีวิต เคยเห็นทองคำชิ้นใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้เสียที่ไหน

ชีหรูอวี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แอบทึ่งในใจ ถังซูหาน…สายเปย์เกินไปแล้ว

หลังจากรื้อของหมดกล่อง ฉินรุ่ยก็หันไปมองฉินลี่

ฉินลี่พยักหน้า ฉินรุ่ยจึงเริ่มแกะอีกกล่องต่อทันที

นั่นเป็นของที่ถังซูหานส่งมาให้แม่ของเขา

มือน้อยๆ ของฉินรุ่ยเริ่มสั่นระริก

พอเปิดกล่องใบนี้ออก เธอก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจอีกรอบ

ก่อนจะค่อยๆ ทยอยหยิบของออกมาทีละชิ้น

สร้อยคอทองคำขาว ต่างหูเพชร กำไลหยก เครื่องสำอาง กระเป๋าหนังจระเข้

และท้ายที่สุด…

กลับเป็นลูกท้อทองคำอีกหนึ่งคู่

สวีอวี้เสียยืนอึ้งตาค้างไปแล้ว

ของพวกนี้มีทั้งใบเสร็จและใบรับรองคุณภาพแนบมาให้อย่างครบครัน

ฉินรุ่ยชำเลืองมองใบเสร็จแล้วพึมพำออกมา “แม่… ของในกล่องนี้รวมกันทั้งหมดตั้งแปดล้านกว่าหยวนแน่ะ”

สวีอวี้เสีย: “…”

ฉินลี่พยักหน้าให้ฉินรุ่ย ส่งสัญญาณให้เธอแกะกล่องสุดท้าย

ฉินรุ่ยชักเริ่มไม่กล้าแกะต่อแล้ว

แต่พอฉินลี่แกล้งกระแอมไอขึ้นมาทีหนึ่ง เธอจึงจำต้องยื่นมือน้อยๆ ออกไปอีกครั้ง

กล่องสุดท้ายนี้เป็นของขวัญที่ส่งมาให้เธอนั่นเอง

--