บทที่ 94 บอดี้การ์ดกับลูกสะใภ้

พออาหลี่ถอยหลังไปสองสามก้าว รถเบนท์ลีย์มูลซานก็ออกตัวอีกครั้ง

ถ้าชีหรูอวี้ยังมองเจตนาของฉินลี่ไม่ออกจนถึงตอนนี้ เธอก็คงเป็นคนโง่จริงๆ แล้ว

นี่มันคือการอวดเบ่งชัดๆ!

อวดเบ่งแบบคนประสบความสำเร็จกลับบ้านเกิด!

ถึงขนาดที่ว่าเพื่อการอวดเบ่งครั้งนี้ ฉินลี่ยังเตรียมบุหรี่จงหัวไว้ล่วงหน้าหนึ่งซองด้วยซ้ำ

ชีหรูอวี้ไม่รู้จะค่อนขอดเขาอย่างไรดีแล้ว

เมื่อฟังเสียงเพลงลูกทุ่งจังหวะตื๊ดๆ ดังกระหึ่มออกมาจากรถเบนท์ลีย์มูลซานมูลค่ากว่าสิบล้าน

เธอถึงกับสงสัยว่าตัวเองกำลังขับบีเอ็มดับเบิลยูมือสองคันละสองสามแสนอยู่หรือเปล่า

ทำไมมันถึงได้ดูบ้านๆ ขนาดนี้นะ?

แต่ก็ช่วยไม่ได้ บอสของเธอชอบอะไรแบบนี้

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ คนบ้านนอกชอบมุกแบบนี้กันทั้งนั้น

นั่นไง ไม่ทันไรก็มีกลุ่มคนหนุ่มสาวพากันมาล้อมไว้อีกกลุ่ม

คนหนุ่มสาวพวกนี้มากกว่าครึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นประถมของฉินลี่

ชีหรูอวี้จำต้องจอดรถอีกครั้ง

แล้วก็นั่งมองบอสของตัวเองแจกบุหรี่ พลางแสร้งทำเป็นถ่อมตัวท่ามกลางคำเยินยอสรรเสริญไม่ขาดสายของคนกลุ่มนั้น

พอมีคนถามขึ้นมาว่าชีหรูอวี้เป็นแฟนของฉินลี่หรือเปล่า

ฉินลี่ก็ตอบไปแค่ว่าเป็นเพื่อน

เพราะถ้าบอกว่าเป็นบอดี้การ์ด มันจะดูอวดเบ่งจนเกินไปหน่อย

ทว่าคนกลุ่มนั้นก็ยังเอ่ยปากชมชีหรูอวี้กันยกใหญ่

คำชมของคนชนบทมักจะตรงไปตรงมาและดูจริงใจ

ชีหรูอวี้ที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าแดงก่ำ

จากนั้นรถเบนท์ลีย์มูลซานก็แล่นต่อไปข้างหน้า ไม่ทันไรก็มีพวกคุณป้าสองสามคนเดินเข้ามาหาอีก

พวกคุณป้าก็พากันรุมชมชีหรูอวี้อีกรอบใหญ่

ชีหรูอวี้หน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ

เธอหน้าแดงไปแบบนี้อยู่สามสี่หน

พอมีคนเดินเข้ามาทักทายอีก ชีหรูอวี้ก็เริ่มทักทายตอบกลับไปสั้นๆ พร้อมกับฉินลี่บ้างแล้ว

เพราะจู่ๆ เธอก็รู้สึกขึ้นมาว่า

ความรู้สึกที่ความภาคภูมิใจพองฟูจนล้นปรี่แบบนี้…

ที่แท้มันก็ไม่เลวเลยจริงๆ!

ใครบ้างจะไม่ชอบให้คนอื่นชมกันล่ะ?

มิน่าล่ะบอสของเธอถึงได้ดูมีความสุขขนาดนี้

แวะจอดแวะคุยไปตลอดทาง ทั้งสองคนใช้เวลาเอ้อระเหยอยู่บนถนนเส้นนี้เกือบหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะมาถึงบ้านของฉินลี่

ก่อนจะลงจากรถ ฉินลี่เอ่ยถามยิ้มๆ “เป็นไง สะใจไหม?”

ชีหรูอวี้ลังเลไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้ายอมรับตามตรง

“มันต้องอย่างนี้สิ”

ฉินลี่พูดอย่างภาคภูมิใจ “คนเราประสบความสำเร็จก็ต้องกลับมาอวดที่บ้านเกิด ตัวเองสะใจแล้ว พ่อแม่ก็พลอยยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิด้วย”

ชีหรูอวี้รู้สึกเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างกับเรื่องนี้ เพราะเธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน

ฉินลี่เปิดประตูลงจากรถ เขาผลักประตูเหล็กบานใหญ่ของบ้านเปิดออก แล้วกวักมือเรียกชีหรูอวี้

ชีหรูอวี้ขับรถเบนท์ลีย์มูลซานเข้าไปในลานบ้านอย่างว่าง่าย

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น หญิงวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งก็เดินออกมาจากในบ้าน

หญิงคนนั้นก็คือแม่ของฉินลี่ สวีอวี้เสียนั่นเอง

สวีอวี้เสียเดินเข้ามาในลานบ้าน พอเห็นว่าเป็นลูกชายตัวเองกลับมา ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความดีใจทันที “อ้าว ลูกชายฉันกลับมาแล้ว”

ฉินลี่ยิ้มร่าเดินเข้าไปกอดเธอ “แม่ ผมคิดถึงแม่จะแย่อยู่แล้ว”

สวีอวี้เสียมองลูกชายตัวเองพลางยิ้มจนหุบไม่ลง ก่อนจะสังเกตเห็นรถเบนท์ลีย์สีขาวเงินจอดอยู่ในลานบ้าน จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “ลูก รถคันนี้ลูกขับกลับมาเหรอ?”

ฉินลี่ตอบว่า “ใช่ครับแม่ ผมเปิดบริษัทน่ะ พอทำเงินได้บ้างแล้ว”

สวีอวี้เสียประหลาดใจ “จริงเหรอเนี่ย?”

ฉินลี่พยักหน้า “จริงสิครับ ลูกชายแม่เคยโกหกแม่ที่ไหนกัน”

จังหวะนั้นเองชีหรูอวี้ก็ก้าวลงมาจากรถ ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างตัวรถ

สวีอวี้เสียเห็นว่ามีหญิงสาวสวยขนาดนี้มาด้วย ก็รีบกวักมือเรียกชีหรูอวี้ทันที

“ยายหนู มานี่เร็วเข้า มานี่สิ”

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ชีหรูอวี้ถึงค่อยๆ เดินเข้าไปทักทายอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“สวัสดีค่ะคุณน้า”

“จ้าๆ สวัสดีจ้ะ”

สวีอวี้เสียมองชีหรูอวี้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ

ยายหนูคนนี้สวยหยาดเยิ้ม รูปร่างก็สูงโปร่ง

ช่างเหมาะสมกับลูกชายของเธอเหลือเกิน

ฉินลี่มองปราดเดียวก็รู้ว่าแม่ตัวเองเข้าใจผิดไปแล้ว คราวนี้เขาไม่ได้โกหก แต่รีบอธิบายว่า “แม่ อย่าเข้าใจผิดนะ นี่บอดี้การ์ดของผม ชีหรูอวี้ครับ”

“บอดี้การ์ดเหรอ? ยายหนูสวยขนาดนี้เนี่ยนะเป็นบอดี้การ์ดของแก?” สวีอวี้เสียพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ฉินลี่จึงได้แต่บอกว่า “แม่ อย่าเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงนะ ฝีมือเธอเก่งมากเลยล่ะ”

สวีอวี้เสีย: “…”

นี่ฉันกำลังพูดเรื่องฝีมืออยู่หรือไงกัน?

เจ้าลูกชายทื่อเอ๊ย!

ยายหนูดีขนาดนี้กลับเอามาเป็นบอดี้การ์ดเนี่ยนะ!

เอามาเป็นแฟนคอยนอนเคียงข้างบนเตียงไม่ดีกว่าหรือไง?

สวีอวี้เสียตวัดสายตามองค้อนเขา รู้สึกหงุดหงิดที่ลูกชายไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย

ไม่ว่าจะใช่บอดี้การ์ดหรือไม่ สวีอวี้เสียก็ยังคงพาชีหรูอวี้เดินเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น

ความกระตือรือร้นมันต้องมีอยู่แล้ว

ตอนนี้เป็นบอดี้การ์ด ไม่แน่วันหน้าอาจจะกลายมาเป็นลูกสะใภ้ของเธอก็ได้

พอเดินเข้ามาในบ้าน สวีอวี้เสียก็ให้ชีหรูอวี้นั่งลงบนโซฟา จากนั้นก็ยกผลไม้มาให้แล้วยังรินน้ำให้อีกแก้ว

ชีหรูอวี้รู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูกทันที

นี่คือแม่ของบอสแท้ๆ กลับต้องมาคอยบริการเธอ

เธอรู้สึกประหม่าจนแทบไม่กล้านั่งเลยด้วยซ้ำ

ฉินลี่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ได้แต่พูดไม่ออก

ทิ้งเขาไว้ข้างๆ แล้วไปคอยเอาอกเอาใจบอดี้การ์ดของเขาเนี่ยนะ

ความคิดของแม่ตัวเองออกนอกหน้าเกินไปแล้วจริงๆ

ถ้าแม่รู้ว่าเขามีแฟนอยู่ตั้งหลายคนแล้ว

จะยังกระตือรือร้นอยากได้ชีหรูอวี้มาเป็นลูกสะใภ้ขนาดนี้อยู่อีกไหมนะ?

“แม่ พ่อล่ะครับ?” ฉินลี่ถามขึ้น

สวีอวี้เสียตอบว่า “พ่อแกออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว บอกว่าคืนนี้ถึงคิวบ้านเราเปิดน้ำเข้านา แกเลยไปพูนดินที่คันนาเตรียมไว้น่ะ”

ฉินลี่พยักหน้า แล้วถามต่อ “แล้วน้องรุ่ยล่ะครับ? ยังไม่ปิดเทอมเหรอ?”

น้องรุ่ยก็คือน้องสาวของฉินลี่ ฉินรุ่ย ปีนี้กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสามในตัวอำเภอ

“หยุดแล้วจ้ะ หยุดแค่วันเดียว ตอนนี้นั่งทำการบ้านอยู่ในห้องนั่นแหละ” สวีอวี้เสียบอก

ฉินลี่จึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องของน้องสาวทันที

ส่วนเรื่องที่แม่จะคุยอะไรกับชีหรูอวี้นั้น เขาไม่สนใจแล้ว

อยากจะคุยอะไรก็คุยไปเถอะ

พอเดินมาถึงหน้าห้องของน้องสาว ฉินลี่ก็เคาะประตู

เด็กสาวโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมมีความเป็นส่วนตัว

จะผลักประตูพรวดพราดเข้าไปเลยไม่ได้

ไม่นานนัก เด็กสาวที่มัดผมหางม้าก็เปิดประตูออกมา

พอเปิดประตูเห็นว่าเป็นฉินลี่ เด็กสาวก็เอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจแกมดีใจ “พี่ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

ฉินลี่เห็นน้องสาวก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน เขาลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอพลางบอกว่า “เพิ่งกลับมาถึงน่ะ เธอตั้งใจเรียนจังเลยนะ ขนาดเสียงข้างนอกยังไม่ได้ยินเลย”

“ก็ใช่น่ะสิคะ”

ฉินรุ่ยเบะปากบ่นอุบ “การบ้าน ม.ปลายปีสามเยอะจะตาย ได้หยุดแค่วันเดียวยังต้องมานั่งทำการบ้านอีก”

ฉินลี่ยิ้มร่า “พักไว้ก่อนเถอะ พี่มีของขวัญจะให้ มานี่เร็ว”

“จริงเหรอ? มีของขวัญด้วยเหรอคะ?”

พอได้ยินว่ามีของขวัญ ฉินรุ่ยก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เธอเดินตามฉินลี่มาที่ห้องรับแขก พอเห็นชีหรูอวี้นั่งอยู่บนโซฟา ฉินรุ่ยก็เอ่ยถามอย่างร่าเริงทันที “พี่ นี่พี่สะใภ้หนูเหรอคะ?”

ฉินลี่จึงต้องอธิบายสถานะของชีหรูอวี้ให้เธอฟังอีกรอบ

การต้องมาคอยอธิบายเรื่องพวกนี้มันน่าเหนื่อยใจชะมัด

รู้อย่างนี้ขับรถกลับมาคนเดียว หรือไม่ก็ให้ชีหรูอวี้ไปนอนโรงแรมในตัวอำเภอน่าจะดีกว่า

หลังจากฟังคำอธิบายของฉินลี่จบ

ฉินรุ่ยกลับมีความคิดแบบเดียวกับสวีอวี้เสียเป๊ะ

พี่ชายของเธอนี่ทื่อจริงๆ

สาวสวยขนาดนี้ กลับเอามาใช้งานเป็นบอดี้การ์ด

มีไว้เพื่อมีหลานตัวน้อยๆ ให้เธอไม่ดีกว่าหรือไง?

จังหวะนั้นเอง ฉินเซี่ยงฮุย พ่อของฉินลี่ก็กลับมาถึงพอดี พอเห็นว่าในลานบ้านมีรถเพิ่มมาคันหนึ่ง เขาก็งุนงงอยู่บ้าง

หลังจากฉินลี่เอ่ยทักทาย ฉินเซี่ยงฮุยก็ถามถึงเรื่องชีหรูอวี้ก่อน แล้วค่อยถามถึงเรื่องรถตามมา

เอาล่ะสิ!

ต้องอธิบายใหม่อีกรอบจนได้