บทที่ 93 คำถามชวนคอขาดบาดตายของชีหรูอวี้

วันต่อมา วันแรงงาน 1 พฤษภาคม

ฉินลี่เก็บข้าวของเสร็จตั้งแต่เช้าตรู่ เตรียมตัวออกเดินทาง

ครั้งนี้ชีหรูอวี้ต้องตามฉินลี่กลับบ้านด้วย

เธอจึงสะพายเป้ใบหนึ่ง มารอเขาที่มหาวิทยาลัยจินเจียงล่วงหน้า

หลังจากทั้งสองเจอกัน ฉินลี่ก็นั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนชีหรูอวี้เป็นคนขับรถออกเดินทาง

บ้านของฉินลี่อยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งของมณฑลเยี่ยนเหอ ห่างจากจินเจียงเกือบ 150 กิโลเมตร

หากขึ้นทางด่วนก็ต้องใช้เวลาราวสามชั่วโมงถึงจะถึงบ้าน

วันนี้เป็นวันหยุด บนถนนมีรถเยอะเป็นพิเศษ แค่ขับไปถึงทางขึ้นทางด่วนจินเจียง ทั้งคู่ก็เสียเวลาไปเกือบชั่วโมงแล้ว

ฉินลี่โทรศัพท์บอกพ่อกับแม่ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนอยู่บนรถ

พอเบนท์ลีย์ มูซานแล่นขึ้นทางด่วน ด้วยความที่ไม่มีอะไรทำ ฉินลี่จึงเอื้อมมือไปเปิดวิทยุในรถ

เสียงดนตรีฟังสบายดังขึ้น

ฉินลี่มองดูชีหรูอวี้ที่กำลังตั้งใจขับรถ แล้วถามแก้เบื่อ “นี่ นักเรียนชี ปีนี้คุณอายุเท่าไรแล้ว”

ชีหรูอวี้ได้ยินก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “บอส คุณไม่รู้เหรอคะว่าอายุคือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้หญิงน่ะ”

“รู้สิ”

ฉินลี่ยิ้มพลางพูด “แต่ผมชอบฟังความลับของคนอื่นนี่นา”

ชีหรูอวี้พูดว่า “บอส คุณนิสัยเสียแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ”

“ก็ไม่เชิงหรอกมั้ง!”

ฉินลี่คิดแล้วพูดต่อ “ตอนนอนผมเรียบร้อยจะตาย”

ชีหรูอวี้: “…”

“เร็วๆ เข้า รีบบอกมา นี่คือคำสั่ง” ฉินลี่เร่ง

ชีหรูอวี้จนใจจึงตอบว่า “23 ค่ะ”

ฉินลี่ทำหน้าประหลาดใจ “เอ๊ะ ที่แท้ก็แก่กว่าผมตั้งสองปี”

พอได้ยินแบบนั้น ชีหรูอวี้ก็อยากจะสวนกลับไปว่า ‘งั้นก็ยังไม่รีบเรียกพี่สาวอีก’ แต่คำพูดก็มาติดอยู่ที่ริมฝีปากจนต้องกลืนลงคอไป

ฉินลี่ถามต่อ “แล้วสัดส่วนของคุณล่ะเท่าไร”

ชีหรูอวี้พูดอย่างน้อยใจ “บอส คุณเลิกรังแกฉันได้ไหมคะ”

“นี่เรียกรังแกที่ไหนกัน การทำความรู้จักลูกน้องเป็นหน้าที่ที่เจ้านายทุกคนพึงมีต่างหาก” ฉินลี่แก้ตัวอย่างหน้าไม่อาย

“ฉันไม่รู้ค่ะ” ชีหรูอวี้ตัดสินใจปากแข็งให้ถึงที่สุด

เห็นท่าทางของเธอ ฉินลี่ก็หัวเราะลั่น

เขาไม่ได้อยากรู้สัดส่วนของชีหรูอวี้จริงๆ หรอก แค่อยากแหย่ลูกน้องมาดนิ่งคนนี้เล่นเท่านั้น

“บอส ฉันขอถามอะไรคุณอย่างจริงจังได้ไหมคะ”

ฉินลี่นึกไม่ถึงว่าพอตนเองเลิกถาม ชีหรูอวี้กลับเป็นฝ่ายอยากถามเขาบ้าง

เขาพยักหน้ารับ “ได้สิ ถามมาเลย”

“ถ้างั้นคราวนี้บอสตอบอย่างจริงจังได้ไหมคะ”

เห็นได้ชัดว่าชีหรูอวี้ยังจำเรื่องคราวก่อนที่ฉินลี่บอกว่าจะยึดหลักประชาธิปไตย แต่สุดท้ายกลับเล่นตุกติกได้

“ได้ๆ คุณถามมาเถอะ”

ยังไงก็นั่งว่างๆ นานๆ ทีลูกน้องคนนี้จะยอมคุยเล่นก่อน ฉินลี่จึงตอบตกลงทันที

ชีหรูอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากถาม “บอส ฉันอยากถามว่า บรรดาสาวๆ ที่คุณตามจีบอยู่ คุณชอบพวกเธอทุกคนเลยเหรอคะ”

ฉินลี่พยักหน้า ตอบอย่างตรงไปตรงมา “ก็ชอบทุกคนน่ะสิ ถ้าไม่ชอบผมจะไปจีบทำไมล่ะ”

“แต่คนเราจะชอบคนหลายคนพร้อมกันได้ยังไงคะ” ชีหรูอวี้ไม่เข้าใจ

“บางทีผมอาจจะโลภมากมั้ง”

ฉินลี่ยืดตัวนั่งตรงพลางพูด “แต่ผมชอบพวกเธอทุกคนจริงๆ”

ชีหรูอวี้ถามต่อ “แล้วถ้าหยางซิงอวิ้นกับถังซูหานตกน้ำพร้อมกัน แล้วช่วยได้แค่คนเดียว บอสจะช่วยใครคะ”

ฉินลี่ได้ยินก็ตกใจ “ถามอะไรพิลึกแบบนี้”

ชีหรูอวี้พยักหน้า สื่อความหมายว่าใช่ ถามแบบพิลึกๆ นี่แหละ

และเธอก็อยากรู้คำตอบจริงๆ

เธออยากรู้ว่าระหว่างสองคนนี้ ฉินลี่แคร์ใครมากกว่ากัน

เพราะผู้หญิงสองคนนี้ต่างก็มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับฉินลี่อย่างเห็นได้ชัด

“ผมเลือกที่จะช่วยทั้งคู่ แต่ถ้าตามความเป็นจริงช่วยได้แค่คนเดียว ผมคงช่วยคนที่อยู่ใกล้ผมมากกว่าล่ะมั้ง”

คำตอบของฉินลี่ในครั้งนี้จริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ชีหรูอวี้ได้ยินคำตอบนี้ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นจึงถามต่อ “แล้วถ้าอยู่ใกล้เท่ากันล่ะคะ”

ฉินลี่: “…”

วันนี้ชีหรูอวี้ใจกล้าไม่เบาเลยจริงๆ

เวลาถามคำถามถึงได้ต้อนเขาจนมุมขนาดนี้

ฉินลี่คิดอยู่นาน

แต่ทั้งหยางซิงอวิ้นและถังซูหาน เขาตัดใจทิ้งใครไปไม่ได้เลยจริงๆ

“งั้นก็คงหลับตาแล้วสุ่มเลือกมาสักคน”

“เรื่องบางเรื่องมันทำเป็นข้อสอบปรนัยไม่ได้หรอก สิ่งที่ผมทำได้คือพยายามปกป้องพวกเธอไม่ให้ตกน้ำก็พอ”

ชีหรูอวี้พยักหน้า

ไม่เซ้าซี้เรื่องนี้อีกต่อไป

เธอรู้แล้วว่าฉินลี่รู้สึกอย่างไรกับทั้งสองคน

ทว่านานๆ ทีฉินลี่จะตอบคำถามอย่างจริงจังแบบนี้

ชีหรูอวี้จึงตัดสินใจถามอีกคำถามหนึ่ง

“บอส ฉันยังมีคำถามสุดท้ายค่ะ”

ฉินลี่ยิ้มพลางพูด “คุณนี่คำถามเยอะจริงนะ เอ้า ถามมา”

ชีหรูอวี้เริ่มอยู่ไม่สุข ลังเลอยู่พักหนึ่งถึงได้เอ่ยปาก “บอส ฉันอยากรู้ว่า…”

“คุณชอบเจิงโหรวหรือเปล่าคะ”

ฉินลี่: “…”

ตูม!

คำพูดของชีหรูอวี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของฉินลี่อย่างจัง

เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ชอบงั้นเหรอ

หรือไม่ชอบกันแน่

เขาคิดว่าคำถามเรื่องใครตกน้ำนั่นคือขีดสุดของชีหรูอวี้แล้วแท้ๆ

แต่เขากลับประเมินเธอต่ำไป

ที่แท้นี่ต่างหากคือไม้ตายเผด็จศึก!

ฉินลี่เงียบกริบ

คนที่ปกติปากคอเราะร้ายกลับกลืนน้ำลายไม่ลงและนิ่งเงียบไปเสียเฉยๆ

กระทั่งชีหรูอวี้ขับรถลงจากทางด่วน และเข้าใกล้ตัวอำเภอเล็กๆ แห่งนั้นเข้าไปทุกที

ฉินลี่ก็ยังไม่ได้ตอบอะไรออกมาสักคำ

เมื่อเห็นท่าทีของเขา ชีหรูอวี้ก็ลอบถอนหายใจ

คนในมักมืดบอด คนนอกมองเห็นกระจ่างแจ้ง

บางครั้งการไม่ตอบ ก็คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

บอสคนนี้ของเธอ…

เจ้าชู้ร้ายกาจจริงๆ

----------

เวลาเกือบสิบเอ็ดโมง เบนท์ลีย์ มูซานน์ก็แล่นมาถึงตำบลกู่ถัง บ้านเกิดของฉินลี่ในที่สุด

บ้านของฉินลี่อยู่ทางฟากตะวันออกของตำบลกู่ถัง

หมู่บ้านของพวกเขาจึงมีชื่อว่าหมู่บ้านตงกู่ถัง

ฉินลี่เลือกที่จะปัดตกคำถามนั้นของชีหรูอวี้ทิ้งไป

แถมยังหมายหัวไว้ในใจว่าจะหาโอกาสเอาคืนบอดี้การ์ดสาวช่างซักคนนี้ให้สาสม

พอใกล้ถึงบ้าน อารมณ์ของฉินลี่ก็พลอยเบิกบานขึ้นมา

เมื่อมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เขาก็นึกถึงบทกวีบทหนึ่งของซูซื่อขึ้นมาได้

ท่องยุทธภพดั่งฝันผ่านไปห้าปี กลับมาเยือนทิวทัศน์ยังคงเดิม

แม้เขาจะไม่ได้จากบ้านไปนานถึงห้าปี หรือแม้แต่ห้าเดือนก็ยังไม่ถึงด้วยซ้ำ

แต่ตัวเขาในยามนี้เมื่อเทียบกับตอนที่ก้าวออกจากบ้านไปเรียนเมื่อไม่กี่เดือนก่อน นับว่าเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว

แบบนี้ถือว่าได้กลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติแล้วใช่ไหม

ริมถนนในหมู่บ้านมีชาวบ้านยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ประปราย

หลายปีมานี้ชนบทพัฒนาไปเร็วมาก รถอย่างเบนท์ลีย์แม้จะหาดูได้ยาก แต่ทุกคนต่างก็รู้ว่านั่นคือเบนท์ลีย์คันละหลายล้าน

ดังนั้นเมื่อเบนท์ลีย์มูลซานแล่นเข้ามาบนถนนสายนี้ จึงดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันขวับมามองทันที

“แค่กๆ”

ฉินลี่กระแอมสองทีแล้วสั่งชีหรูอวี้ “ชะลอรถ เปิดเพลงแดนซ์ คนรู้จักทักเมื่อไหร่ จอดทันที”

ชีหรูอวี้: “???”

นี่มันแผนอะไรกัน

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

แม้ชีหรูอวี้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยังทำตามที่เขาสั่ง

ความเร็วของเบนท์ลีย์มูลซานค่อยๆ ลดลง

เสียงเพลงแดนซ์จังหวะโจ๊ะๆ ดังกระหึ่มขึ้นในห้องโดยสาร

ฉินลี่กดลดกระจกหน้าต่างฝั่งที่นั่งข้างคนขับลง

ทันใดนั้น เสียงดนตรีก็ลอยทะลุออกไปนอกหน้าต่าง

คราวนี้เบนท์ลีย์มูลซานยิ่งกลายเป็นจุดสนใจหนักกว่าเดิม

ในกลุ่มคนที่กำลังมุงดู มีคนที่จำฉินลี่ได้จึงรีบเดินปรี่เข้ามาหาทันที

“ฉินลี่ ที่แท้ก็แกเองเรอะไอ้หนู!”

ชายวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งเดินยิ้มแป้นเข้ามา

และตามคำสั่งของฉินลี่…

คนรู้จักทักเมื่อไหร่ จอดทันที

ชีหรูอวี้จึงเหยียบเบรกจอดนิ่งอย่างว่าง่าย

จากนั้นเธอก็เห็นฉินลี่ ผู้ซึ่งปกติไม่เคยแตะบุหรี่เลยสักมวน ล้วงบุหรี่จงหัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“อาหลี่ ไม่เจอกันนานเลยครับ มา สูบบุหรี่สักมวน” ฉินลี่ยิ้มพลางเคาะบุหรี่จงหัวมวนหนึ่งส่งให้

ชายวัยกลางคนเห็นว่าเป็นยี่ห้อจงหัวก็ยิ้มแก้มแทบปริ รีบรับไปพลางลูบๆ คลำๆ ตัวถังรถเบนท์ลีย์ “ไม่เลวเลยนี่หว่าแก ไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้วรวยเลยเรอะ เบนท์ลีย์คันนี้แกซื้อเองเหรอเนี่ย”

“เพิ่งซื้อมาน่ะครับ พอดีปิดเทอมแล้ว ขับรถกลับบ้านมันสะดวกกว่า” ฉินลี่โม้หน้าตาย

“แกนี่มีอนาคตจริงๆ เบนท์ลีย์คันนี้อย่างน้อยต้องมีหลายล้านเลยมั้ง พ่อแกคราวนี้คงนอนตายตาหลับแล้วล่ะ เด็กมหาวิทยาลัยในหมู่บ้านเราก็พอมีอยู่บ้าง แต่ที่เก่งกาจถึงขั้นนี้เนี่ย เพิ่งเคยเห็นแกเป็นคนแรกเลยจริงๆ”

“ฮ่าๆ อาหลี่ก็ชมเกินไปครับ”

“ฮ่าๆ เอาเถอะ รีบกลับบ้านไปได้แล้ว เดี๋ยวพ่อแกจะรอนาน ว่างๆ ก็แวะไปกินข้าวที่บ้านอานะ”

“ได้เลยครับอาหลี่”

--