ตอนที่ 92
บทที่ 92 วัยเยาว์ย่อมมีวันเลิกรา
หิวข้าว · 6,098 ตัวอักษร
ฉินลี่กดร่างถังซูหานลงใต้ร่างอีกครั้ง
ถังซูหานมองเห็นความปรารถนาและแรงครอบครองอันเปี่ยมล้นจากดวงตาของเขา
เธอหลบสายตาเขาแล้วพูดว่า “ฉัน…ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ ค่ะ”
ฉินลี่ใช้มือซ้ายยันเตียงไว้ มือขวาเอื้อมไปจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงของเธอให้เข้าที่
เขาพูดอย่างอ่อนโยน “คราวก่อนทำให้คุณฝังใจเหรอครับ?”
ฉินลี่กังวลว่าความเมาคราวนั้นของตัวเองจะทิ้งรอยแผลไว้ในใจของเธอ
ถังซูหานพยักหน้าเบาๆ พลางพูด “เหมือนจะมีนิดหน่อยค่ะ คราวก่อน…มันเจ็บเกินไป”
ฉินลี่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ลูบศีรษะเธออย่างทะนุถนอมแล้วเอ่ยว่า “ผมรอคุณได้”
ถังซูหานหันกลับมามองเขา แววตามีประกายรู้สึกผิดปนอยู่เล็กน้อย
ฉินลี่ยิ้มบางๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วอ้าแขนออก “มากอดผมมา”
ถังซูหานไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร
แต่ก็ยอมขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาแต่โดยดี
“จูบผมสิ”
ฉินลี่กอดเธอไว้พลางยิ้ม “ให้ผมได้สัมผัสความรู้สึกตอนที่ท่านประธานคนสวยเป็นฝ่ายรุกบ้าง”
ถังซูหานค้อนใส่เขาอย่างน่ารัก จากนั้นจึงประทับริมฝีปากนุ่มสีแดงระเรื่อลงมาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
ทั้งสองจูบกันอีกครั้ง
นี่คือความอ่อนหวานอันเงียบงัน
หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็กอดก่ายแนบชิดพลางพูดคุยกันอีกหลายเรื่อง
ตั้งแต่เรื่องครอบครัวของแต่ละฝ่าย ไปจนถึงเรื่องสนุกสนานในชีวิตประจำวัน
ฉินลี่มีวิธีทำให้ถังซูหานหลุดหัวเราะได้เสมอ
นานๆ ทีทั้งคู่จะได้เปิดอกคุยกันอย่างลึกซึ้งเช่นนี้ หัวใจสองดวงจึงยิ่งผูกพันแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ฉินลี่อยู่คลอเคลียในห้องนอนของเธอจนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า
เขาเก็บของขวัญที่ถังซูหานเตรียมไว้ใส่ท้ายรถเบนท์ลีย์ มูซาน
จากนั้นจึงขับรถออกจากคฤหาสน์ ภายใต้สายตาที่ทอดมองส่งอย่างอาลัยของเธอ
พ้นจากคฤหาสน์ออกมา ฉินลี่ก็ขับรถพลางชื่นชมทัศนียภาพอันงดงามยามอาทิตย์อัสดง
ความใกล้ชิดสนิทสนมกับถังซูหานทำให้เขารู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก
เขาเอื้อมมือไปเปิดเครื่องเสียงในรถ
เสียงเพลงหวานซึ้งของนักร้องหญิงพลันดังกังวานขึ้น…
‘ค่ำคืนอันยาวนานที่มีเธอ แม้เมามายก็คือเรื่องจริง’
‘ทำให้ฉันได้พบความเชื่อใจในที่สุด’
‘ไม่ว่าทุกสิ่งจะมีข้อกังขาหรือไม่’
‘ความสุขก็คือการมีคนรัก’
‘เคยหวาดกลัวกับชีวิตนี้’
‘แต่เป็นเธอที่ยอมก้าวเข้ามาหาเสมอ’
‘ฉันถึงเพิ่งรู้ว่ามีวาสนาต่อกัน’
‘สร้างความมั่นใจของฉันขึ้นมาใหม่’
‘…’
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉินลี่ก็ขับรถกลับมาถึงมหาวิทยาลัยจินเจียง
ตอนเย็นเขากินข้าวกับเพื่อนร่วมห้องตามปกติ
หลังจากนั้น ทุกคนก็เริ่มคุยกันถึงแผนการช่วงหยุดยาววันแรงงาน
สุดท้ายฉินลี่จึงเสนอว่าให้จัดปาร์ตี้ส่งท้ายกันอีกสักรอบ
ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องแล้วตรงดิ่งไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตในมหาวิทยาลัยทันที
กว้านซื้อเบียร์มาหลายลังพร้อมกับของกินเล่นกองโต
พอถึงสี่ทุ่ม ชีวิตยามค่ำคืนก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
ฉินลี่ยังชวนเพื่อนผู้ชายห้องอื่นที่สนิทกันมาร่วมแจมอีกหลายคน
หนุ่มๆ ร่วมสิบกว่าคนเบียดเสียดยัดเยียดกันจนแน่นขนัดในห้องพักแคบๆ ขนาดสิบกว่าตารางเมตรนี้อีกครั้ง
ทุกคนนั่งล้อมวงกระดกเบียร์พลางคุยโม้โอ้อวดกันอย่างเมามันไร้ทิศทาง
จากนั้นก็เริ่มถกเถียงกันอย่างออกรสเรื่องผู้หญิงในมหาวิทยาลัย
คนไหนหุ่นดี คนไหนเซ็กซี่เย้ายวน คนไหนแอบกุ๊กกิ๊กกับผู้ชายคนไหน
แต่ละคนเล่าเป็นตุเป็นตะราวกับเห็นมากับตาตัวเอง
พอผู้ชายมารวมตัวกัน บรรยากาศไม่มีทางกร่อยอยู่แล้ว
ความคึกคักในห้องพักพุ่งทะยานไม่หยุด
สุดท้ายก็เป็นไอ้ลูกหมาจางลี่ฟานที่เสนอไอเดียขึ้นมาอีก
คราวก่อนดูหนังผี คราวนี้มันเสนอให้เล่าเรื่องผีกันคนละเรื่อง
เวลาใกล้เที่ยงคืน ไฟในหอพักดับลงแล้ว
ยามดึกสงัดมีเพียงเสียงแมลงร้อง เหมาะแก่การเล่าเรื่องผีเป็นที่สุด
ไม่มีอะไรพลิกโผ ข้อเสนอสุดงี่เง่านี้ได้รับความเห็นชอบจากก๊วนคนบ้าพวกนี้ตามเคย
จากนั้นเด็กหนุ่มร่างผอมคล้ำคนหนึ่งก็อาสาขอเริ่มก่อน
ฉินลี่มองดู นั่นคือหลัวสูว์กวงจากสาขาเดียวกัน
หลัวสูว์กวงกระแอมสองที รอจนทุกคนเงียบลงแล้วจึงเริ่มเล่า
“กูขอเกริ่นก่อน เรื่องนี้กูอ่านเจอมาจากโปเยโปโลเย”
“เรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่สยองที่สุดเท่าที่กูเคยได้ยินมาเลย”
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในยุคโบราณ มีผู้ชายคนหนึ่ง ไอ้ตรงนั้นของเขาใหญ่มาก เพราะมันใหญ่เกินไป ทั้งชีวิตเลยไม่เคยรู้สึกฟินแบบสุดๆ สักที”
“มีคืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนอนหลับอยู่ในห้อง จู่ๆ ก็มีสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามา”
“ผู้ชายคนนั้นก็สงสัย ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้ ทำไมถึงมีผู้หญิงมาหาถึงที่ได้วะ?”
“เขาเลยเดาว่า ผู้หญิงคนนี้ถ้าไม่ใช่ผีก็ต้องเป็นปีศาจแน่ๆ”
“แต่ผู้หญิงคนนั้นดันสวยหยาดเยิ้มเกินไป”
“สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว มีอะไรกับเธอจนได้”
“พอผู้ชายถอดกางเกงออก ผู้หญิงคนนั้นก็ตกใจแทบแย่”
“แล้วก็คิดจะหนี”
“มีหรือที่ผู้ชายจะยอมปล่อยไปตอนนั้น เขาก็เลยจัดหนักแบบหักหาญน้ำใจซะเลย”
“พอผู้ชายเสร็จกิจ ผู้หญิงคนนั้นก็สลบเหมือดไปแล้ว”
“ผู้ชายก็กอดเธอหลับไปด้วยความอิ่มเอมใจ”
“ใครจะไปรู้ว่า…”
“พอเช้าวันต่อมา ผู้ชายตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองนอนกอดซากจิ้งจอกตายมาทั้งคืน”
ทุกคน: “…”
หลัวสูว์กวงมองทุกคนด้วยสายตาคาดหวัง รอคอยปฏิกิริยา
จางลี่ฟานกะพริบตาปริบๆ มองเขาแล้วถามว่า “เล่าจบแล้วเหรอ?”
หลัวสูว์กวงพยักหน้า “จบแล้วสิ น่ากลัวไหมล่ะ?”
“เชี่ย”
จางลี่ฟานบ่นอุบ “ไอ้เวรเอ๊ย มึงแน่ใจนะว่าที่เล่ามาคือเรื่องผี?”
กลุ่มเพื่อนผู้ชายพากันรุมด่าทันที
เรื่องนี้ฟังยังไงก็ทะลึ่ง ไม่เห็นจะเข้าท่าตรงไหน
ยังมีหน้ามาถามคนอื่นอีกว่าน่ากลัวไหม
พอกลุ่มคนเริ่มเงียบลงอีกครั้ง จางลี่ฟานก็พูดว่า “ให้กูเล่าเองดีกว่า เดี๋ยวจัดให้เรื่องหนึ่ง”
ทุกคนเริ่มจิบเบียร์ต่อพลางตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ
“กาลครั้งหนึ่ง มีนักศึกษาสาวคนหนึ่ง”
“คืนหนึ่ง เธอออกไปดื่มเหล้ากับเพื่อนข้างนอก”
“ดื่มจนดึกมาก เริ่มเมาแล้ว เธอถึงได้กลับหอ”
“พอกลับถึงหอพัก เธอก็ใช้กุญแจไขเปิดประตู”
“ตอนนั้นในห้องพักทั้งมืดทั้งเงียบสงัด”
“เพราะกลัวว่าจะรบกวนเวลาพักผ่อนของเพื่อนร่วมห้อง เธอเลยไม่ได้เปิดไฟ”
“แต่คลำทางในความมืดขึ้นไปบนเตียง แล้วก็นอนหลับยาวจนถึงเช้า”
“แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้น”
“พอตื่นขึ้นมา เธอก็แทบช็อกหมดสติ เมื่อพบว่ารูมเมตทุกคนนอนตายเกลื่อนอยู่บนเตียง”
“แต่ละคนร่างโชกไปด้วยเลือด”
“แต่ที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นก็คือ…”
“บนผนังห้อง มีตัวหนังสือตัวโตเขียนด้วยเลือดสดๆ”
“ข้อความนั้นเขียนไว้ว่า…”
“โชคดีนะ ที่เธอไม่เปิดไฟ!”
พอจางลี่ฟานเล่าจบ เจ้าหัวโตหลี่เจียงก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
เรื่องนี้ไม่มีทั้งผีทั้งปีศาจ
แต่ยิ่งคิดตามก็ยิ่งชวนให้เสียวสันหลัง
พวกผู้ชายใจเสาะในกลุ่มยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว
ทว่าทุกคนกลับพร้อมใจกันปรบมือให้เกรียวกราว
จางลี่ฟานคนนี้ ปกติไม่ค่อยชอบอวดโอ้อะไร แต่ฝีมือการเล่าเรื่องถือว่าจัดจ้านไม่เบา
นี่สิถึงจะนับเป็นเรื่องสยองขวัญเรื่องแรกของค่ำคืนนี้
เรื่องของหลัวสู่กวงเมื่อกี้เทียบไม่ติดเลยสักนิด
อย่างมากก็ตั้งชื่อได้แค่ ‘ชีวิตรันทดของปีศาจจิ้งจอก’
ทุกคนยกเบียร์ขึ้นจิบพร้อมกัน
จากนั้น แต่ละคนก็ผลัดกันเล่าเรื่องผีต่อกันไปเรื่อยๆ
บางเรื่องก็น่ากลัวจริงๆ
แต่บางเรื่องฟังดูแล้วก็เป็นแค่มุกตลกฝืดๆ
เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดวันแรงงาน ไม่ต้องไปเรียน
คืนนี้ทุกคนเลยนั่งสังสรรค์กันดึกกว่าเดิม
เบียร์หลายลังถูกซดจนเกลี้ยง
กระทั่งดึกสงัดจนรอบด้านเงียบสงัด ทุกคนถึงค่อยแยกย้ายกันไปด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคาอารมณ์สนุก
ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยช่างเต็มไปด้วยสีสันหลากหลาย
ในฐานะรุ่นพี่ปีสี่ วันเวลาที่พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตสนุกสนานไร้กังวลแบบนี้เหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว
สิ่งที่ต้องเผชิญต่อไปคือแรงกดดันจากการหางานหรือการสอบเรียนต่อปริญญาโท
ช่วงเวลาวัยเยาว์ของพวกเขา
ค่อยๆ ลอยห่างออกไปพร้อมกับเรื่องเล่าสยองขวัญในค่ำคืนนี้เสียแล้ว
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น