บทที่ 91 ยอมฉันซะดีๆ เถอะ

พอมีคนแบก คราวนี้ฉินลี่กับหลี่เจียงเล่นเกมด้วยกันก็รู้สึกต่างไปจากเดิมทันที

ฝีมือของกระต่ายขาวใส่กางเกงในไม่เลวเลยจริงๆ

แถมชั้นเชิงการประจบเอาใจลูกพี่ก็เข้าขั้นเซียน

ความจริงเขาแบกหนึ่งต่อห้าในแรงค์นี้ได้สบาย แต่กลับไม่คิดจะแย่งคิลเลยแม้แต่น้อย

เอาแต่คอยตามประกบข้างกายฉินลี่เงียบๆ เพื่อคุ้มกันความปลอดภัยให้เขา

ทำให้ฉินลี่ได้สัมผัสความสนุกของเกมอย่างเต็มที่ แถมไม่ตายง่ายๆ จากฝีมือศัตรูอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่ฉินลี่เก็บคิลได้หรือเก็บกวาดสถานการณ์จนชนะ เขาก็จะเป็นคนแรกเสมอที่ตะโกนบอกว่าสุดยอด

ความรู้สึกแบบนี้มันจะฟินเกินไปแล้ว!

นี่น่ะเหรอพลังแห่งเงินตรา?

โคตรจะดีเลยเว้ย!

ฉินลี่เล่นเกมอย่างเพลิดเพลินเจริญใจ

บ้าเอ๊ย!

เมื่อก่อนทำไมถึงไม่เคยรู้เลยนะว่าเกมนี้มันสนุกขนาดนี้?

ต่อไปเวลาเล่นเกมมันต้องแบบนี้สิ

หาสตรีมเมอร์ที่ทั้งประจบเก่งทั้งเล่นโหดสักคน มาช่วยแบกให้บินไปเลย

ด้านหลี่เจียงกลับรู้สึกเซ็งๆ อยู่บ้าง สบถขึ้นมาว่า “บ้าเอ๊ย ไอ้หมาเลียนี่ ทำไมชอบแย่งกูเลียจังวะ? สันดานเหมือนมึงเลยจางลี่ฟาน”

จางลี่ฟานตะโกนลั่นมาจากในห้องน้ำ “นินทากูลับหลังขอให้ไอ้จ้อนเน่า!”

หลี่เจียง: “…”

หลังจากเล่นเกมกันอย่างเมามันไปสองสามชั่วโมง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของฉินลี่ก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นวีแชตที่ถังซูหานส่งมา

ถังซูหาน: ทำอะไรอยู่?

ฉินลี่: กำลังชี้แนะรูมเมตเขียนวิทยานิพนธ์ครับ

ถังซูหาน: มาหาฉันที่บ้านหน่อย

ฉินลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพิมพ์ตอบกลับทันที

‘ฉินลี่: กลางวันแสกๆ แบบนี้จะดีเหรอครับ?’

‘ถังซูหาน: …’

‘ถังซูหาน: อย่าพูดมาก ให้เวลายี่สิบนาที’

‘ถังซูหาน: 【ตำแหน่งที่ตั้ง】’

ฉินลี่เก็บโทรศัพท์ด้วยความงุนงง

ถังซูหานกลับบ้านไปแล้วงั้นเหรอ?

เขาลาหยุด เธอก็ไม่ไปทำงานเหมือนกันเนี่ยนะ?

อีกอย่าง เรียกเขาไปที่บ้านเธอหมายความว่ายังไงกันแน่?

ช่างเถอะ

ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง

ฉินลี่บอกลากระต่ายขาวใส่กางเกงในแล้วกดออกจากเกม

เจ้ากระต่ายขาวนี่เล่นใช้ได้ทีเดียว

อืม คราวหน้าค่อยจ้างหมอนี่อีก

ฉินลี่ล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็ออกจากห้อง ขับรถตรงไปยังพิกัดที่ถังซูหานส่งมาทันที

ยังไม่ถึงยี่สิบนาที ฉินลี่ก็มาถึงที่หมาย

คฤหาสน์ เจอคฤหาสน์อีกแล้ว

ตำแหน่งที่ถังซูหานส่งมาเป็นคฤหาสน์ที่มีอาณาเขตกว้างขวางมาก

แถมยังใหญ่กว่าคฤหาสน์ของหานซื่อจงที่ฉินลี่เคยเห็นคราวก่อนเสียอีก

ที่แท้คราวก่อนที่คฤหาสน์แพลตตินัม สิ่งที่ถังซูหานพูดไว้ก็เป็นเรื่องจริง

บ้านของเธอไม่ด้อยไปกว่าคฤหาสน์ของหานซื่อจงเลย แถมยังดูเหนือกว่าขั้นหนึ่งด้วยซ้ำ

หน้าประตูคฤหาสน์มียามยืนเฝ้าอยู่

อาจเป็นเพราะถังซูหานสั่งความเอาไว้ล่วงหน้า พวกเขาจึงเปิดทางให้ฉินลี่ผ่านเข้าไปทันที

ฉินลี่ขับเบนท์ลีย์ มูซานน์เข้าไปในคฤหาสน์ แล่นไปอีกสิบกว่านาทีกว่าจะถึงจุดที่ระบุตำแหน่งไว้

มันคือวิลล่าสองชั้นหลังย่อมสีน้ำตาล

ตอนนั้นถังซูหานกำลังนั่งรอเขาอยู่บนเก้าอี้หน้าประตู

ข้างตัวเธอมีกล่องกระดาษใบใหญ่ตั้งอยู่อีกสองสามใบ

ฉินลี่ลงจากรถ เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ มองกล่องเหล่านั้นแล้วเอ่ยถาม “นี่จะย้ายบ้านเหรอครับ?”

“ของขวัญให้ครอบครัวนายต่างหาก”

ถังซูหานชี้ไปยังกล่องทีละใบพลางอธิบาย “อันนี้ให้พ่อนาย กล่องนี้ให้แม่นาย ส่วนกล่องเล็กตรงนั้นให้น้องสาวนาย”

ฉินลี่เห็นว่าเธอเตรียมของขวัญให้อย่างใส่ใจขนาดนี้ก็ดีใจขึ้นมาทันที “เกรงใจจังครับ ทำให้ประธานถังต้องเปลืองเงินซะแล้ว”

ถังซูหานปรายตาค้อนใส่เขา คนหน้าหนาขนาดนี้รู้จักคำว่าเกรงใจกับเขาด้วยเหรอ?

“ในนี้มีอะไรบ้างเหรอครับ? ผมขอแกะดูหน่อยนะ” ฉินลี่พูดพลางย่อตัวลงจะเปิดกล่อง

ถังซูหานรีบห้ามทันควัน “ไม่ได้นะ! ไม่ได้ให้นายสักหน่อย จะแกะทำไม?”

“อ้าว” ฉินลี่ชะงักมือ “แล้วของผมล่ะครับ?”

ถังซูหานตอบกลับอย่างหมั่นไส้ “เอาฝ่ามือไปสองทีไหมล่ะ?”

เฮ้ย!

คิดว่าเลขาฯ ตัวน้อยคนนี้ไม่เอาจริงแล้วเห็นเป็นเสือกระดาษหรือไง?

“ในบ้านมีคนอยู่ไหมครับ?” ฉินลี่ถาม

ถังซูหานตอบเรียบๆ “มีป้าแม่บ้านอยู่สองสามคน ทำไมเหรอ?”

ฉินลี่พยักหน้า จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปในวิลล่าหน้าตาเฉย

“ขอเข้าไปชมห้องคุณหน่อยนะ”

“คนบ้า อย่าเข้าไปนะ!”

ฉินลี่เดินเข้ามาในวิลล่า พบว่าตกแต่งได้อย่างประณีตและหรูหราสุดๆ

แค่โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ในห้องนั่งเล่นก็คงมูลค่ามหาศาลแล้ว

ชั้นหนึ่งมีคนรับใช้อยู่สองสามคน ฉินลี่กวาดสายตามองรอบๆ

แล้วก็พบว่าห้องนอนของถังซูหานไม่ได้อยู่ชั้นล่าง น่าจะอยู่ชั้นสอง

เขาจึงก้าวตรงไปยังบันได

ถังซูหานเห็นเขาจะขึ้นไปข้างบนก็รีบสาวเท้าวิ่งนำขึ้นไปเสียงตึงตัง

ในห้องเธอมีของส่วนตัวอยู่ตั้งเยอะ จะให้เจ้าบ้านี่เห็นไม่ได้เด็ดขาด

ฉินลี่เห็นเธอจะหนีก็รีบสาวเท้าตามติด

ถังซูหานมาถึงห้องหนึ่งบนชั้นสอง เธอผลักประตูแทรกตัวเข้าไปแล้วหันกลับมาตั้งใจจะลงกลอน

แต่ฉินลี่ตามมาทันพอดี เขาใช้ตัวดันบานประตูด้านนอกไว้

ออกแรงดันแค่นิดเดียว ร่างเขาก็แทรกตัวมุดเข้ามาได้ลื่นไหลเหมือนปลาไหล

“หึๆ ยังคิดจะหนีอีกเหรอ”

ฉินลี่พุ่งตัวเข้าใส่ดุจเสือตะครุบเหยื่อ กดร่างของถังซูหานลงบนเตียงใหญ่ทันที

ฉินลี่ทับอยู่บนตัวถังซูหาน ร่างกายแนบชิดกันจนใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันควัน

“คนบ้า รีบลุกออกไปเดี๋ยวนี้!”

“เรียกพี่ก่อนสิครับ” ฉินลี่ว่าอย่างหน้าด้านๆ

ถังซูหานพ่นลมหายใจใส่อย่างขัดใจ “ฉันอายุมากกว่านายนะ!”

“ถ้าไม่เรียกพี่ ผมก็ไม่ลุก”

พูดจบ ฉินลี่ก็แกล้งขยับตัวบดเบียดไปมา

เดิมทีเขาแค่กะจะแกล้งขู่เธอเล่นเท่านั้น

ทว่าพอสัมผัสได้ถึงทรวดทรงอันเย้ายวนใต้ร่าง ฉินลี่ก็เกือบจะหักห้ามใจไม่ไหวจนอยากจะจัดการเธอให้รู้แล้วรู้รอดตรงนี้เสียเลย

ถังซูหานเองก็สัมผัสได้ถึงอันตราย จึงรีบพูดขึ้น “รีบลุกไปเลยนะ เดี๋ยวคนรับใช้ก็เข้ามาหรอก”

ฉินลี่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ทั้งนั้น “ขู่ใครกันครับ รีบเรียกพี่เร็วเข้า”

ถังซูหานส่ายหน้าแล้วเอ่ย “ฉันไม่… อื้อ~”

ฉินลี่ก้มลงประกบริมฝีปากเล็กของเธอทันที แรงดิ้นรนขัดขืนของถังซูหานพลันอ่อนระทวยลงในพริบตา

ทั้งสองคนนัวเนียกันอยู่บนเตียงพักใหญ่

ลิปสติกของถังซูหานโดนฉินลี่กินไปจนเกลี้ยงอีกแล้ว

กระทั่งถังซูหานเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทัน ฉินลี่ถึงยอมปล่อยตัวเธอ

ถังซูหานนอนหมดแรงอยู่บนเตียง พลางตัดพ้อเสียงอ่อน “คนบ้า ฉันจะแจ้งความข้อหาข่มขืน”

ฉินลี่เอ่ยด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “อย่างผมเนี่ย อย่างมากก็แค่จูบแบบไม่ยินยอมเองนะ”

ถังซูหานถลึงตาใส่เขา

ฉินลี่ไม่สะทกสะท้านสักนิด เขาลุกขึ้นยืนแล้วกวาดตามองสำรวจรอบห้องแทน

เห็นได้ชัดว่าห้องนี้คือห้องนอนของถังซูหาน

พอมองไปรอบๆ สายตาของฉินลี่ก็ไปสะดุดเข้ากับโซฟา

คราวนี้เลือดกำเดาของเขาแทบจะพุ่งออกมาจริงๆ

ตอนเช้าที่ออกไปทำงาน ถังซูหานสวมชุดทำงาน พอเธอกลับมาถึงบ้านก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเห็นได้ชัด

เสื้อผ้าที่เธอเพิ่งเปลี่ยนออก ยังคงวางพาดอยู่บนโซฟา

กระโปรงทำงาน เสื้อสูทตัวเล็กของผู้หญิง ถุงน่องสีเนื้อ และที่สำคัญที่สุด บนนั้นยังมีกางเกงในสีดำวางอยู่อีกตัวหนึ่งด้วย

พอถังซูหานเห็นว่าเขาเงียบไป เธอจึงหันกลับมามอง ก็เห็นเขากำลังจ้องไปทางโซฟาพอดี

เธอรีบลุกพรวดขึ้นไปเก็บของพวกนั้นทันที

วันนี้เธอกลับมาค่อนข้างรีบร้อน ทั้งยังวุ่นอยู่กับการเตรียมของขวัญให้ครอบครัวของฉินลี่

เธอเลยแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าลวกๆ ไว้อย่างนั้น

เสื้อผ้าพวกนี้ยังไม่ได้ส่งให้ป้าแม่บ้านนำไปซัก

คิดไม่ถึงว่าอุตส่าห์ซ่อนไว้ สุดท้ายก็ยังโดนฉินลี่เห็นเข้าจนได้

พอเห็นท่าทางเหมือนยังมองไม่หนำใจของเขา ถังซูหานก็หน้าแดงก่ำพลางด่า “คนบ้า!”

ฉินลี่: “…”

ฉินลี่รู้สึกราวกับมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นตรงท้องน้อย

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบก้าวเข้าไปอุ้มถังซูหานขึ้นมาอีกครั้ง แล้ววางเธอลงบนเตียง

“ท่านประธานคนสวย ยอมตามใจผมวันนี้เลยดีไหมครับ?”

--