บทที่ 90 กระต่ายขาวใส่กางเกงใน

เบนท์ลีย์มูลซานออกตัวสู่ท้องถนนอีกครั้ง

คราวนี้ต่งย่าซินว่าง่ายขึ้นมาจริงๆ

เธอนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับอย่างเรียบร้อย

ฉินลี่เองก็ลอบถอนหายใจโล่งอก

เขาไม่ใช่คนไร้ความรู้สึกอย่างหลิ่วเซี่ยฮุ่ยเสียหน่อย

โดนยั่วขนาดนั้นมันก็มีอารมณ์ขึ้นมาเหมือนกัน เข้าใจไหม?

การปฏิเสธสิ่งเย้ายวนมักต้องใช้ความยับยั้งชั่งใจอย่างมาก

เบนท์ลีย์มูลซานแล่นมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศจินเจียงอย่างราบรื่น

ต่งย่าซินมองฉินลี่ด้วยสายตาซับซ้อนแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยอมลงจากรถเดินจากไปแต่โดยดี

ฉินลี่ไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย เลี้ยวรถกลับทันที

เขาขับตรงกลับมาถึงมหาวิทยาลัยจินเจียง ทว่ายังไม่ทันได้เดินเข้าเขตมหาวิทยาลัย วีแชตของถังซูหานก็เด้งขึ้นมา

‘ถังซูหาน: ที่บ้านคุณมีกี่คน?’

ถามว่าที่บ้านตัวเองมีกี่คนหมายความว่าไงเนี่ย?

‘ฉินลี่: สี่คนสิ พ่อผม แม่ผม น้องสาวผม’

‘ถังซูหาน: นี่มันสามคนไม่ใช่เหรอ?’

‘ฉินลี่: ????’

‘ฉินลี่: คุณมองข้ามใครไป?’

‘ถังซูหาน: มีด้วยเหรอ?’

พอเห็นข้อความที่เธอส่งมา ฉินลี่ก็ชักอยากแกล้งเธอขึ้นมาอีกแล้ว

‘ถังซูหาน: พอละ ไม่แกล้งคุณแล้ว บ๊ายบาย’

‘ฉินลี่: ????’

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบกลับมาอีก ฉินลี่จึงเก็บโทรศัพท์มือถือ

แต่ในใจก็ยังสงสัยอยู่ดี

เช็กสำมะโนครัวหรือไง?

ฉินลี่จอดรถเสร็จก็เดินกลับหอพัก

ในห้องพักหยางหมิงไม่อยู่ สงสัยจะออกไปเดตอีกตามเคย

ข้างในมีแค่หลี่เจียงกับจางลี่ฟาน

หลี่เจียงยังคงนั่งแหมะอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เหมือนเดิม ฉินลี่เดินเข้าไปดู เจ้าหมอนี่ดันเล่นเกมอยู่อีกแล้ว

ฉินลี่จึงกระแอมไอเคลียร์คอแล้วพูดว่า “ได้ยินว่ากลับมาจากช่วงวันแรงงานไม่กี่วันก็ต้องสอบป้องกันวิทยานิพนธ์แล้วนี่หว่า”

หลี่เจียงสะดุ้งทั้งตัว ก่อนจะรีบออกจากเกมอย่างเด็ดขาด แล้วเปิดไฟล์วิทยานิพนธ์จบการศึกษาขึ้นมา

พอเห็นมันยอมเขียนงานแต่โดยดี

ฉินลี่ก็รู้สึกถึงความสำเร็จเหลือเกิน

อืม!

นี่สิถึงจะเป็นสิ่งที่เด็กเรียนหัวกะทิควรทำ

คอยกระตุ้นความคืบหน้าเรื่องเรียนของรูมเมตอยู่เสมอ

ฉินลี่ก้มลงมองความคืบหน้าของงานมัน

ก้าวหน้าเร็วใช้ได้

จะเขียนสารบัญเสร็จอยู่รอมร่อ

เจ้าหมอนี่มันไม่อยากเรียนจบแล้วใช่ไหมเนี่ย?!

ขณะที่ฉินลี่กำลังเคี่ยวเข็ญเรื่องเรียนกับหลี่เจียงอยู่นั้น จางลี่ฟานก็โผล่หน้าเข้ามา

จากนั้นก็เปิดโทรศัพท์ยื่นให้ฉินลี่ดูแล้วถามว่า “ไอ้ฉิน ดูน้องคนนี้ดิ”

ฉินลี่ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ของมัน บนนั้นเป็นรูปถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่ง

ใบหน้ามีเนื้อแก้มแบบเบบี้แฟต ดูน่ารักไม่เบา

“ใครวะ? ดาราหนังผู้ใหญ่หน้าใหม่เหรอ?”

“เชี่ย!” จางลี่ฟานตีเขาเบาๆ ทีหนึ่งแล้วว่า “นี่น้องสาวที่กูเพิ่งคุยด้วยต่างหากโว้ย”

พอได้ยินมันพูดแบบนี้ ฉินลี่ก็ยอมใจมันจริงๆ

ไอ้เวรนี่มันหื่นกามตัวจริงเสียงจริง

คนก่อนเพิ่งจบไปหมาดๆ ก็หาเป้าหมายใหม่ได้ทันควัน

ฉินลี่บ่นอุบ “พี่ฟาน มึงไม่คิดจะพักบ้างเลยเหรอวะ?”

จางลี่ฟานยิ้มหน้าระรื่น “โทษทีว่ะ สนามรบมันเรียกร้องตลอดเวลา”

“งั้นมึงก็สู้ๆ ละกัน” ฉินลี่ได้แต่ไว้อาลัยให้หญิงสาวคนนั้นในใจ

จางลี่ฟานทำหน้าตาทะลึ่งทะเล้นแล้วพูดขึ้น “เฮ้ย ไอ้ฉิน ช่วงนี้กูไปจำมุกจีบสาวมาเพียบเลยว่ะ”

ฉินลี่เหลือบตามองมันแล้วพูดว่า “มุกเสี่ยวๆ อะนะ? ขอร้องเถอะ เกร่อจนเอียนแล้วมั้ง”

“กูว่าออกจะดี มาๆ กูจะลองเล่นให้ฟังสักสองสามมุก มึงช่วยรับส่งมุกกับกูหน่อย” จางลี่ฟานกระตือรือร้นสุดขีด

ฉินลี่พยักหน้า ยืนกอดอกรอมันพูด

ดูซิว่าไอ้ลูกหมานี่มันไปจำอะไรมาบ้าง

จางลี่ฟานกระแอมไอแล้วเริ่มถาม “มึงเกิดปีนักษัตรอะไรวะ?”

ฉินลี่ตอบส่งๆ “กูเกิดปีเถาะ ปีกระต่าย”

“ผิดแล้ว” จางลี่ฟานหัวเราะหึๆ “มึงเป็นของกูต่างหาก”

ฉินลี่: “…”

ฉินลี่: “…สรุปมึงเป็นกระต่ายเหรอ?”

จางลี่ฟาน: “…”

จางลี่ฟาน: “ขี้ยังมีคนปล่อย แต่ทำไมมือฉันถึงไม่มีคนจับบ้างเลย”

ฉินลี่แทบจะพ่นขำออกมาก่อนสวนกลับ “มึงก็ขี้ใส่มือตัวเองสิ จะได้ทั้งปล่อยทั้งจับไปพร้อมกันเลยไง”

จางลี่ฟาน: “…”

จางลี่ฟาน: “มือฉันโดนบาดเป็นแผล มือนายก็กรีดให้มีแผลสักรอยสิ เราจะได้เป็นแผลคู่ใจกัน”

ฉินลี่: “กูกลัวเลือดเราผสมกันแล้วจะตรวจเจอว่ากูเป็นพ่อมึงมากกว่าว่ะ”

จางลี่ฟาน: “…”

จางลี่ฟานเคโอ!

“เชี่ย ไอ้ฉิน มึงนี่มันตัวทำลายบรรยากาศชัดๆ” จางลี่ฟานบ่นอุบ

ฉินลี่ยิ้มพลางตบไหล่มันเบาๆ “ลูกพี่ ถ้ามึงไม่ไหวจริงๆ กูแนะนำให้วางยาเถอะ มุกพวกนี้มันไม่เข้ากับมึงหรอก”

จางลี่ฟานหมดความมั่นใจไปอีกรอบ

แล้วก็ยอมเดินคอตกกลับไปแต่โดยดี

เมื่อหมดเรื่องสนุก ฉินลี่จึงเปิดคอมพิวเตอร์เล่นเกมของตัวเองบ้าง เกมที่เขาเล่นคือเกมยิงปืนแนวต่อสู้

ในขณะที่ฉินลี่กำลังเล่นอย่างเมามัน

หลี่เจียงก็ประท้วงขึ้นมา “ไอ้ฉิน มึงเบาเสียงหน่อยดิ กวนเวลากูอ่านหนังสือนึกว่ากูไม่ได้ยินหรือไงเนี่ย”

ฉินลี่ไม่คิดจะสนใจมันแม้แต่น้อย

หลี่เจียงเลยเดินเข้ามาดูเขาเล่นเกมแทน

“เชี่ย หลังลังมีคน มึงไม่เห็นเหรอวะ?”

“วางบอมบ์ รีบวางดิวะ เดี๋ยวพวกฝ่ายตั้งรับก็แห่มาหรอก”

“ทางเชื่อมบี ทางเชื่อมบี เก็บมันเลย เก็บมัน!”

“ไนซ์!”

ฉินลี่วางเมาส์แล้วหันไปมองไอ้งี่เง่านี่พลางพูดว่า “มึงจะหุบปากได้ยัง? แค่ยืนดูเขาเล่นเกมจะอินห่าอะไรขนาดนั้น”

หลี่เจียงยิ้มเจื่อนๆ “กูก็แค่กลัวมึงเล่นแพ้เฉยๆ ปะวะ!”

ฉินลี่ถาม “เล่นคู่ไหมล่ะ?”

หลี่เจียงพยักหน้าหงึกหงักทันที แล้วรีบวิ่งแจ้นกลับไปที่หน้าคอมตัวเอง

ไอ้งี่เง่านี่ สารบัญวิทยานิพนธ์ยังเขียนไม่เสร็จเลยแท้ๆ

ไม่นานนัก หลี่เจียงก็ออนไลน์เข้ามาในเกม

ฉินลี่กดชวนหลี่เจียงจับคู่ลงเล่น

ทั้งสองคนเริ่มเปิดศึกตะลุยเกม

ทว่าก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลี่เจียงมันกากเกินไป หรือศัตรูมันเทพเกินเบอร์กันแน่

ตอนฉินลี่เล่นคนเดียวยังพอชนะได้บ้างตั้งหลายตา

แต่พอจับคู่เล่นด้วยกัน ทั้งสองคนกลับแพ้ติดๆ กันหลายเกมรวด

ฉินลี่หันไปมองหลี่เจียงแล้วพูดว่า “ฝีมือมึงมีแค่นี้เองเหรอวะ? มึงนี่มันเก่งแต่ปากระดับแรงค์สูงสุดชัดๆ?!”

หลี่เจียงหัวเราะแหะๆ พลางตอบ “กูมีหน้าที่คอยตะโกนไนซ์ให้พวกมึงไง ตราบใดที่กูร้องไนซ์ได้เร็วพอ เพื่อนร่วมทีมก็ด่ากูไม่ทันหรอก”

ฉินลี่: “…”

ไม่ได้การละ เพื่ออรรถรสในการเล่นเกมของตัวเอง ฉินลี่ตัดสินใจว่าจะต้องหาเพื่อนร่วมทีมที่เก่งกว่านี้สักคน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วล็อกอินเข้าแอปเฟยอินไลฟ์

กดเข้าไปในหมวดเกมไลฟ์สตรีม

ไล่ดูการสตรีมเกมสักพัก ก็เห็นช่องที่มีชื่อว่า ‘กระต่ายขาวใส่กางเกงใน’ อยู่ในอันดับต้นๆ จึงกดเข้าไปดู

ฉินลี่มียศ ‘ซูเปอร์เทพเศรษฐี’ อยู่ ดังนั้นเวลาเข้าห้องไลฟ์จึงมีแถบแจ้งเตือนปรากฏขึ้น

เจ้าของช่อง ‘กระต่ายขาวใส่กางเกงใน’ เป็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่ง พอเห็นว่ามีซูเปอร์เทพเศรษฐีเข้ามาในห้อง ก็รีบเอ่ยทักทายทันที “ยินดีต้อนรับพี่สุดเอื้อม ซูเปอร์เทพเศรษฐีครับผม สวัสดีครับพี่ชาย”

ฉินลี่นั่งดูเขาเล่นเกมอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าฝีมือจัดว่ายอดเยี่ยมมากจริงๆ จึงพิมพ์คอมเมนต์ส่งไป

‘สุดเอื้อม: เซิร์ฟเวอร์แดนเหนือ ระดับตำนาน นายมีไอดีไหม?’

กระต่ายขาวใส่กางเกงในรีบตอบกลับทันควัน “มีครับพี่ มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ?”

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายมีไอดี ฉินลี่ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เปย์ของขวัญเป็นทริปดวงดาวรวดเดียว 10 ชุด

คิดเป็นเงินทั้งหมด 50,000 โน้ต

‘สุดเอื้อม มอบ ทริปดวงดาว ให้กับสตรีมเมอร์ กระต่ายขาวใส่กางเกงใน!’ ×10

กระต่ายขาวใส่กางเกงในถึงกับตาค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น “ขอบคุณพี่สุดเอื้อมสำหรับทริปดวงดาวสิบชุดครับ ขอบคุณครับป๋า ป๋ามีอะไรให้ผมรับใช้สั่งมาได้เลยครับ!”

กระต่ายขาวใส่กางเกงในประจบเอาใจสายเปย์เก่งกว่าซูหย่วนอินเห็นๆ อ้าปากก็เรียกป๋าได้คล่องคอทันที

‘สุดเอื้อม: ล็อกอินไอดี มาลงทีมสามคนกับฉัน’

“ได้เลยครับ ได้เลย ป๋ารอสักครู่นะครับ”

ภายใต้พลังเงินอันมหาศาล กระต่ายขาวใส่กางเกงในกดออกจากเกมที่กำลังเล่นอยู่ทันที แล้วรีบล็อกอินเข้าไอดีของเซิร์ฟเวอร์แดนเหนือ

จากนั้นฉินลี่ก็ส่งข้อความส่วนตัวแจ้งไอดีเกมของตัวเองไปให้เขา

เมื่อปิดโทรศัพท์แล้วกลับเข้าหน้าเกม ไม่นานฉินลี่ก็เห็นคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมา

พอกดตอบรับเสร็จ ฉินลี่ก็หันไปบอกกับหลี่เจียง “มาๆ กูไปดึงตัวแบกมาได้คนหนึ่งแล้ว บ้าเอ๊ย เดี๋ยวเวลามึงตะโกนไนซ์ ช่วยตะโกนให้ดังๆ แล้วใส่อารมณ์ให้มันสุดๆ หน่อยนะเว้ย”

หลี่เจียงรีบทำมือส่งสัญญาณโอเคให้ทันที “ไอ้ฉินมึงวางใจได้เลย เรื่องตะโกนไนซ์เนี่ย กูระดับมืออาชีพอยู่แล้ว”

ฉินลี่: “…”