บทที่ 89 จะทำให้เสี่ยวชุ่ยผิดหวังไม่ได้

หยางซิงอวิ้นกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าเพื่อนสนิทเพิ่งจะพยายามยั่วแฟนหนุ่มของเธอไปหมาดๆ

ทั้งสามคนกินมื้อนี้จนเสร็จสิ้นด้วยบรรยากาศที่ดูชื่นมื่นแค่ภายนอก

จากนั้นก็พากันลงมาที่เคาน์เตอร์บุหรี่และสุราตรงชั้น 1

ฉินลี่ซื้อเหมาไถมา 1 ลังทันที ที่กั๋วเม่าย่อมไม่ต้องกังวลเรื่องของปลอมอยู่แล้ว

หลังจากเก็บเหล้าและข้าวของอื่นๆ เข้าท้ายรถเบนท์ลีย์ มูซานเรียบร้อย

ฉินลี่ก็หันไปถามหยางซิงอวิ้น “ตอนบ่ายเธอจะกลับเข้าบริษัทไหม”

หยางซิงอวิ้นยู่ปาก พูดอย่างอาลัยอาวรณ์ “ฉันอยากอยู่กับคุณจัง แต่ตอนนี้บริษัทกำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ฉันกลับไปเฝ้าดูแลต่อดีกว่าค่ะ”

ฉินลี่พยักหน้า

“งั้นผมไปส่งเธอที่บริษัทนะ”

“อื้อๆ” หยางซิงอวิ้นตอบรับอย่างว่าง่าย

ฉินลี่จึงขับรถพาหญิงสาวทั้งสองคนกลับมาส่งที่ใต้ตึกอินเตอร์เนชันแนลไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ตงฟาง

ส่วนเรื่องจะจัดการกับต่งย่าซินอย่างไรต่อนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ฉินลี่ต้องใส่ใจ

ทว่าพอเขาไม่คิดจะใส่ใจ หยางซิงอวิ้นที่กระซิบกระซาบคุยกับต่งย่าซินอยู่ครู่หนึ่งกลับเอ่ยขึ้นมาว่า “พี่ลี่คะ รบกวนช่วยไปส่งย่าซินกลับมหาวิทยาลัยหน่อยได้ไหมคะ”

ฉินลี่ขมวดคิ้ว ปรายตามองต่งย่าซินแวบหนึ่ง

ถ้าจะบอกว่าคำขอนี้ต่งย่าซินไม่ได้เป็นคนเริ่มล่ะก็ เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหยางซิงอวิ้น ฉินลี่ทำเพียงพยักหน้ารับ

หยางซิงอวิ้นโบกมือลาทั้งสองคน ก่อนจะหิ้วของเดินขึ้นตึกไป

ฉินลี่มองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยความกลัดกลุ้มใจอยู่บ้าง

ยัยผู้หญิงทึ่มคนนี้นี่!

ทำไมพอมาคบกับเขาแล้ว ถึงได้ดูฉลาดน้อยกว่าเมื่อก่อนไปได้

ตามหลักแล้วหยางซิงอวิ้นก็ไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เล่ห์เหลี่ยมขนาดนั้นไม่ใช่หรือไง

เธอวางใจให้เขาไปส่งต่งย่าซินกลับมหาวิทยาลัยได้ยังไงกัน

แน่นอนว่า ฉินลี่ไม่ได้คิดจะบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนกินข้าวเมื่อครู่ให้เธอฟัง

เหตุผลหลักก็เพราะกลัวเธอจะเสียใจ

ยังไงเสีย นั่นก็เป็นการถูกเพื่อนสนิทของตัวเองหักหลัง

“นักศึกษาฉิน พวกเราไปกันเถอะค่ะ” ต่งย่าซินเอ่ยขึ้นพลางเปิดประตูขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับของรถเบนท์ลีย์ด้วยตัวเอง

ฉินลี่มองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไป

เขาถามเสียงเรียบ “มหาวิทยาลัยไหน”

ต่งย่าซินยิ้มพลางตอบ “มหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศจินเจียงค่ะ”

ดูจากท่าทางแล้ว ราวกับเธอปรับอารมณ์ให้ฟื้นตัวจากความล้มเหลวเมื่อครู่ได้เรียบร้อยแล้ว

ภาษาต่างประเทศจินเจียงงั้นเหรอ

นั่นมันมหาวิทยาลัยที่จางลี่ฟานกำลังเตรียมสอบเรียนต่อปริญญาโทอยู่นี่หว่า!

ฉินลี่แอบคิดในใจ หรือจะจับคู่ไอ้หมาเลียตัวนั้นกับยัยนักเลงหญิงคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดี

ยังไงก็เป็นตัวสร้างความเดือดร้อนให้สังคมเหมือนกันทั้งคู่

ทว่าความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาได้เพียงชั่วครู่ก็ถูกเขาสลัดทิ้งไป

ถ้าจับจางลี่ฟานมาอยู่กับต่งย่าซินเข้าจริงๆ

ด้วยไอคิวเพียงน้อยนิดของจางลี่ฟาน คงโดนต่งย่าซินเคี้ยวกลืนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแหงๆ

ฉินลี่ขับรถออกสู่ถนนใหญ่ ไม่คิดจะเอ่ยปากคุยกับเธอแม้แต่คำเดียว

ทว่าฉินลี่ไม่พูด ต่งย่าซินกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “นักศึกษาฉิน คุณเป็นสุภาพบุรุษขนาดนั้นจริงเหรอคะ ไม่แม้แต่จะชายตามองฉันสักนิดเลย”

ฉินลี่ไม่พูดไม่จา สองมือกุมพวงมาลัย สายตามองตรงไปข้างหน้า

ปฏิบัติตามคำสั่งสอนของครูสอนขับรถอย่างเคร่งครัด

ต่งย่าซินไม่ได้โมโห เธอเพียงแค่ถอดรองเท้าออกเบาๆ จากนั้นก็ยกเรียวขายาวที่สวมถุงน่องสีดำขึ้นพาดไว้บนคอนโซลหน้ารถฝั่งข้างคนขับ

ผู้หญิงคนนี้ แม้หน้าตาจะด้อยกว่าหยางซิงอวิ้นอยู่บ้าง แต่ทักษะในการยั่วยวนถือว่าล้ำหน้าไปไกลลิบ

ต่งย่าซินเอ่ยขึ้นลอยๆ “นักศึกษาฉิน คุณว่าฉันมีกลิ่นเท้าจริงเหรอคะ”

ฉินลี่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “เธอกำลังเล่นกับไฟนะ”

ต่งย่าซินหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ “ฉันกลัวแค่ว่าไฟของคุณมันจะไม่แรงพอน่ะสิคะ”

ยามนี้ เธอไม่มีเค้าของนักศึกษามหาวิทยาลัยที่กำลังพูดคุยหัวเราะกับหยางซิงอวิ้นอีกต่อไป

แต่กลับเหมือนนางจิ้งจอกเจ้าเสน่ห์

และฉินลี่ก็คือเหยื่อของเธอ

เพื่อที่จะจับเหยื่อให้ได้ เธอไม่เสียดายที่จะเอาตัวเข้าแลกเลยสักนิด

ฉินลี่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วพิมพ์ส่งข้อความไปข้อความหนึ่ง

ส่วนต่งย่าซินก็ยังคงยั่วยวนเขาต่อไปอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ถึงขั้นดึงมือข้างหนึ่งของเขามาวางไว้บนต้นขาของตัวเอง

ฉินลี่ไม่ได้ปฏิเสธ ปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ

เมื่อรถแล่นมาถึงทางแยกแห่งหนึ่ง ฉินลี่ก็หักพวงมาลัยเลี้ยวตรงไปยังอีกเส้นทางทันที

ทิศทางนี้เปล่าเปลี่ยวอย่างยิ่ง ยิ่งวิ่งไปก็ยิ่งกลายเป็นถนนดินลูกรัง

ต่งย่าซินรู้อยู่แก่ใจตั้งนานแล้วว่านี่ไม่ใช่เส้นทางไปมหาวิทยาลัยของเธอ

แต่เธอกลับไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

พาเธอมาที่นี่ ก็แค่เพราะทนแรงยั่วยวนไม่ไหวไม่ใช่หรือไง

เป้าหมายของเธอสำเร็จแล้วนี่

รถแล่นอยู่บนถนนดินต่ออีกสิบกว่านาที จนกระทั่งเบนท์ลีย์เคลื่อนมาจอดใต้ต้นหวายต้นใหญ่ ฉินลี่ถึงได้ดับเครื่อง

ต่งย่าซินเม้มริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “นักศึกษาฉิน ฉันคิดไว้แล้วเชียวว่าคุณต้องคิดได้ ยังไงนี่ก็เป็นของที่เอามาเสิร์ฟให้ถึงที่แท้ๆ ไม่ใช่เหรอคะ”

ฉินลี่ยิ้มให้เธอ ก่อนจะชักมือที่วางอยู่บนต้นขาของเธอกลับมา แล้วเอ่ยว่า “หวังว่าอีกเดี๋ยวเธอจะไม่ตกใจกลัวนะ”

ได้ยินเช่นนั้น ต่งย่าซินก็ชะงักไป นี่มันหมายความว่ายังไง

ขณะที่เธอกำลังมึนงงอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งโผล่ออกมาจากข้างต้นหวายใหญ่

จากนั้นชายคนนั้นก็พุ่งตรงเข้ามาที่รถเบนท์ลีย์ มูลซานน์ทันที

พอชายคนนั้นเดินมาถึงข้างที่นั่งคนขับ ฉินลี่ก็เลื่อนกระจกรถลง

ชายผู้นั้นเอ่ยถาม “บอส มีอะไรจะสั่งครับ”

ฉินลี่มองเขาด้วยรอยยิ้มพลางพูดขึ้น “เถี่ยจู้ มีเรื่องดีๆ จะยกให้นายเรื่องหนึ่ง”

ใช่แล้ว ชายร่างยักษ์ผู้นี้ก็คือคนดุอย่างหวังเถี่ยจู้นั่นเอง

คนที่เพิ่งถูกฉินลี่โทรเรียกตัวมาตอนอยู่บนถนนเมื่อครู่นี้

เวลานี้ ต่งย่าซินที่นั่งอยู่ข้างคนขับหดขากลับมาแล้ว เธอเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ชักจะผิดเพี้ยนไปจากแผนการของเธอ

หวังเถี่ยจู้ถามอย่างซื่อๆ “บอส เรื่องดีๆ อะไรเหรอครับ”

ฉินลี่ชี้ไปที่ต่งย่าซินตรงเบาะข้างคนขับพลางบอกว่า “นั่นไง ยกสาวสวยให้นายคนหนึ่ง คงรู้ใช่ไหมว่าฉันอยากให้นายทำอะไร”

“อย่านะ!” ต่งย่าซินร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว “ฉิน ฉินลี่ คุณยังเป็นคนอยู่ไหมเนี่ย”

ต่งย่าซินแค่อยากจะยั่วฉินลี่ ไม่ได้คิดจะมาเล่นชู้ริมถนนกับใครที่ไหน

ในใจของเธอตอนนี้มีแต่ความตื่นตระหนก

ไอ้หมอนี่ คงไม่ได้คิดจะยกเธอให้ไอ้ยักษ์นี่จริงๆ หรอกนะ

“บะ บอสครับ บอสเปลี่ยนเป็นคนอื่นได้ไหมครับ” หวังเถี่ยจู้เอ่ยด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

ฉินลี่: “…”

ภาพเสือหิวตะครุบเหยื่อตามที่คาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น ฉินลี่มองหวังเถี่ยจู้ด้วยความรู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย

ฉินลี่ถลึงตาใส่เขาแล้วพูดขึ้น “ขอเหตุผลหน่อยสิ”

หวังเถี่ยจู้เกาหัวแกรกๆ ก่อนเอ่ย “ผะ ผมจะทำให้เสี่ยวชุ่ยผิดหวังไม่ได้ครับ”

เสี่ยวชุ่ยงั้นเหรอ

ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูพิกล

ฉินลี่นึกอยู่ครู่หนึ่ง ถึงจำได้

ตอนที่เจอหวังเถี่ยจู้ครั้งแรกในห้องประชุม เจ้านี่ก็เคยบอกเอาไว้ว่าอยากแต่งงานกับเสี่ยวชุ่ย

นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนหน้าโหดคนนี้จะรักเดียวใจเดียวขนาดนี้

ฉินลี่ได้แต่กลอกตาใส่เขาอีกรอบอย่างจนปัญญา

ความจริงเขาก็ไม่ได้คิดจะให้หวังเถี่ยจู้ทำอะไรต่งย่าซินอยู่แล้ว

เขาไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น

เขาแค่รู้สึกว่าต่งย่าซินเริ่มจะล้ำเส้นเกินไป เลยกะจะเรียกหวังเถี่ยจู้มาขู่ให้กลัวสักหน่อย

จะได้ให้ผู้หญิงคนนี้สงบเสงี่ยมขึ้นมาบ้าง

นึกไม่ถึงเลยว่าหวังเถี่ยจู้จะพึ่งพาไม่ได้เอาเสียเลย

“ไปๆ เดี๋ยวฉันหาคนอื่นแทน” ฉินลี่โบกมือไล่พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอีกครั้ง

หวังเถี่ยจู้ราวกับได้รับการอภัยโทษ เจ้ายักษ์ทึ่มจึงรีบหมุนตัวจ้ำอ้าวหนีไปทันที

พอเห็นเขาไปแล้ว ต่งย่าซินก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าพอเห็นฉินลี่ทำท่าจะโทรหาคนอื่นอีก เธอจึงรีบห้ามไว้ทันควัน

ต่งย่าซินเอ่ยอย่างลนลาน “ฉินลี่ ฉัน ฉันผิดไปแล้ว”

ต่อให้เธอจะอ่อยเก่งแค่ไหน แต่ก็ยังเป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่ง จะเคยเจอเรื่องพรรค์นี้เสียที่ไหน

ฉินลี่นึกไม่ถึงว่าเธอจะยอมจำนนเร็วขนาดนี้ จึงถามขึ้น “รู้ตัวว่าผิดจริงแล้วเหรอ”

ต่งย่าซินรีบพยักหน้ารัวๆ

เอาเถอะ ประหยัดแรงไปได้เยอะ

ฉินลี่เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า แล้วเอ่ยขึ้น “วันหลังอยู่ต่อหน้าผมก็ทำตัวให้มันเรียบร้อยหน่อย เข้าใจไหม”

เวลานี้ต่งย่าซินนอกจากพยักหน้าแล้วก็ทำอะไรไม่ถูกอีกเลย

ถ้าต่งย่าซินไม่ได้หน้าเงินและเจ้าเล่ห์เพทุบายขนาดนี้ บางทีฉินลี่อาจจะยังพอสนใจเธออยู่บ้าง

เพราะอย่างไรเสีย เธอก็ดึงดูดสายตาไม่น้อยจริงๆ

แต่พอเห็นเธอคอยคิดคำนวณวางแผนเพื่อเงินอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ ฉินลี่ก็หมดอารมณ์ไปเลยจริงๆ

ผู้หญิงแบบนี้ขืนรับเข้ามา ฮาเร็มคงได้ลุกเป็นไฟแน่

แถมฉินลี่ยังกลัวว่าตัวเองจะต้องสวมหมวกเขียวเข้าให้อีกด้วย

--