บทที่ 88 เจอสาวจอมลามก

จากนั้นหยางซิงอวิ้นก็เลือกกำไลข้อมืออีกหนึ่งวง

ฉินลี่ให้ความเห็นอะไรไม่ได้มาก

ยังไงก็เป็นเครื่องประดับผู้หญิง แม่ของเขาก็น่าจะชอบแหละ!

หยางซิงอวิ้นให้พนักงานห่อของเหมือนเดิม

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ไปเดินดูพวกกระเป๋าหลุยส์ วิตตอง

ในสายตาของต่งย่าซิน ของพวกนั้นล้วนเป็นสิ่งที่เธอไม่มีปัญญาซื้อ

ทว่าฉินลี่กับหยางซิงอวิ้นกลับซื้อเหมือนเดินจ่ายตลาดซื้อผักกาดขาว

แถมหยางซิงอวิ้นยังใจกว้างมาก ซื้อกระเป๋าแมสเซนเจอร์ผู้หญิงของหลุยส์ วิตตองแบบเดียวกับของเธอให้อีกใบด้วย

เดินออกมาจากร้านหลุยส์ วิตตอง ในมือฉินลี่ก็หิ้วถุงของอยู่หลายใบ

ต่อมาทั้งสามคนก็ไปยังร้านลาแพรรีเพื่อเดินดูเครื่องสำอาง

หยางซิงอวิ้นเลือกเซตผลิตภัณฑ์สกินแคร์คาเวียร์ให้แม่ของฉินลี่ แค่เซตนี้เซตเดียวก็แสนสามหมื่นกว่าหยวนแล้ว

หยางซิงอวิ้นยังเลือกเครื่องสำอางให้ตัวเองกับต่งย่าซินอีกจำนวนหนึ่ง

ตอนนี้หยางซิงอวิ้นกลายเป็นเศรษฐินีน้อยไปแล้ว เวลาซื้อของก็แค่เหลือบมองราคาปราดเดียว จากนั้นก็กวาดเรียบทั้งหมด

สองสาวช้อปปิ้งกันอย่างสนุกสนาน

ฉินลี่แปลงร่างเป็นลูกไล่คอยตามถือของ

พอออกมาจากร้านลาแพรรี ฉินลี่ก็พูดขึ้นว่า “ไปเถอะ ไปหาอะไรกินกันก่อน ผมเริ่มหิวแล้ว”

หยางซิงอวิ้นพยักหน้า หยิบกระดาษทิชชู่ออกจากกระเป๋ามาซับเหงื่อให้ฉินลี่

แล้วก็ช่วยรับถุงของจากมือเขาไปสองสามใบพลางถามว่า “พี่ลี่ อยากกินอะไรคะ?”

ฉินลี่ตอบตามสบาย “กินปลากะพงย่างแล้วกัน เมื่อกี้เห็นมีร้านปลากะพงย่างอยู่แถวนั้นร้านหนึ่ง”

หยางซิงอวิ้นพยักหน้ารับ แล้วหันไปถามต่งย่าซิน “ย่าซิน พวกเราไปกินปลากะพงย่างกันได้ไหม?”

ต่งย่าซินเอ่ยแซว “เห็นแฟนดีกว่าเพื่อนชัดๆ พวกเธอตัดสินใจกันเสร็จแล้วค่อยมาถามฉันเนี่ยนะ”

ได้ยินแบบนั้นหยางซิงอวิ้นก็หัวเราะคิกคักหยอกล้อกับเธออีกยก

ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงร้านปลากะพงย่างในห้างกั๋วเม่า

ฉินลี่เลือกที่นั่งที่ค่อนข้างกว้างขวางแล้วนั่งลง

หยางซิงอวิ้นนั่งฝั่งตรงข้ามเขา ส่วนต่งย่าซินนั่งข้างๆ หยางซิงอวิ้น

บริกรคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมยื่นแท็บเล็ตให้ฉินลี่แล้วพูดว่า “คุณลูกค้า สั่งอาหารได้เลยครับ”

ฉินลี่มองหญิงสาวทั้งสองคนแล้วถามว่า “พวกเธออยากกินปลากะพงย่างรสอะไร?”

“ฉันจะกินรสเผ็ดหอมค่ะ” หยางซิงอวิ้นตอบ

“ฉันอยากกินรสกระเทียมหอมหน่อยๆ จะได้ไหม?” ต่งย่าซินหันไปถามฉินลี่

ฉินลี่พยักหน้า ยิ้มพลางบอก “ได้สิ งั้นเอาปลากะพงสองตัว ตัวหนึ่งรสเผ็ดหอม อีกตัวรสกระเทียมหอม”

ต่งย่าซินแลบลิ้น หันไปพูดกับหยางซิงอวิ้น “คนจนอย่างพวกเราถึงต้องเลือก แต่แฟนเธอเล่นเหมาหมดทุกรสเลยนะ”

หยางซิงอวิ้นยิ้มแล้วพูดว่า “วางใจเถอะ เขากินหมดแน่นอน”

จากนั้นแต่ละคนก็สั่งเครื่องดื่ม ฉินลี่สั่งกับแกล้มจานเย็นมาอีกสองสามอย่างและสั่งข้าวสวย

หลังจากบริกรเดินออกไป

ต่งย่าซินก็ถามอย่างสนใจใคร่รู้ “ซิงอวิ้น เธอกับนักศึกษาฉินรู้จักกันได้ยังไงเหรอ? พอบอกให้ฟังหน่อยได้ไหม?”

หยางซิงอวิ้นยิ้มหวานพลางตอบ “มีอะไรต้องปิดบังล่ะ ฉันกับพี่ลี่รู้จักกันตอนเป็นเลขาฯ ด้วยกันที่เซียงเฉิงกรุ๊ปน่ะสิ”

“ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?” ต่งย่าซินทำหน้าตกใจ “นักศึกษาฉินรวยขนาดนั้นยังต้องทำงานอีกเหรอ? ไปหาประสบการณ์ชีวิต?”

แน่นอนว่าหยางซิงอวิ้นไม่มีทางบอกว่าฉินลี่ไปเป็นเลขาฯ เพื่อจีบถังซูหาน จึงพูดแค่ว่า “เปล่าหรอก เขามีหุ้นอยู่ในเซียงเฉิงกรุ๊ปเยอะมากเหมือนกัน”

“ที่แท้ก็บอสใหญ่ปลอมตัวมาตรวจงานนี่เอง”

ต่งย่าซินปรายตามองฉินลี่ทีหนึ่งแล้วเอ่ยถาม “นักศึกษาฉิน คนรวยเขาหาความสุขกันแบบนี้เหรอคะ?”

ฉินลี่ยิ้ม มองเธอพลางตอบ “ความสุขของผมมาจากการอ่านหนังสือครับ”

ต่งย่าซินค้อนขวับให้เขาทีหนึ่งแล้วพูดว่า “เชื่อก็บ้าแล้ว”

ทั้งสามคนคุยเล่นกันไปได้ครู่หนึ่ง ปลาก็ถูกยกมาเสิร์ฟ แถมยังยกมาพร้อมกันทีเดียวสองตัว

รสชาติปลากะพงย่างร้านนี้จะเป็นยังไงพวกเขายังไม่รู้

แต่เรื่องความเร็วในการเสิร์ฟอาหารนี่เร็วมากแน่นอน

หยางซิงอวิ้นย่นจมูกสูดกลิ่น

“หอมจังเลย”

“หอมก็รีบกินสิ” ฉินลี่หยิบตะเกียบขึ้นมาพูด

หยางซิงอวิ้นพยักหน้า ทั้งสามคนจึงเริ่มลงมือกินกัน

ทว่ากินไปกินมา ฉินลี่ก็รู้สึกว่าขาของตัวเองถูกเท้าของใครคนหนึ่งสะกิดโดน

เขานึกแค่ว่าคงเป็นใครคนใดคนหนึ่งไม่ทันระวัง จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

แต่เพียงไม่นาน เท้าข้างนั้นก็ขยับเข้ามาอีก

คราวนี้ไม่ใช่แค่แตะโดนเฉยๆ แล้ว

หากแต่กำลังใช้เท้าถูไถหน้าแข้งของเขาเบาๆ

ฉินลี่เงยหน้ามองหญิงสาวทั้งสองคน เห็นสีหน้าของทั้งคู่ยังดูเป็นปกติดี

จากนั้นเขาก็เอนหลัง แกล้งทำเป็นเอียงศีรษะก้มมองใต้โต๊ะแบบไม่ให้ผิดสังเกต

เท้าเล็กๆ ข้างหนึ่งที่สวมถุงน่องสีดำกำลังถูไถขาของเขาอยู่

พอเห็นถุงน่องสีดำคู่นี้ ฉินลี่ก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร

เขามองไล่ตามเรียวขานั้นขึ้นไป

เป็นไปตามคาด รองเท้าส้นสูงสีน้ำตาลอมเหลืองข้างหนึ่งของต่งย่าซินยังวางอยู่ใต้ที่นั่งของเธอ

แต่เท้าของเธอข้างหนึ่งกลับยื่นเหยียดข้ามมา

ฉินลี่ดึงสายตากลับมาแล้วถลึงตาใส่เธอทีหนึ่ง

คิดจะเล่นตุกติกอะไร?

ทว่าในเวลานี้ต่งย่าซินกำลังคุยหัวเราะอยู่กับหยางซิงอวิ้น ไม่รู้ว่าเห็นสีหน้าของฉินลี่หรือเปล่า

คราวนี้เจอผู้หญิงลามกเข้าให้จริงๆ แล้ว

ฉินลี่จนปัญญา ทำได้แค่ขยับขาหลบไปด้านข้าง หลีกให้พ้นจากเท้าของเธอ

ทว่าผ่านไปไม่ถึงสองนาที เท้าเล็กๆ ในถุงน่องข้างนั้นก็ตามเข้ามาอีก

ฉินลี่หลบอีก เท้าข้างนั้นก็ขยับตามมาอีก

คราวนี้ทำเอาเขากินข้าวไม่ลงเลยทีเดียว

ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงใจหยางซิงอวิ้น เขาคงระเบิดอารมณ์ตรงนี้ไปแล้ว

“พวกเธอกินกันไปก่อนนะ ฉันขอไปห้องน้ำแป๊บหนึ่ง” หยางซิงอวิ้นกินไปได้ครึ่งหนึ่งก็พูดขึ้นกะทันหัน

ฉินลี่พยักหน้า ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเท้าที่อยู่บนขาของเขายอมชักกลับไปเสียที

พอยางซิงอวิ้นเดินพ้นไปแล้ว ต่งย่าซินก็หันมายิ้มหวานให้ฉินลี่

แววตาของเธอแฝงความยั่วยวนเอาไว้

“นักศึกษาฉิน ชอบไหมคะ?”

ฉินลี่มองเธอ แล้วถามเสียงเรียบ “เธอคิดว่าผมจะชอบถุงน่องหรือชอบเท้าของเธอล่ะ?”

ต่งย่าซินเลียริมฝีปากตัวเองพลางพูดด้วยน้ำเสียงชวนหวามไหว “ฉันคิดว่าคุณน่าจะชอบทั้งสองอย่าง”

ฉินลี่หลุดขำกับความมั่นหน้าของเธอ

“พี่สาว ถึงผมจะชอบทั้งสองอย่าง ผมก็ชอบของหยางซิงอวิ้นไม่ดีกว่าเหรอ? หุ่นเธอดีกว่าซิงอวิ้นหรือไง?”

ต่งย่าซินไม่โกรธเลยสักนิด กลับยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฉันยอมรับว่าฉันไม่สวยเท่าหยางซิงอวิ้น หุ่นก็ไม่ดีเท่าเธอ แต่พวกคนรวยอย่างพวกคุณก็ชอบเพื่อนสนิทของแฟนนี่คะ? แบบนี้มันเร้าใจกว่าไม่ใช่เหรอ นักศึกษาฉิน?”

ฉินลี่ถามตรงๆ “เธอทำเพื่อเงินเหรอ?”

ฉินลี่ถามประโยคนี้ออกไป เดิมทีนึกว่าต่งย่าซินจะรีบปฏิเสธพัลวัน

นึกไม่ถึงว่าต่งย่าซินจะไม่คิดอ้อมค้อมขนาดนี้

เธอพยักหน้ายอมรับตรงๆ จากนั้นก็เสริมว่า “เรื่องเงินก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกด้านหนึ่ง… ฉันก็คิดว่าทำแบบนี้มันเร้าใจดี”

ฉินลี่หัวเราะเยาะเหยียดๆ “งั้นเธอก็คงต้องผิดหวังแล้วล่ะ ผมไม่ชอบผู้หญิงที่หน้าตาก็ไม่สวยแถมยังไม่มีเส้นแบ่งความถูกต้อง ที่สำคัญผมไม่เห็นว่ามันจะน่าเร้าใจตรงไหนเลยด้วย”

ต่งย่าซิน: “…”

“แล้วก็ขอเตือนไว้อีกอย่าง”

ฉินลี่มองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ “อย่าเอาเท้าของเธอขยับเข้ามาอีก ผมกลัวติดฮ่องกงฟุต”

ต่งย่าซินนึกไม่ถึงเลยว่าฉินลี่จะไม่หลงกลไม้นี้ของเธอสักนิด ซ้ำยังด่าว่าเธอมีเชื้อราที่เท้าอีก

เธอก็เลยฉุนกึกจนไม่คิดจะคุยกับเขาอีกต่อไป

ฉินลี่เองก็ภาวนาให้ผู้หญิงคนนี้อย่ามาสุงสิงกับตนอยู่แล้ว

ผู้หญิงคนนี้อย่าว่าแต่เทียบกับหยางซิงอวิ้นและถังซูหานไม่ได้เลย ต่อให้สวยพอๆ กับพวกเธอ เขาก็ไม่เอาเด็ดขาด

เจ้าเล่ห์ แผนการเยอะ

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่หยางซิงอวิ้นดีกับเธอ กลัวว่าแตกหักกันแล้วหยางซิงอวิ้นจะเสียใจ เขาคงฉีกหน้าเธอไปตั้งนานแล้ว