บทที่ 87 ต่งย่าซินที่แอบอิจฉา

เวลาผ่านไปพริบตาเดียวก็มาถึงวันที่ 30 เมษายน

สองสามวันมานี้ชีวิตของฉินลี่วนเวียนอยู่แค่สองที่ กลางวันไปทำงาน กลางคืนกลับหอไปเฮฮากับเพื่อนๆ

นานๆ ทีพอมีเวลาว่างก็ค่อยไปเดตกับหยางซิงอวิ้น

พรุ่งนี้ก็เป็นวันแรงงานแล้ว

วันหยุดตามกฎหมายมีแค่วันที่ 1 พฤษภาคมวันเดียว แต่วันที่ 1 พฤษภาคมปีนี้ตรงกับวันศุกร์พอดี

พอบวกกับวันเสาร์อาทิตย์ จึงได้หยุดยาวสามวัน

เช้าวันพฤหัสบดี ฉินลี่ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานของถังซูหาน

“หานหานจ๋า~” ฉินลี่ส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

ถังซูหานปรายตามองเขาเรียบๆ แล้วเอ่ยถาม “ว่างมากใช่ไหม เดี๋ยวฉันหางานเพิ่มให้เอาไหม”

“อย่าเลยครับ” ฉินลี่รีบโบกมือ “ผมมาขอลาหยุดต่างหาก”

ถังซูหานถามอย่างแปลกใจ “พรุ่งนี้ก็ได้หยุดแล้ว นายจะมาขอลาหยุดอะไรกับฉันอีก”

“ผมขอลาของวันนี้น่ะ” ฉินลี่หยิบแก้วน้ำของถังซูหานบนโต๊ะทำงานขึ้นมาจิบไปอึกหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “พรุ่งนี้ผมจะกลับบ้าน บ่ายวันนี้เลยกะว่าจะไปเตรียมซื้อของติดไม้ติดมือกลับไปด้วยสักหน่อย”

ถังซูหานพยักหน้ารับ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “ต้องให้ฉันไปด้วยไหม”

ฉินลี่ดีใจขึ้นมาทันที “ไปได้เหรอครับ”

“ไม่ได้หรอก” ถังซูหานตอบหน้านิ่งขรึม

ฉินลี่: “…”

พอเห็นเขาถูกแกล้งจนทำหน้ามุ่ย ถังซูหานก็หลุดยิ้มออกมาจนได้

เธอเอ่ยขึ้นอย่างนึกสนุก “ไม่คิดจะขอร้องสักคำ แต่อยากให้ฉันเสนอตัวตามไปถึงที่เนี่ยนะ ฝันไปเถอะ”

ฉินลี่หัวเราะหึๆ ก่อนพูดว่า “งั้นผมขอร้องให้คุณไปด้วยกัน จะไปได้ไหมล่ะครับ”

ถังซูหานตีหน้าขรึม “ก็ยังไม่ได้อยู่ดี”

ฉินลี่ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าโดนหลอกเข้าให้แล้ว จึงแกล้งทำเสียงดุ “กล้าหลอกผมเหรอ โดนแน่”

แล้วเขาก็โผเข้าใส่ทันที ถังซูหานกลั้นหัวเราะไม่อยู่จนหลุดขำออกมา

ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่ง

พอแยกจากกัน ใบหน้าของถังซูหานก็แดงระเรื่อ

เพราะไอ้ตัวแสบอย่างฉินลี่ทำทีเป็นหยอกเล่น แต่ที่จริงแอบเอาเปรียบ อาศัยจังหวะลูบคลำเธอไปทั่ว

สุดท้ายคนที่เสียเปรียบก็คือเธออยู่ดี

ถังซูหานจัดเสื้อสูททำงานของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะถลึงตาใส่ฉินลี่แล้วพูดว่า “อย่ามาเกะกะฉันทำงาน รีบๆ ไปเลย”

ฉินลี่ทำหน้าเจ้าเล่ห์พลางยกมือตัวเองขึ้นมาดม มือข้างนี้นี่แหละที่ได้จับเยอะที่สุดเมื่อครู่

“ที่รัก งั้นผมเลิกงานเลยนะ”

เมื่อเห็นท่าทางกวนประสาทของเขา ถังซูหานก็พูดอย่างหมั่นไส้ “ไปเลยไป ไปให้พ้น”

“หืม?”

ฉินลี่ตีหน้าขรึม ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาอีกรอบ

ถังซูหานรีบพูดทันควัน “ฉัน ฉันยอมแล้ว นายน้อยฉินตามสบายเลยค่ะ”

ฉินลี่ถึงยอมเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ

การเป็นเลขาฯ ตัวเล็กๆ ที่ได้แกล้งประธานสาวจอมเผด็จการนี่มันสะใจจริงๆ

เมื่อออกจากอาคารเซียงเฉิง ฉินลี่ก็ขับรถเบนท์ลีย์มูลซานมุ่งหน้าไปยังตึกอินเตอร์เนชันแนลไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ตงฟาง

เขาตั้งใจจะพาหยางซิงอวิ้นไปซื้อของเพื่อนำกลับบ้านช่วงวันหยุด

จากนั้นเขาก็ส่งข้อความไปหาหยางซิงอวิ้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินลี่ก็เห็นหยางซิงอวิ้นเดินลงมาจากตึก แต่ข้างกายเธอยังมีผู้หญิงผมลอนใหญ่ตามมาด้วยอีกคน

หยางซิงอวิ้นเหลือบเห็นฉินลี่ที่ยืนอยู่ข้างรถเบนท์ลีย์มูลซานทันที เธอเดินยิ้มร่าเข้ามาหา

“พี่ลี่ มาแล้วเหรอคะ”

เวลาที่มีคนนอกอยู่ด้วย หยางซิงอวิ้นยังคงติดปากเรียกเขาว่าพี่ลี่เสมอ

ฉินลี่พยักหน้าพลางชี้ไปที่ผู้หญิงข้างกายเธอแล้วเอ่ยถาม “คนนี้คือ?”

ผู้หญิงข้างกายหยางซิงอวิ้นตัวเตี้ยกว่าเธอเล็กน้อย ดัดผมลอนใหญ่ หน้าตาถือว่าดูดี แต่ถ้าเทียบกับหยางซิงอวิ้นแล้วยังห่างชั้นกันอยู่มาก

หยางซิงอวิ้นพูดยิ้มๆ “พี่ลี่ ลืมแนะนำไปเลย นี่ต่งย่าซิน เพื่อนสมัยมัธยมปลายของฉันเองค่ะ วันนี้แวะมาหาพอดี พอได้ยินเรื่องของเราสองคนก็เลยอยากมาเจอพี่ดูน่ะค่ะ”

ฉินลี่พยักหน้าทักทายต่งย่าซิน

จากนั้นหยางซิงอวิ้นก็หันไปแนะนำฉินลี่ให้ต่งย่าซินรู้จัก “ย่าซิน นี่ฉินลี่ แฟนฉันเอง”

ต่งย่าซินยิ้มให้ฉินลี่ สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นขณะมองเขาอยู่หลายรอบ ก่อนจะดึงตัวหยางซิงอวิ้นไปกระซิบกระซาบกัน

ฉินลี่ไม่ได้ยินว่าพวกเธอคุยอะไรกัน และเขาก็ไม่ได้สนใจด้วย

หลังจากกระซิบกันเสร็จ หยางซิงอวิ้นก็ดึงแขนฉินลี่แล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่ลี่ พวกเราไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยได้ไหมคะ ย่าซินเพิ่งมา พอดีเที่ยงนี้จะได้ไปกินข้าวด้วยกันเลย จะได้ไหมคะ”

เพื่อนสมัยมัธยมปลายของหยางซิงอวิ้น การไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อถือเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว ฉินลี่ย่อมพยักหน้าตกลง

จากนั้นทุกคนก็ขึ้นรถเบนท์ลีย์มูลซาน

ฉินลี่รับหน้าที่คนขับ ส่วนหยางซิงอวิ้นกับต่งย่าซินนั่งอยู่เบาะหลัง คุยจ้อเรื่องประสาผู้หญิงกันอย่างออกรส

ฉินลี่ขับรถตรงดิ่งไปยังห้างกั๋วเม่า ซื้อของให้เจิงโหรวเขายังไม่เคยตระหนี่ นับประสาอะไรกับการซื้อของให้พ่อแม่ตัวเอง เขาไม่มีทางขี้เหนียวแน่นอน

เมื่อมาถึงลานจอดรถของห้างกั๋วเม่า ฉินลี่จอดรถเรียบร้อย ทั้งสามคนก็พากันเดินเข้าไปในกั๋วเม่า

หยางซิงอวิ้นถามขึ้น “พี่ลี่ คุณลุงคุณน้าชอบอะไรเหรอคะ”

ฉินลี่คิดนิดหนึ่งแล้วตอบว่า “ผมกะว่าจะซื้อเครื่องประดับให้แม่สักสองสามชิ้น แล้วเดี๋ยวตอนขากลับค่อยแวะซื้อเหมาไถสักลัง พ่อผมชอบดื่มเหล้า”

หยางซิงอวิ้นพยักหน้ารับ ก่อนจะดึงแขนต่งย่าซินแล้วเอ่ยว่า “งั้นพวกเราไปดูที่หลุยส์ วิตตองกันก่อนดีไหมคะ”

คราวก่อนกำไลข้อมือของเธอก็ซื้อมาจากหลุยส์ วิตตอง

ฉินลี่พยักหน้า จากนั้นทุกคนก็เดินมาที่เคาน์เตอร์เครื่องประดับของหลุยส์ วิตตองในกั๋วเม่าอีกครั้ง

หยางซิงอวิ้นกับต่งย่าซินรับหน้าที่ช่วยกันเลือกเครื่องประดับที่เหมาะกับแม่ของฉินลี่

หยางซิงอวิ้นให้พนักงานขายหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งออกมาแล้วพูดว่า “พี่ลี่ ดูสร้อยคอทองฝังเพชรเส้นนี้สิคะ ใช้ได้ไหม”

ฉินลี่กวาดตามองพลางขมวดคิ้ว “มันจะดูวัยรุ่นไปหน่อยไหม”

“เหรอคะ” หยางซิงอวิ้นลองทาบกับคอตัวเองดูพลางพูด “ฉันว่าเส้นนี้สวยดีออก ไม่รู้ล่ะ ฉันจะซื้อเส้นนี้ให้คุณน้า”

จากนั้นหยางซิงอวิ้นก็ไม่รอให้ฉินลี่ตอบตกลง เธอหันไปส่งยิ้มหวานให้พนักงานขายสาวทันที “ช่วยห่อให้ด้วยนะคะ”

ต่งย่าซินที่ยืนมองอยู่ข้างๆ แอบตกใจอยู่เงียบๆ สร้อยคอทองฝังเพชรเส้นละ 117,000 หยวน จะซื้อก็ซื้อเลยเนี่ยนะ?

เดิมทีวันนี้เธอแค่กะว่าจะมาหาหยางซิงอวิ้น ตอนแรกที่ได้ยินหยางซิงอวิ้นบอกว่าแฟนหนุ่มยกบริษัทให้หนึ่งแห่ง เธอยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

จนกระทั่งมาถึงตึกอินเตอร์เนชันแนลไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ตงฟาง ได้เห็นป้ายตัวอักษรขนาดใหญ่ ‘บริษัท ซิงอวิ้นอินเวสต์ คอนซัลติ้ง จำกัด’ ถึงได้ยอมเชื่อ

ฐานะทางบ้านของหยางซิงอวิ้นนั้นเธอรู้ไส้รู้พุงดี ลำพังตัวหยางซิงอวิ้นเองไม่มีปัญญาเปิดบริษัทแน่นอน

ในใจเธอจึงแอบเดาว่าหยางซิงอวิ้นคงถูกเสี่ยแก่ๆ เลี้ยงดูอยู่แน่ๆ

จนกระทั่งได้มาเห็นฉินลี่กับรถเบนท์ลีย์มูลซานของเขา

ในใจของต่งย่าซินรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาจริงๆ

ทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนี้ ไม่ว่าจะถูกเลี้ยงดูจริงหรือไม่ มันก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้มไม่ใช่เหรอ?

ตอนอยู่มัธยมปลาย ฐานะของพวกเธอยังพอๆ กันแท้ๆ

ทว่าเวลานี้ เพื่อนสมัยมัธยมปลายของเธอกลับซื้อสร้อยคอหลุยส์ วิตตองเส้นละเป็นแสนได้โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

ช่องว่างขนาดนี้ทำให้เธอรู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก

ฉินลี่ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้หยางซิงอวิ้นใช้เงินไปตามสบาย

นี่เป็นน้ำใจจากหยางซิงอวิ้น เขาไม่คิดจะปฏิเสธ

อีกอย่างหยางซิงอวิ้นก็มีเงินอยู่แล้ว

นอกจากเงิน 20 ล้านหยวนที่เขาเคยให้ไป ตอนนี้ซิงอวิ้นอินเวสต์ก็เริ่มมีลูกค้าเข้ามา และค่อยๆ มีกำไรแล้ว

เพราะฉะนั้นอีแค่ซื้อสร้อยเส้นเดียว จะต้องมานั่งคิดมากทำไม?

หลังจากห่อสร้อยคอเส้นนั้นเสร็จแล้ว หยางซิงอวิ้นก็ยังคงเลือกดูเครื่องประดับชิ้นอื่นให้ว่าที่แม่สามีอย่างกระตือรือร้น

ต่งย่าซินแอบชำเลืองมองฉินลี่แวบหนึ่ง เห็นว่าสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หยางซิงอวิ้นคนเดียว

ลึกๆ ในใจของเธอก็พลันรู้สึกอิจฉาปนขมขื่นอย่างประหลาด

--