บทที่ 86 วิธีทำให้สาวตอบกลับในพริบตา

ฉินลี่มาถึงห้องทำงานของเฉินซั่วแล้วผลักประตูเดินเข้าไปตรงๆ

เฉินซั่วพอเห็นฉินลี่ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้พลางเอ่ยขอร้อง “พี่ใหญ่ ยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ครับ”

ฉินลี่แค่นยิ้มเย็นใส่เขาแล้วพูดขึ้น “เฉินซั่ว เส้นทางหน้าที่การงานของนายมาถึงทางตันแล้วล่ะ”

เฉินซั่วรีบลุกขึ้นมารินน้ำให้เขาหนึ่งแก้วทันที “พี่ใหญ่ ต้องช่วยบอกให้พี่สะใภ้เมตตาหน่อยนะ ผมสาบานเลยว่าเรื่องวันนี้จะไม่แพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว”

ฉินลี่ชำเลืองมองเขาแล้วถาม “อยากให้ฉันช่วยพูดให้?”

เฉินซั่วรีบพยักหน้ารัวๆ

ก่อนจะคิดขึ้นได้ในทันควัน “พี่ใหญ่ ผมเข้าใจแล้ว มื้อเที่ยงนี้ผมเลี้ยงเอง!”

ฉินลี่ถึงได้หัวเราะร่าออกมา

“ค่อยเข้าท่าหน่อย”

“แต่พูดก็พูดเถอะ” เฉินซั่วชูนิ้วโป้งให้ฉินลี่ “พี่ใหญ่ ขนาดประธานถังพี่ยังเอาอยู่ ผมนี่ยอมใจจริงๆ”

ฉินลี่นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของเขาอย่างผึ่งผาย “ชีวิตของคนหล่อนายไม่เข้าใจหรอก”

เฉินซั่วนั่งลงตรงข้ามแล้วกระซิบถาม “คนนั้นพี่ก็จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

ฉินลี่คิดนิดเดียวก็รู้ว่าเขาหมายถึงเว่ยซื่อควาน

จึงพยักหน้าเรียบๆ

เฉินซั่วเห็นดังนั้นก็ยิ่งนับถือเข้าไปใหญ่

นับถือจนแทบจะกราบกราน

เพราะถึงแม้เว่ยซื่อควานกับเขาจะเป็น ผอ.ฝ่าย เหมือนกัน แต่อีกฝ่ายดูแลส่วนภาพยนตร์และโทรทัศน์ อำนาจจึงเหนือกว่าเขามาก

ขนาดเว่ยซื่อควานฉินลี่ยังจัดการได้ แสดงว่าการที่จีบถังซูหานติดนั้นต้องพึ่งฝีมือล้วนๆ แน่นอน

หลังจากนั่งคุยเรื่อยเปื่อยในห้องทำงานของเฉินซั่วอยู่นานสองนาน

ฉินลี่ถึงได้เดินกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง

หยางซิงอวิ้นลาออกไปแล้ว

งานเลขาฯ ทั้งหมดจึงตกเป็นหน้าที่ของเขาคนเดียว

พอได้ลงมือทำจริงๆ เขาก็รู้สึกว่างานนี้ไม่ง่ายเลยสักนิด

เพราะมีเรื่องหยุมหยิมน่าปวดหัวเยอะแยะเต็มไปหมด

มื้อเที่ยง ยังคงเป็นร้านอาหารฝรั่งข้างอาคารเซียงเฉิง

ฉินลี่จัดหนักมื้อนี้จนกระเป๋าเฉินซั่วสะเทือน

ช่วงบ่ายพอกลับมาพักสักแป๊บก็ต้องทำงานต่อ

วันทั้งวันวุ่นวายจนฉินลี่เริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง

หรือว่าฉันควรจะควักเงินตัวเองจ้างเลขาฯ มาอีกคนดีนะ?

เลขาฯ ของเลขาฯ อีกทีงั้นเหรอ?

ในที่สุดก็ทนจนถึงเวลาเลิกงานตอนเย็น

ฉินลี่รอจนถังซูหานเก็บของเสร็จ แล้วจึงเดินไปที่ลานจอดรถด้วยกัน

ตอนแรกฉินลี่นึกว่าวันนี้ถังซูหานจะขับแมคลาเรนคันนั้นมาเสียอีก

แต่ปรากฏว่าเธอยังคงขับพอร์เช่สีขาวคันเดิม

“รถของนายฉันส่งไปเช็กระยะแล้ว” ถังซูหานพูดอย่างใจกว้าง “เบนท์ลีย์ มูซานคันนั้นนายเอาไปขับแล้วกัน”

ฉินลี่พยักหน้าตกลงทันที

เบนท์ลีย์ มูซานนั่งสบายกว่าแมคลาเรนตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?

พอเห็นถังซูหานกำลังจะไป ฉินลี่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงขวางเธอไว้แล้วพูดว่า “ประธานถัง ผมว่าพวกเราจ้างเลขาฯ เพิ่มอีกสักคนดีกว่านะ คุณดูสิ ผมยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย วันไหนต้องลากิจขึ้นมาจนทำให้งานของคุณสะดุด ความเสียหายมันจะเยอะเอานะ”

ถังซูหานเปิดประตูรถพลางตวัดสายตามองค้อน “อยากอู้ก็บอกว่าอยากอู้เถอะ ยังจะมาหาข้ออ้างอีก”

ฉินลี่หัวเราะแหะๆ

เขาก็อยากอู้จริงๆ นั่นแหละ

“อีกไม่กี่วันก็วันแรงงานแล้ว รอให้พ้นช่วงนี้ไปก่อนค่อยว่ากัน” ถังซูหานพูดจบก็ก้าวขึ้นรถพอร์เช่

ฉินลี่พยักหน้ารับ พอเห็นเธอจะออกรถก็ถามขึ้นอีก “ประธานถัง เราสองคนต้องจูบลาอะไรทำนองนั้นไหม”

“ไม่จำเป็น บ๊ายบายตาหื่น”

ถังซูหานปิดประตูรถแล้วโบกมือให้เขาก่อนจะสตาร์ตเครื่องขับออกไป

ฉินลี่เบะปาก

วันนี้เมินใส่ฉันเข้าไว้ วันหน้าจะจัดให้ลุกจากเตียงไม่ไหวเลยคอยดู

ฉินลี่ขึ้นรถแล้วขับเบนท์ลีย์ มูซานน์ตรงดิ่งกลับมหาวิทยาลัยจินเจียงทันที

ยิ่งใกล้เวลาเรียนจบลงทุกที อะไรที่พอจะใช้เวลาอยู่ที่มหาวิทยาลัยได้อีกสักวันสองวันก็ขออยู่ต่อหน่อยเถอะ

----------

มหาวิทยาลัยจินเจียง หอพักชาย

ฉินลี่ผลักประตูเข้ามาในห้อง แล้วกวาดตามองไอ้พวกลูกหมาทั้งหลาย

หยางหมิงกำลังโทรศัพท์คุยกับแฟนสาว

หลี่เจียงยังคงนั่งเขียนวิทยานิพนธ์อย่างเชื่องช้า ครึ่งค่อนวันเค้นไม่ออกมาสักตัว

ส่วนจางลี่ฟานกำลังตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์อย่างขะมักเขม้น

ฉินลี่เดินเข้าไปถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “ไอ้จาง มึงกำลังเป็นหมาเลียใครอยู่อีกวะ”

จางลี่ฟานเหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “ไอ้ฉิน กูคิดทบทวนเรื่องที่มึงพูดวันนั้นดูแล้ว รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่เหมือนกัน ตอนนี้กูเลยลบพวกตัวปัญหาทิ้งไปหมดแล้ว”

“แล้วนี่มึงกำลังคุยกับใครอยู่” ฉินลี่ชะโงกหน้าไปดู บนหน้าจอโทรศัพท์ของมันเปิดหน้าต่างแชตวีแชตค้างไว้อย่างชัดเจน

จางลี่ฟานตอบอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “หึๆ เมื่อเช้ากูไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่หอสมุดมา บุคลิกโคตรดีเลยว่ะ กูเลยขอวีแชตน้องเขามา มึงไม่ต้องห่วง กูเข้าไปส่องโมเมนต์น้องเขาแล้ว มีแต่เรื่องเรียนทั้งนั้น ไม่เหมือนพวกผู้หญิงเจ้าชู้แน่นอน”

คนอื่นไปหอสมุดเพื่ออ่านหนังสือ แต่ไอ้เวรจางลี่ฟานดันไปตกเบ็ดหาเหยื่อ

“เอาเรื่องนี่หว่า” ฉินลี่ยิ้ม “แล้วคืบหน้าถึงไหนแล้วล่ะ”

พอเจอฉินลี่ถามคำถามนี้เข้า จางลี่ฟานก็หน้ามุ่ยทันที

“น้องเขาไม่ค่อยยอมตอบข้อความกูเลยว่ะ”

จางลี่ฟานบ่นอย่างกลัดกลุ้ม “ไอ้ฉิน มึงมีวิธีทำให้สาวตอบข้อความในไม่กี่วินาทีปะวะ”

“มีดิ” ฉินลี่ตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

จางลี่ฟานไม่นึกเลยว่ามันจะมีวิธีจริงๆ จึงรีบถามอย่างดีใจ “วิธีอะไรวะ”

ฉินลี่ยื่นมือออกไป “มา เอาโทรศัพท์มึงมานี่”

จางลี่ฟานส่งโทรศัพท์ให้ทันที

จากนั้นฉินลี่ก็รัวนิ้วพิมพ์ลงไปสองสามคำ

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เสียงแจ้งเตือนวีแชตในโทรศัพท์ของจางลี่ฟานก็ดังขึ้นทันควัน

แถมยังดังรัวติดต่อกันหลายข้อความ

“เฮ้ย! ไอ้ฉิน มึงนี่มันเทพจริงๆ ว่ะ” จางลี่ฟานยิ้มจนตาหยีพลางถาม “มึงพิมพ์อะไรไปวะ”

ฉินลี่ส่งโทรศัพท์คืนให้แล้วบอกว่า “ไม่มีอะไรหรอก กูแค่ด่าน้องเขาไปคำเดียว”

จางลี่ฟาน: “…”

หยางหมิงที่คุยโทรศัพท์กับแฟนอยู่ข้างๆ รีบกดวางสายทันที แล้วระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้อง

จางลี่ฟานเปิดวีแชตดูก็พบว่าจริงอย่างที่ว่า

ฉินลี่ส่งข้อความไปด่าเธอหนึ่งประโยคจริงๆ แล้วอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาในไม่กี่วินาที ด่าสวนกลับมาชุดใหญ่

แถมแต่ละคำยังเจ็บแสบขึ้นเรื่อยๆ

จางลี่ฟานลองส่งข้อความกลับไปอีกประโยค ก็เจอเครื่องหมายตกใจสีแดงแสบตากระแทกเข้าหน้า

ชัดเจนเลยว่าโดนบล็อกไปเรียบร้อย

จางลี่ฟานทิ้งโทรศัพท์ทันทีแล้วพุ่งเข้าใส่ฉินลี่

“อ๊ากกก ไอ้ฉิน กูจะฆ่ามึง!”

ฉินลี่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกับมัน ทั้งสองคนหัวเราะหยอกล้อกันอยู่พักใหญ่

ฉินลี่ถึงได้เอ่ยปากแซว “ไหนมึงบอกว่าสาวมีคลาสไง ดูคำด่าสิ แสบถึงทรวงเลย”

จางลี่ฟานทำหน้ามุ่ยอย่างคับแค้นใจ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ “กูต้องเจอคนที่มีคลาสจริงๆ แน่ พรุ่งนี้กูจะไปหอสมุดอีก”

ฉินลี่เอื้อมมือไปหยิบเครื่องดื่มที่หยางหมิงเพิ่งซื้อมาวางไว้บนโต๊ะขึ้นมาจิบ

“ความหน้าด้านของมึงเนี่ย กูนับถือใจจริงๆ ว่ะ”

พวกเขานั่งคุยเล่นหยอกล้อกันต่ออีกสักพัก

จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืดลง

ฉินลี่จึงชวนทุกคนออกไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน

พอกินเสร็จ วันนี้ทุกคนกลับไม่เล่นเกมอย่างเคย

แต่ซื้อเบียร์มาหลายลังแล้วกลับมานั่งเล่นไพ่กันในห้องพัก

เพราะเสียงดังเกินไป ก็เลยลากพวกผู้ชายสาขาเดียวกันจากห้องข้างๆ มาร่วมแจมด้วย

คนกลุ่มใหญ่ล้อมวงกันอยู่ในห้องพักขนาดไม่ถึง 20 ตารางเมตร นั่งเล่นไพ่พลางดื่มเบียร์ไป หัวเราะเฮฮากันไม่หยุด

สุดท้ายเบียร์ก็หมดเกลี้ยง แต่ทุกคนยังไม่หนำใจ

จางลี่ฟานเลยเสนอให้เปิดหนังผีดูด้วยกัน

ข้อเสนอสุดทึ่มแบบนี้กลับได้รับเสียงเห็นดีเห็นงามจากคนทึ่มๆ อีกกลุ่มหนึ่ง

จากนั้นทุกคนก็ปิดไฟ นั่งเบียดเสียดล้อมวงดูเรื่อง ‘เดอะ คอนจูริ่ง’ ผ่านหน้าจอโน้ตบุ๊กของมัน

อย่าเห็นว่าเป็นพวกผู้ชายที่วันๆ เอาแต่คุยโวเชียว พอถึงเวลาดูหนังผีขึ้นมาจริงๆ แต่ละคนกลับกลัวจนหดหัวตัวลีบแทบจะสิงกัน

กว่าจะดูหนังผีจบก็ดึกดื่นค่อนคืน ทุกคนถึงได้แยกย้ายกันไปนอน