บทที่ 85 อย่าทำพรมเลอะ

ทั้งกลุ่มคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยลาเจิงโหรวแล้วพากันกลับ

หยางซิงอวิ้นเก็บข้าวของของตัวเองเสร็จ ก็ขึ้นไปนั่งบนรถเบนท์ลีย์มูลซาน

ขากลับยังคงเป็นชีหรูอวี้ที่ทำหน้าที่ขับรถ

ฉินลี่กับหยางซิงอวิ้นนั่งอยู่เบาะหลัง

พอได้นั่งเคียงข้างกัน ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะคลอเคลียกอดก่ายกันอีกครั้ง

เนื้อแท้ของหยางซิงอวิ้นเป็นหญิงสาวที่ค่อนข้างติดแฟน

เธอแทบอยากจะอยู่ข้างกายฉินลี่ตลอดเวลา อารมณ์แบบไม่เจอกันวันเดียวเหมือนผ่านไปสามฤดูอย่างแท้จริง

ส่วนฉินลี่นั้นสะสมความต้องการมาตลอดทั้งวัน

ตั้งแต่การสัมผัสแนบชิดกับหยางอวี่เวย แวบหนึ่งที่ได้เห็นความเย้ายวนของเจิงโหรว มาจนถึงการนัวเนียบนโซฟากับหยางซิงอวิ้น

วันนี้เขารับสิ่งล่อตาล่อใจมามากเกินไปหน่อย

ทั้งสองคนบนเบาะหลังจึงอดไม่ได้ที่จะเริ่มจูบกอดอย่างดูดดื่ม

ทว่าเรื่องนี้กลับกลายเป็นความทรมานของชีหรูอวี้

เมื่อเห็นพวกเขากำลังเร่าร้อนกันที่เบาะหลัง หัวใจเธอก็เต้นระรัวไม่หยุด

เธอพยายามบังคับตัวเองไม่ให้มองกระจกหลัง

แต่คนสองคนข้างหลังกลับส่งเสียงชวนให้หน้าแดงใจสั่นออกมาไม่ขาดสาย

หูเนี่ยเธอคงบังคับไม่ให้ได้ยินไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?!

ชีหรูอวี้จนปัญญา ทำได้เพียงเหยียบคันเร่งมิด

ระยะทางที่เดิมทีต้องใช้เวลากว่าชั่วโมง ถูกเธอย่นจนเหลือแค่ 40 นาที

ตามคำสั่งของฉินลี่ ในที่สุดเบนท์ลีย์มูลซานก็แล่นมาจอดที่หน้าโรงแรมม่านรูดธีมพิเศษแห่งหนึ่ง

เมื่อเห็นฉินลี่กับหยางซิงอวิ้นลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในโรงแรม

ชีหรูอวี้ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับถึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ตลอดทางที่ผ่านมา มันช่างทรมานเธอเหลือเกิน

พอคิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ใบหน้าเธอยังคงร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

ทว่าในตอนที่เธอกำลังหน้าแดงอยู่นั้น

ใบหน้าของฉินลี่กลับโผล่มาตรงนอกกระจกฝั่งคนขับอย่างกะทันหัน

ภาพนี้ทำเอาชีหรูอวี้สะดุ้งโหยง

“คุณ… คุณจะทำอะไรคะ?”

ฉินลี่มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ก่อนจะสั่ง “คุณไปซื้อโอกาโมโตะมา”

ชีหรูอวี้: “…”

ฉินลี่เห็นหน้าเธอแดงก่ำ จึงถามขึ้น “คุณเป็นไข้เหรอ?”

ชีหรูอวี้ตอบอึกอัก “มะ ไม่ได้เป็นค่ะ”

ฉินลี่พยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

เขาเดินตามหยางซิงอวิ้นเข้าไปในโรงแรมธีมพิเศษ เปิดห้องพักหรูหราแบบมีธีมห้องหนึ่ง

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องสำหรับคู่รัก หยางซิงอวิ้นก็หน้าแดงซ่าน

เพราะการตกแต่งที่นี่ชวนให้คิดลึกเหลือเกิน

บรรยากาศแบบนี้มันเอาไว้ใช้สำหรับ…

ฉินลี่เองก็เพิ่งเคยมาสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก เขากวาดตามองไปรอบๆ

หลังจากสนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองจนหนำใจแล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งหมายเลขห้องไปให้ชีหรูอวี้

ไม่นานนัก ชีหรูอวี้ก็นำโอกาโมโตะที่ห่อด้วยถุงพลาสติกสีดำมาส่งให้

เพียงแต่ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ แถมท่าทางการเดินยังดูเก้งก้างแปลกๆ

ฉินลี่เห็นท่าทางแปลกๆ ของเธอ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรอีก

เพราะตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ

ทุกอย่างพร้อมสรรพ

ต่อไปก็ถึงเวลาเข้าหอกันแล้ว

ศึกรักอันดุเดือดเร่าร้อนเปิดฉากขึ้นในที่สุด

---------

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางซิงอวิ้นแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกจากเตียง

เมื่อคืนถือเป็นครั้งที่บ้าคลั่งที่สุดของเธอจริงๆ

ฉินลี่รอจนหยางซิงอวิ้นฟื้นแรงขึ้นมาได้พอสมควร

ทั้งสองจึงค่อยลงไปเช็กเอาต์ที่ชั้นล่าง

ฉินลี่พาเธอไปกินอาหารเช้า จากนั้นก็พาไปส่งที่ซิงอวิ้นอินเวสต์ พร้อมกับกำชับให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่ในห้องรับรอง

หลังจากนั้นเขาถึงเรียกตัวชีหรูอวี้ที่กลับมาเป็นปกติแล้ว

แล้วนั่งรถเบนท์ลีย์มูลซานมุ่งตรงไปยังอาคารเซียงเฉิง

แต่วันนี้เขาต้องไปทำงานสายอย่างแน่นอนแล้ว

พอจอดรถแล้วขึ้นไปชั้นบน ฉินลี่ก็ตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของถังซูหานทันที ในเวลานี้ถังซูหานกำลังนั่งจัดการเอกสารอยู่

เมื่อถังซูหานเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นฉินลี่ ก็เอ่ยแซวขึ้นมาทันควัน “เลขาฯฉินยังจำได้อยู่อีกเหรอคะว่าวันนี้ต้องมาทำงาน”

ฉินลี่ยิ้มแหะๆ เอ่ยอย่างหน้าหนา “เมื่อคืนคิดถึงประธานถังจนนอนไม่หลับเลยครับ”

ถังซูหานค้อนใส่เขาหนึ่งวง ก่อนจะพูดขึ้น “พอกลบเกลื่อนได้แล้ว ไม่รู้แอบไปเหลวไหลที่ไหนมาล่ะสิ”

ฉินลี่เดินเข้าไปเท้าแขนกับโต๊ะทำงาน มองดูเธอแล้วเอ่ยว่า “วันนี้ประธานถังสวยเป็นพิเศษเลยนะ มามะ ขอหอมให้ชื่นใจหน่อย”

ถังซูหานถูกเขาพูดแซวจนสองแก้มแดงระเรื่อ แต่ก็ยังวางท่าหยิ่งเอ่ยว่า “อย่ามาพูดเล่นลิ้น นายยังไม่ได้ตอบสนองความโลภของฉันเลยนะ”

ฉินลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะยืดตัวตรงแล้วพูดอย่างมีลับลมคมใน “งั้นวันนี้ผมให้ของขวัญคุณอีกชิ้นหนึ่งแล้วกัน!”

ได้ยินเช่นนั้น ถังซูหานก็เต็มไปด้วยความคาดหวังทันที

เพราะของขวัญของฉินลี่มักจะสร้างความประหลาดใจให้เธอเสมอ

“ของขวัญอะไร? รีบเอาออกมาสิ”

“จะเอาออกมาให้ดูน่ะได้อยู่แล้ว แต่คุณต้องยอมให้ผมจูบทีหนึ่งก่อน” ฉินลี่เริ่มตั้งเงื่อนไขด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

ถังซูหานตวัดสายตามองค้อนเขา แต่พอลองคิดดูแล้วก็ยอมพยักหน้า

เธอทนแรงดึงดูดของขวัญของฉินลี่ไม่ไหวจริงๆ

อีกอย่าง จูบก็จูบสิ

ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จูบกันเสียหน่อย

ฉินลี่เห็นเธอพยักหน้า ถึงได้ยิ้มอย่างดีใจแล้วหยิบห่อของขนาดเท่าหนังสือที่เหน็บไว้ข้างหลังออกมา

นี่คือสิ่งที่เขาสั่งให้ชีหรูอวี้จัดการเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าตรู่

พอถังซูหานเห็นของที่ห่อด้วยกระดาษคราฟต์อย่างมิดชิด ความอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งสูงปรี๊ด

ไม่รอให้ฉินลี่ได้พูดอะไรต่อ

เธอก็แย่งห่อของนั้นไปจากมือของฉินลี่ทันที

จากนั้นก็แทบทนรอไม่ไหวที่จะรีบแกะมันออก

ฉินลี่พูดอย่างขำๆ “คุณจำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนี้ไหมเนี่ย?”

ถังซูหานแกะไปพลางเชิดหน้าพูดอย่างถือตัว “เรื่องของฉันย่ะ”

เมื่อกระดาษคราฟต์ถูกแกะออกทีละชั้น

โฉมหน้าที่แท้จริงของของขวัญก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

นี่มัน…

พอได้เห็นของขวัญชิ้นนี้

หัวใจของถังซูหานก็อ่อนยวบลงในพริบตา

ของขวัญที่อยู่ในกระดาษคราฟต์คือกอบรูปอันประณีตงดงามชิ้นหนึ่ง

และรูปที่อยู่ในกรอบรูป ก็คือภาพที่คนขับรถสาวในเมืองหมิงจูถ่ายไว้ให้ในตอนนั้น

ผืนน้ำเปล่งประกายระยิบระยับ

แสงไฟสว่างไสว ดอกไม้ไฟพร่างพรายเต็มท้องฟ้า

คนสองคนกอดกันอย่างลึกซึ้งริมแม่น้ำหวงผู่

เมื่อถังซูหานเห็นภาพถ่ายใบนี้ ก็ราวกับได้ย้อนเวลากลับไปยังค่ำคืนนั้นอีกครั้งในทันที

ภายในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้ง

ฉินลี่เห็นท่าทางของเธอแบบนี้ก็รู้ว่าตัวเองเตรียมการมาไม่เสียเปล่า

คราวนี้เขารู้จังหวะ รีบดึงถังซูหานให้ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้

เมื่อเห็นสายตาที่ทั้งเคลิบเคลิ้มและขวยเขินของถังซูหาน

ฉินลี่ก็ไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย

เขาก้มหน้าลงไปประกบจูบกลีบปากสีแดงสดอันเย้ายวนของเธอทันที

ทว่าพอฉินลี่เริ่มจูบถังซูหานได้ไม่ทันไร เฉินซั่วก็ดันประตูเปิดเข้ามาพอดี ในมือยังถือเอกสารอยู่หนึ่งฉบับ

“ประธานถังครับ เอกสารฉบับนี้ยังจำเป็นต้อง…”

เฉินซั่วพูดยังไม่ทันจบ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพตรงหน้า ร่างท้วมอ้วนก็สะท้านเฮือกขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินกลับออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“…ยังจำเป็นต้องให้ผมกลับไปคิดทบทวนดูอีกรอบดีกว่าครับ”

ประตูปิดลงอีกครั้ง

ถังซูหานไม่ได้ผละตัวออกด้วยความอับอายเพราะการมาของเฉินซั่ว

ในทางตรงกันข้าม เธอกลับหลับตาลง ดื่มด่ำกับจูบของทั้งสองคนอย่างเต็มที่

กระทั่งลิปสติกของถังซูหานแทบจะถูกฉินลี่กินไปจนหมด ทั้งสองถึงได้ยอมแยกออกจากกัน

ถังซูหานซบอยู่ในอ้อมอกของเขาแล้วบ่นพึมพำเสียงเบา “คนบ้า”

ฉินลี่เอ่ยอย่างไม่รู้ประสีประสา “ทำไมด่าผมอีกล่ะเนี่ย?”

ถังซูหานเอ่ยอย่างเคืองๆ “นี่มันของเซอร์ไพรส์ชิ้นเดิมชัดๆ แค่เอารูปมาใส่กรอบก็หลอกขโมยจูบจากฉันไปได้อีกรอบแล้ว”

ฉินลี่คิดตามแล้วก็พบว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ จึงหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง

ถังซูหานผละออกจากอ้อมกอดของเขา จากนั้นก็นำกรอบรูปไปวางประดับไว้บนโต๊ะทำงานของเธออย่างทะนุถนอม

เธอชื่นชมรูปถ่ายไปพลางเอ่ยขึ้น “นายไปจัดการเฉินซั่วซะ อย่าให้เขาเอาไปพูดซี้ซั้ว”

ฉินลี่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ไอ้เจ้าอ้วนคนนั้นเกือบจะทำลายเรื่องดีๆ ของตนเสียแล้ว

“ผมฆ่าปิดปากได้ไหม?”

ถังซูหานมองรูปถ่ายพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ได้สิ ขอแค่อย่าทำพรมเลอะก็พอ”

“รับทราบครับผม”

จากนั้นฉินลี่ก็ตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของเฉินซั่วทันที

--