บทที่ 84 เพียงสบตาพาใจสั่น

“ไม่ต้องหรอกค่ะนักศึกษาฉิน ฉันมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยสะดวกด้วย เอาเป็นว่าเธอว่างเมื่อไหร่ ฉันค่อยมาสอนเปียโนให้ก็พอแล้วค่ะ”

“แต่ดอกไม้บนดาดฟ้า ผมดูแลไม่ไหวจริงๆ นี่ครับ…”

ฉินลี่พูดถึงตรงนี้ ก็นึกหาทางออกพบ “เอาแบบนี้ดีไหมครับอาจารย์หยาง ผมบอกรหัสผ่านห้องชุดนี้ให้คุณ ถึงตอนนั้นคุณจะได้แวะมาเล่นเปียโนบ่อยๆ แล้วถือโอกาสช่วยผมดูแลต้นไม้ใบหญ้าไปด้วยเลย”

คราวนี้หยางอวี่เวยไม่ได้รีบร้อนปฏิเสธ

หลังจากคิดดูแล้ว เธอก็พยักหน้า

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกันค่ะ”

ฉินลี่ยิ้ม แล้วบอกรหัสผ่านห้องของตัวเองให้อย่างไม่คิดหวง

เขาดูเวลาแล้วเอ่ยว่า “อาจารย์หยางครับ ผมยังมีธุระอีกหน่อย วันนี้เราคงพอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวผมโอนค่าเรียนให้นะครับ”

ฉินลี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โอนเงินให้หยางอวี่เวยทันที 30,000 หยวน

เมื่อหยางอวี่เวยเห็นยอดเงินสามหมื่นหยวนก็ตกใจ “นักศึกษาฉิน ทำไมโอนให้ฉันเยอะขนาดนี้ล่ะคะ”

“ชั่วโมงละหนึ่งหมื่น นี่คือค่าเรียนของผมครับ ถ้าอาจารย์หยางคิดว่าน้อยไป คราวหน้าผมเพิ่มให้อีกได้นะ” ฉินลี่บอก

หยางอวี่เวยรีบส่ายหน้าทันที ชั่วโมงละหนึ่งหมื่น ราคานี้เกรงว่าจะจ้างระดับปรมาจารย์เปียโนได้สบายๆ แล้วกระมัง

เธอจะไปคิดว่าน้อยได้อย่างไร

ฉินลี่ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ตามนี้นะครับ อาจารย์หยางพักผ่อนที่นี่ไปก่อนได้เลย ผมออกไปทำธุระข้างนอก คืนนี้คงไม่กลับมาแล้ว ถ้าอาจารย์หยางไม่อยากกลับ ห้องนอนหลายห้องที่นี่นอนได้หมดเลยนะครับ”

พอฉินลี่จะไป หยางอวี่เวยก็เกรงใจเกินกว่าจะอยู่ต่อ จึงลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า “งั้นฉันก็กลับด้วยดีกว่าค่ะ”

“ไม่ต้องหรอกครับ อาจารย์หยางพักผ่อนตามสบายเถอะ ผมไปแล้วนะ”

ฉินลี่พูดจบก็ยิ้มพลางโบกมือให้เธอ แล้วปิดประตูเดินออกไป

เขามีธุระจริงๆ

เพราะยังต้องไปรับหยางซิงอวิ้นที่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงอีก

ฉินลี่จากไปแล้ว ในห้องจึงเหลือเพียงหยางอวี่เวยคนเดียว

หยางอวี่เวยมองสำรวจห้องนั่งเล่นที่ทั้งสะดวกสบายและหรูหราแห่งนี้อีกครั้ง แววตาเผยความชื่นชมอิจฉาออกมาจางๆ

จากนั้นเธอก็เดินขึ้นบันไดไปยังดาดฟ้า

แปลงดอกไม้บนดาดฟ้าสะพรั่งไปด้วยมวลดอกไม้สดใส

เมื่อเห็นดอกไม้เหล่านี้ มุมปากของหยางอวี่เวยก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เธอใช้บัวรดน้ำตักน้ำมารดช้าๆ อย่างทะนุถนอม

--

ฉินลี่มาถึงลานจอดรถ แล้วส่งวีแชตไปหาชีหรูอวี้

การเดินทางไปหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงยังต้องใช้เวลาอีกชั่วโมงกว่า

เขาเลือกให้ชีหรูอวี้เป็นคนขับรถเหมือนเดิม

นั่งอยู่หน้าเปียโนมานานขนาดนั้น เขาก็รู้สึกเมื่อยล้าอยู่บ้าง

ความเร็วของชีหรูอวี้ยังคงฉับไวเช่นเคย

ไม่กี่นาทีก็มาปรากฏตัวที่ลานจอดรถแล้ว

เพียงแต่สายตาที่เธอมองฉินลี่ดูจะแฝงความหวาดระแวงอยู่เล็กน้อย

ในใจกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข

ไม่รู้ว่าเจ้านายของเธอคนนี้จะหมดช่วงติดสัดไปหรือยัง

“เธอมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำไม”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดในแววตาของชีหรูอวี้ ฉินลี่จึงถามขึ้น

ชีหรูอวี้คาดไม่ถึงว่าสายตาของเขาจะเฉียบคมขนาดนี้ รีบเบือนสายตาหลบแล้วตอบ “เปล่าค่ะ บอส เราจะไปไหนกันคะ”

ฉินลี่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ คราวนี้เขาขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังของเบนท์ลีย์

เอ่ยว่า “ไปหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง”

ชีหรูอวี้แอบเบะปากเงียบๆ

กะแล้วเชียวว่าจะต้องรีบไปต่อรอบถัดไป

ชีหรูอวี้ขับรถออกจากสุ่ยอวี่ฮวาเฉิง

พอมองกระจกมองหลังเห็นฉินลี่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ตรงเบาะหลัง

ในใจก็โล่งอกขึ้นมาในที่สุด

ความบริสุทธิ์ของตนเอง…

รักษาไว้ได้แล้ว

ฉินลี่ไม่มาวุ่นวายกับเธอ ย่อมเป็นเรื่องที่เธอปรารถนาที่สุดอยู่แล้ว

ตลอดทางเธอจึงไม่ได้พูดจาอะไร และตั้งใจขับรถให้ทั้งเร็วทั้งนิ่ง

เพื่อให้ฉินลี่ได้นอนหลับสบายยิ่งขึ้น

--

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง ในที่สุดรถก็แล่นเข้าสู่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง

ชีหรูอวี้จอดรถเรียบร้อย ถึงได้ปลุกฉินลี่ให้ตื่น

ฉินลี่ลงจากรถแล้วบิดขี้เกียจ

เบนท์ลีย์มูลซานนี่นั่งสบายจริงๆ

หลับไปตื่นหนึ่งรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาจึงขึ้นลิฟต์มาถึงห้อง 1601

พอกดกริ่งหน้าห้อง

ไม่นานหยางซิงอวิ้นก็เปิดประตู

พอเห็นว่าเป็นฉินลี่ เธอก็ส่งเสียงร้องดีใจออกมาทันที แล้วโถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

ฉินลี่ยิ้มพลางกอดเธอเดินเข้ามาในห้อง

เขากวาดสายตามองดู เจิงโหรวไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น

จึงมองหยางซิงอวิ้นแล้วเอ่ยขึ้น “มา ให้ป๋าหอมทีซิ”

หยางซิงอวิ้นเงยหน้าส่งยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นจูบแสนหวานให้อย่างรู้ใจ

ทั้งสองจูบกันตั้งแต่หน้าประตูยาวไปจนถึงโซฟา

เมื่อได้สัมผัสปลายลิ้นอันนุ่มนวลและเรือนร่างเย้ายวนของยัยปีศาจน้อยตนนี้

ฉินลี่ก็รู้สึกเหมือนมีเปลวไฟกองหนึ่งกำลังลุกโชนอยู่ในกาย

เขากดยัยปีศาจน้อยลงบนโซฟา ยื่นมือออกไปหวังจะช่วยเธอถอดเสื้อผ้า

ทว่าหางตาเหลือบไปเห็นบางอย่างเข้าพอดี

หัวใจพลันกระตุกวูบอย่างแรง

เพราะในเวลานี้ เจิงโหรวกำลังยืนมองทั้งคู่ตาค้างอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอน

การกระทำของฉินลี่ชะงักกึก สีหน้าดูเก้อเขินขึ้นมาทันที

เขานึกว่าเธอไม่อยู่บ้านเสียอีก

แต่พอสายตาของเขากวาดผ่านชุดที่เจิงโหรวสวมใส่อยู่ในตอนนี้

เปลวไฟในใจพลันลุกโชนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ช่วงเช้าเจิงโหรวอยู่ช่วยบริษัทย้ายบ้านมาตลอด

พอบ่ายรู้สึกเหนื่อยล้าจึงนอนหลับพักผ่อนมาตลอดช่วงกลางวัน

เวลานี้เธอจึงสวมเพียงชุดนอนผ้าไหมตัวบาง

ฉินลี่จึงมองเห็นชุดชั้นในสีดำที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดนอนได้อย่างชัดเจน

ตอนแรกเจิงโหรวยังยืนมองพวกเขาทั้งสองคนอย่างตะลึงงัน

แต่พอสัมผัสได้ถึงสายตาเร่าร้อนของฉินลี่

เมื่อมองตามสายตาเขาลงมา ใบหน้าของเธอก็แดงซ่านขึ้นมาทันควัน

เธอถลึงตาใส่ฉินลี่ไปทีหนึ่ง แล้วรีบหันหลังกลับเข้าห้องนอนไปทันที

ทว่าเมื่อนึกได้ว่าหยางซิงอวิ้นอยู่ด้วย เธอจึงจงใจปิดประตูให้เบาที่สุด

หยางซิงอวิ้นที่อารมณ์กำลังเคลิบเคลิ้มเห็นฉินลี่หยุดชะงักไป จึงเอ่ยถาม “คนบ้า เป็นอะไรไปเหรอ”

ฉินลี่มองเธอแล้วกระซิบถาม “แม่เธอล่ะ”

หยางซิงอวิ้นได้ยินคำถามนั้นก็เบิกตากว้าง ราวกับได้สติขึ้นมาในพริบตา

เธอรีบลุกขึ้นมาจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย

“ฉันลืมไปเลย แม่ฉันอยู่บ้านนี่นา”

ฉินลี่: “…”

หยางซิงอวิ้นจัดเสื้อผ้าเสร็จ พอเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของฉินลี่ก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา

เธอโอบกอดเขาไว้แล้วกระซิบเสียงเบา “คนบ้า คืนนี้กลับไปแล้วฉันจะชดเชยให้นะ”

ฉินลี่บีบปลายจมูกของเธอ ยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเอ่ย “งั้นคืนนี้พวกเราไปหาโรงแรมม่านรูดธีมพิเศษพักกันดีกว่า”

หยางซิงอวิ้นหน้าแดงระเรื่อ เธอเคยได้ยินเพื่อนร่วมชั้นพูดถึงโรงแรมธีมพวกนี้มาบ้าง

จึงพอจะรู้เลาๆ ว่าข้างในมีอะไร

แต่เธอก็ยังพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

กับคนบ้าคนนี้ เธอไม่มีแรงต้านทานเลยจริงๆ

พอเห็นเธอพยักหน้า ฉินลี่ก็ลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอด้วยความเอ็นดู

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็แค่นั่งคุยสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง ไม่ได้มีเรื่องให้จุดไฟติดขึ้นมาอีก

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า เจิงโหรวถึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาจากห้องนอน

“ฉินลี่ เธอมาแล้วเหรอ”

ฉินลี่เห็นเธอทำเหมือนเพิ่งจะเจอเขา จึงเอ่ยทักทายตอบรับไปตามน้ำ

ทว่าสายตาของเขากลับกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเจิงโหรวอีกรอบ

รูปร่างของเจิงโหรวนั้น แค่เพียงแวบเดียวที่เห็นเมื่อครู่ ก็ประทับแน่นอยู่ในความทรงจำของเขาแล้ว

เจิงโหรวเห็นเขาจ้องมองตนเอง ก็ส่งสายตาเป็นเชิงเตือนและถลึงตาใส่เขาอีกรอบ ทว่าหัวใจกลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

หยางซิงอวิ้นเอ่ยขึ้นในตอนนี้ “แม่ เดี๋ยวหนูก็จะกลับแล้วนะ”

เจิงโหรวมองไปยังหยางซิงอวิ้นด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

“ไม่กินข้าวเย็นก่อนค่อยไปเหรอจ๊ะ”

หยางซิงอวิ้นครุ่นคิดแล้วเอ่ย “ไม่ดีกว่าจ้ะแม่ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวต้องเดินทางตอนมืดอีก”

เจิงโหรวได้ยินเธอว่าอย่างนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เมื่อเห็นว่าแม่ดูซึมไปเล็กน้อย หยางซิงอวิ้นจึงเข้าไปกอดเธอแล้วพูดยิ้มๆ “โธ่ แม่จ๋า เดี๋ยวหนูก็กลับมาหาบ่อยๆ ไง อยู่ใกล้กันแค่นี้อยากกลับมาเมื่อไรก็ง่ายนิดเดียว อีกอย่างเดี๋ยวก็ถึงวันหยุดแรงงานแล้วด้วย”

“ใช่แล้วครับคุณน้า ไว้คราวหน้ามาผมจะซื้อรถให้คุณน้าสักคัน ถึงตอนนั้นคุณน้าก็ขับไปหาซิงอวิ้นได้ตลอดเวลาเลยครับ” ฉินลี่เอ่ยเสริม

เพิ่งให้บ้านไปยังจะให้รถอีกเหรอ

เจิงโหรวส่งสายตาเปี่ยมความหมายลึกซึ้งมองเขาแวบหนึ่ง

เด็กหนุ่มคนนี้…

ช่างอันตรายต่อเธอเหลือเกิน