บทที่ 83 นักศึกษาฉิน พรสวรรค์ของคุณไม่เลวเลยนะ

กินอิ่มหนำสำราญแล้ว

ฉินลี่เป็นคนจ่ายเงิน ทั้งหมด 218 หยวน

ราคานี้สำหรับมื้อหม้อไฟถือว่ากำลังดีทีเดียว

พอจ่ายเงินเสร็จและเดินออกจากร้าน ทั้งสองคนก็ขึ้นรถอีกครั้ง

เป้าหมายย่อมต้องเป็นการกลับสุ่ยอวี่ฮวาเฉิง

ทว่าเพิ่งขึ้นรถ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นมาอีก

‘ติ๊ง! กินอาหารอร่อยกับสาวงามระดับท็อปหนึ่งครั้งสำเร็จ’

‘รางวัลระบบ: สุ่มหมุนวงล้อหนึ่งครั้ง’

‘ต้องการหมุนวงล้อเลยหรือไม่’

ได้หมุนวงล้ออีกแล้ว แค่ช่วงเช้าก็ได้รางวัลระบบไปถึงสองรอบ

ฉินลี่ฟินจนแทบตัวลอย

เขาสตาร์ตเครื่องยนต์ไปพลาง เลือก ‘ใช่’ ในใจไปพลาง

จากนั้นวงล้อรางวัลก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า

ฉินลี่เห็นวงล้อรางวัลแล้วก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เพราะเมื่อคราวก่อนตอนกินข้าวกับเจิงโหรวเขาก็ค้นพบแล้วว่า

ไอ้วงล้อรางวัลบ้านี่มันล็อกผลกันชัดๆ

‘เริ่มหมุนวงล้อรางวัล’

‘เงิน 10 ล้านหยวน…’

‘การ์ดทักษะหนึ่งใบ…’

‘ค่าสถานะโฮสต์ +1…’

‘การ์ดพิเศษหนึ่งใบ…’

‘บ้านหรูหนึ่งหลัง…’

‘รถหรูหนึ่งคัน…’

…

ของรางวัลเหล่านี้ไม่ต่างจากครั้งก่อนเลยแม้แต่น้อย

วงล้อเริ่มหมุนเคว้ง

และเพื่อเพิ่มความรู้สึกมีส่วนร่วมให้ฉินลี่ ยังต้องบังคับให้เขาสั่ง ‘หยุด’ อีกต่างหาก

ในที่สุด วงล้อรางวัลก็หยุดลงที่ช่อง ‘การ์ดทักษะหนึ่งใบ’

การ์ดทักษะคือการมอบทักษะให้กับตัวโฮสต์

ส่วนการ์ดพิเศษ เท่าที่ฉินลี่สังเกตมา ดูเหมือนจะมีไว้ใช้กับคนอื่นเท่านั้น

‘ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับการ์ดทักษะหนึ่งใบ’

‘กำลังสุ่มสร้างทักษะ’

‘ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับทักษะเล่นเปียโนระดับมืออาชีพ’

ว่าแล้วเชียว!

ฉินลี่หัวเราะหึๆ

ถ้าไม่ได้ล็อกผลไว้ล่วงหน้า ฉันยอมกินอาจมเลย เอ้า ให้สามตันด้วย

เพิ่งซื้อเปียโนมาหมาดๆ ก็ได้ทักษะเล่นเปียโนระดับมืออาชีพทันควัน

มีอะไรที่ล็อกผลได้โจ่งแจ้งกว่านี้อีกไหมเนี่ย

แต่เขาก็รู้ดีว่าระบบกำลังคอยซัพพอร์ตเขาอยู่

นิยามของ ‘ชีวิตสมบูรณ์แบบ’ ถูกระบบนี้ถ่ายทอดออกมาได้อย่างไร้ที่ติจริงๆ

จุดที่ฉินลี่อยากแซวมีแค่ไอ้วงล้อรางวัลนี่แหละ

ในเมื่อล็อกผลไว้แต่แรกแล้ว จะให้ฉันคอยสั่งหยุดหาพระแสงอะไร

ทำเอาตัวเองดูเหมือนคนโง่ชะมัด

--------------

พอกลับมาถึงสุ่ยอวี่ฮวาเฉิง

เพราะหยางอวี่เวยเคยมาแล้วรอบหนึ่ง จึงไม่ได้ตื่นตาตื่นใจกับบ้านหรูหลังนี้เหมือนครั้งแรก

แต่พอทิ้งตัวลงบนโซฟา เธอก็ยังรู้สึกผ่อนคลายสบายใจอยู่ดี

ที่นี่ดีกว่าห้องเช่ารูหนูของเธอตั้งเยอะแยะ

อย่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นสองด้านนี่

เวลาแดดดีๆ ได้นอนอาบแดดอุ่นๆ บนโซฟา มันช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน

หยางอวี่เวยนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา

ทรวดทรงเว้าโค้งเผยให้เห็นชัดเจน

ฉินลี่รินน้ำมาให้เธอแก้วหนึ่ง

เขาวางแก้วลงบนโต๊ะน้ำชา

“อาจารย์ครับ กินอิ่มแล้วนอนเลยระวังจะอ้วนเอานะ”

“ฉันไม่กลัวหรอก” หยางอวี่เวยมองเขาแล้วยิ้มตาหยี “อาจารย์น่ะเป็นพวกกินเท่าไรก็ไม่อ้วนย่ะ”

หลังจากได้คลุกคลีกันมาครึ่งวัน ท่าทีต่อต้านที่หยางอวี่เวยมีต่อฉินลี่ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

พอได้มาสุ่ยอวี่ฮวาเฉิงอีกครั้ง ก็ไม่มีความรู้สึกห่างเหินเหมือนคราวก่อนแล้ว

หยางอวี่เวยนอนอาบแดดอยู่บนโซฟาแบบนั้น โดยมีฉินลี่นั่งคุยเล่นเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ

รออยู่พักหนึ่ง คนงานขนส่งเปียโนของทางร้านก็มาถึง

ทว่าพวกเขาเข้าหมู่บ้านสุ่ยอวี่ฮวาเฉิงไม่ได้

รปภ. ตรงประตูทางเข้าจึงโทรหาฉินลี่ เมื่อได้รับอนุญาตแล้วถึงยอมปล่อยให้เข้ามา

พอยกเปียโนขึ้นมาถึงด้านบน

ฉินลี่ก็เปิดประตูต้อนรับพวกเขาเข้ามาในห้อง แล้วชี้จุดที่จะให้จัดวาง

ตำแหน่งที่เขาเลือกไว้ท้ายที่สุดก็คือห้องนั่งเล่น

เพราะห้องนั่งเล่นกว้างขวางมาก วิวก็ดี

วางเปียโนสักหลังยังมีพื้นที่เหลือเฟือ

พอจัดวางเปียโนและปรับเทียบเสียงเรียบร้อย

ฉินลี่ก็เดินไปส่งพนักงานออกไป

หยางอวี่เวยนั่งยิ้มหวานรออยู่หน้าเปียโนตั้งนานแล้ว

เพื่อให้สะดวกต่อการเรียน ฉินลี่จึงตั้งใจขอเก้าอี้เปียโนมาสองตัว

ฉินลี่เห็นสีหน้าตื่นเต้นหลงใหลของเธอ ก็รู้ว่าเธอรักเปียโนจนแทบจะอดใจลองเล่นไม่ไหว

เขาจึงพูดอย่างรู้ใจ “อาจารย์หยาง คุณเล่นสักเพลงให้ผมฟังหน่อยสิครับ”

“ได้สิ”

หยางอวี่เวยตอบตกลงทันที

จากนั้นเธอก็เปิดฝาครอบเปียโน แล้วเริ่มบรรเลงอย่างช้าๆ

เสียงดนตรีอันไพเราะกังวานก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น

ใต้ปลายนิ้วคือเปียโนระดับท็อปของโลก

เมื่อทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ ก็เห็นทิวทัศน์อันงดงามของสวนสาธารณะประชาชนอย่างเต็มตา

หยางอวี่เวยมองวิวทิวทัศน์ไป พลางบรรเลงเปียโนไป

ราวกับว่าจิตใจของเธอในยามนี้ปล่อยวางทุกสิ่ง ทั้งร่างโปร่งเบาและเบิกบานใจ

ความรู้สึกอันยอดเยี่ยมนี้ ชัดเจนยิ่งกว่าตอนที่เธอเล่นเปียโนอยู่ที่ร้านเสียอีก

กระทั่งบรรเลงจบเพลง

หยางอวี่เวยยังคงรู้สึกดื่มด่ำไม่รู้ลืม

แต่เธอก็ยังจำหน้าที่ของตัวเองได้

จึงหันไปมองฉินลี่ที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ “นักศึกษาฉิน พวกเรามาเริ่มเรียนเปียโนกันเถอะ”

ฉินลี่พยักหน้า

เขาลุกขึ้นมานั่งลงข้างกายเธอ

ทั้งสองคนนั่งชิดกันมาก ฉินลี่ได้กลิ่นน้ำหอมทรงเสน่ห์บนตัวเธออย่างชัดเจน

ร่างกายจึงสัมผัสกันอย่างเลี่ยงไม่ได้อยู่หลายครั้ง

แม้หยางอวี่เวยจะหน้าแดงอยู่บ้างในตอนแรก

แต่ก็เข้าใจดีว่าเรื่องแบบนี้คงเลี่ยงไม่ได้

สิ่งที่หยางอวี่เวยสอนเขาเป็นอย่างแรกคือการวางนิ้วสำหรับเล่นเปียโน

นี่คือพื้นฐานที่สุดของการเรียนเปียโน

แม้ฉินลี่จะมีทักษะเปียโนระดับมืออาชีพอยู่แล้ว แต่ในเวลานี้เขากลับแสร้งทำตัวเหมือนมือใหม่หัดขับ

หยางอวี่เวยใช้มือช่วยจับและปรับท่าทางการวางนิ้วของเขา

พอสัมผัสได้ถึงมือน้อยๆ ที่เนียนนุ่มเย็นสบายของหยางอวี่เวย

ฉินลี่ก็รู้สึกว่าเปียโนหลังนี้ซื้อมาได้คุ้มค่าจริงๆ

มันเกินคำว่าคุ้มไปไกลแล้วไม่ใช่หรือไง

เพื่อจะได้สัมผัสหยางอวี่เวยให้นานขึ้น ฉินลี่ไม่เพียงแสร้งทำเป็นมือใหม่เท่านั้น

แต่ยังแกล้งทำตัวเป็นมือใหม่ที่หัวช้าอีกต่างหาก

หยางอวี่เวยสอนการวางนิ้วให้เขาอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมง

หลังจากฉินลี่ฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวจนหนำใจแล้ว ถึงค่อยทำทีเป็นว่าเริ่มทำเป็นแล้ว

หยางอวี่เวยเห็นเขาใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ทำได้ แถมการขยับนิ้วยังคล่องแคล่วเป็นพิเศษ ก็รู้สึกพึงพอใจมาก

“นักศึกษาฉิน พรสวรรค์ของคุณไม่เลวเลยนะ”

ฉินลี่: “…”

นี่เรียกว่าแค่ไม่เลวเหรอ

พับผ่าสิ เมื่อกี้ฉันเอาเปรียบน้อยไปหรือเปล่าเนี่ย

จากนั้นหยางอวี่เวยก็สอนเรื่องทฤษฎีโน้ตเพลงให้เขาต่อ

รวมถึงตำแหน่งของคีย์เปียโนด้วย

แม้ฉินลี่จะเข้าใจทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว แต่ก็ยังตั้งใจฟังอย่างกระตือรือร้น

นานๆ ทีจะแกล้งถามขึ้นมาสักคำสองคำ

การสอนครั้งนี้ลากยาวไปจนถึงบ่ายสามโมงกว่า

หยางอวี่เวยพอใจกับท่าทีใฝ่เรียนรู้ของเขามาก

กำแพงความระแวดระวังที่มีต่อเขาลดฮวบลงจนแทบไม่เหลือ

คนเขาตั้งอกตั้งใจเรียนขนาดนี้ จะมองว่าไม่ได้อยากเรียนเปียโนจริงๆ ได้ยังไง

ต่อให้แกล้งทำเพื่อจะจีบเธอ มันจะไม่อดทนใจเย็นเกินไปหน่อยเหรอ

แต่ก็ต้องขออภัยด้วย

เพราะฉินลี่น่ะใจเย็นได้ขนาดนั้นจริงๆ

ไม่เพียงแค่ใจเย็น แต่เขายังสนุกสนานเพลิดเพลินจนแทบไม่อยากเลิกด้วยซ้ำ

พอเห็นว่าเกือบจะบ่ายสามโมงครึ่งแล้ว ฉินลี่จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น “อาจารย์หยาง พักสักหน่อยเถอะครับ”

หยางอวี่เวยพยักหน้า นั่งนานขนาดนี้ก็เริ่มเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวอยู่เหมือนกัน

เธอจึงทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่นุ่มสบายนั้นอีกครั้ง

โซฟาตัวนี้มันน่านอนชะมัด

ฉินลี่รินน้ำมาให้อีกแก้ว แล้วเอ่ยว่า “อาจารย์หยาง ผมมีเรื่องอยากปรึกษาคุณหน่อยครับ”

ได้ยินดังนั้น หยางอวี่เวยก็ตอบเสียงเนือยๆ “หืม ว่ามาสิคะ”

ฉินลี่พูดขึ้น “อาจารย์หยาง คุณก็รู้นี่ครับว่าผมยังเป็นนักศึกษาอยู่ เวลาส่วนใหญ่ก็ต้องนอนที่หอพัก”

พูดพลางฉินลี่ก็ผายมือไปรอบบ้านหลังนี้ แล้วเอ่ยต่อ “เพราะงั้นผมแทบไม่ได้มาอยู่ที่นี่เลย สู้คุณย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอครับ เวลาผมว่างจะได้แวะมาเรียนเปียโน แล้วคุณก็จะได้ช่วยผมดูแลพวกต้นไม้ใบหญ้าบนดาดฟ้าไปด้วยเลย”

เรื่องเอาต้นไม้ใบหญ้ามาเป็นข้ออ้าง ฉินลี่วางแผนเอาไว้ตั้งนานแล้ว

ตั้งแต่เห็นกระถางดอกไม้ที่ห้องเช่าของหยางอวี่เวย เขาก็รู้ทันทีว่าเธอชอบต้นไม้พวกนี้มากแค่ไหน

พอหยางอวี่เวยได้ยินก็เริ่มลังเลอยู่บ้าง หนึ่งคือเธอชอบต้นไม้ใบหญ้าเป็นทุนเดิม สองคือเธอรู้สึกหลงใหลช่วงเวลาที่ได้นั่งเล่นเปียโนอยู่ที่นี่มากจริงๆ

ทว่าหลังจากคิดใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน เธอกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

หากเธอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่จริงๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉินลี่คงยากที่จะอธิบายให้บริสุทธิ์ใจได้อีกต่อไป