บทที่ 82 หม้อไฟต่งเซียนเซิน

เสียงเปียโนอันไพเราะยังคงก้องกังวาน

หยางอวี่เวยในเวลานี้ราวกับปล่อยวางทุกสิ่ง ดำดิ่งสู่โลกแห่งเสียงดนตรีอย่างสมบูรณ์

การได้นั่งอยู่หน้าเปียโนทำให้เธอดูเหมือนได้รับจิตวิญญาณใหม่อีกครั้ง

มีชีวิตชีวาและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันเปล่งประกาย

ฉินลี่ยืนมองภาพนี้อยู่ด้านข้าง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม

นี่สิถึงจะเป็นอาจารย์สาวคนเดียวกับที่เขาได้พบในครั้งแรก

มั่นใจ และเซ็กซี่

ไม่ใช่คนที่ดูหมดอาลัยตายอยาก ไร้ชีวิตชีวาอย่างเมื่อเช้านี้

เมื่อบทเพลงจบลง

หยางอวี่เวยลูบไล้ลิ่มนิ้วขาวดำด้วยความรักและผูกพันอย่างยิ่ง

ด้วยฐานะทางบ้านของเธอ ไม่มีทางซื้อเปียโนที่ดีขนาดนี้ได้เลย

เปียโนของสไตน์เวย์ ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียง คุณภาพเสียง หรือสัมผัสความสบายตอนเล่น ล้วนเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา

ฉินลี่มองออกว่าเธอชอบมากแค่ไหน

เขาจึงหันไปพูดกับพนักงานขายที่อยู่ข้างๆ “เอาหลังนี้แหละครับ เท่าไรหรือครับ”

พนักงานขายเห็นฉินลี่ตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้ก็ตื่นเต้นดีใจ “คุณผู้ชายครับ แกรนด์เปียโนสไตน์เวย์โมเดล ดี ตัวนี้ เครื่องศูนย์ในประเทศราคาอยู่ที่หนึ่งล้านหกแสนห้าหมื่นหยวนครับ แต่เดี๋ยวผมจะลองช่วยขอส่วนลดจากผู้จัดการให้นะครับ”

หนึ่งล้านหกแสนห้าหมื่นหยวน!

หยางอวี่เวยได้ยินแล้วถึงกับอ้าปากค้าง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเปียโนของสไตน์เวย์ราคาสูงลิ่ว

แต่ก็ไม่คิดว่าราคาจะสูงเกินกว่าที่เธอจะเอื้อมถึงได้ขนาดนี้

ฉินลี่พยักหน้าพลางกล่าว “อืม ลองไปถามดูครับ”

แม้เขาจะไม่สนใจเงินล้านกว่าหยวน แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ มีส่วนลดแล้วทำไมจะไม่เอาล่ะ

พนักงานขายพยักหน้ารับแล้วรีบเดินกึ่งวิ่งออกไปทันที

เมื่อเห็นพนักงานเดินไปแล้ว ฉินลี่จึงแกล้งถามขึ้นว่า “อาจารย์หยาง เปียโนหลังนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ”

“รู้สึกยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ” หยางอวี่เวยพูดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะลังเลเล็กน้อยแล้วเสริมขึ้น “แต่ว่าราคานี้มัน…”

“เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหาครับ” ฉินลี่ยิ้มพลางกล่าว “ขอแค่เปียโนถูกใจก็พอแล้ว”

หยางอวี่เวยค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง มีแค่นายนั่นแหละที่คิดว่าราคานี้ไม่ใช่ปัญหา

ไม่นานนัก พนักงานขายก็เดินกลับมา

“คุณผู้ชายครับ ผู้จัดการของเราบอกว่าเปียโนหลังนี้ลดให้ได้สุดๆ ที่หนึ่งล้านหกแสนหยวนครับ แต่ทางเราจะแถมชุดอุปกรณ์ดูแลรักษาเปียโนให้ พร้อมทั้งรับผิดชอบค่าบริการจัดส่งให้ด้วยครับ”

เอาเถอะ!

ถูกลงห้าหมื่นหยวนก็ยังดีกว่าไม่ลด

ฉินลี่หยิบบัตรธนาคารส่งให้อย่างสบายๆ

เมื่อพนักงานรูดบัตรเสร็จเรียบร้อย ฉินลี่ก็ทิ้งที่อยู่ของสุ่ยอวี่ฮวาเฉิงและเบอร์ติดต่อของตัวเองไว้

แถมยังกำชับว่าถ้าเป็นไปได้ให้รีบจัดส่งไปตอนเที่ยงนี้เลย

พอเห็นพนักงานขายพยักหน้ารับคำ ฉินลี่ถึงได้พาหยางอวี่เวยเดินออกจากร้านเปียโนด้วยความพอใจ

ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูร้าน เสียงของระบบก็ดังขึ้น

‘ติ๊ง! โฮสต์มียอดใช้จ่าย 1,600,000 ภายในหนึ่งชั่วโมง ต้องการใช้การ์ดช้อปคืนเงินหรือไม่’

ฉินลี่เลือกตอบตกลงในใจเงียบๆ

‘ติ๊ง! โฮสต์มียอดใช้จ่าย 1,600,000 ภายในหนึ่งชั่วโมง การใช้การ์ดช้อปคืนเงินจะมีผลคืนเงินทวีคูณกับยอด 1,000,000’

‘สุ่มจำนวนเท่าเสร็จสิ้น ทวีคูณ: 35 เท่า’

‘ระบบได้โอนเงินจำนวน 35,000,000 เข้าสู่บัญชีธนาคารไปรษณีย์หมายเลขลงท้าย 6690 ของโฮสต์แล้ว โปรดตรวจสอบ’

‘คำเตือนจากระบบ: แหล่งที่มาของเงินทุนทั้งหมดถูกต้องตามกฎหมาย สามารถใช้จ่ายได้อย่างสบายใจ’

สามสิบห้าล้านหยวน!

เทียบกับสองครั้งก่อนหน้าแล้วถือว่าน้อยลงไปบ้าง

แต่ฉินลี่ก็พอใจแล้ว

ได้เปียโนสไตน์เวย์มาฟรีๆ หลังหนึ่ง แถมยังฟันกำไรเข้ากระเป๋าอีกตั้งสามสิบกว่าล้าน

ยังมีอะไรให้ไม่พอใจอีกล่ะ

ตอนนี้ยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคารของเขากลับมาแตะเกือบเจ็ดสิบล้านหยวนอีกครั้ง

เป้าหมายเล็กๆ อีกก้าวใกล้จะสำเร็จแล้ว

ทั้งสองคนขึ้นมาบนรถ ฉินลี่ก้มดูเวลา

เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว

ฉินลี่หันไปมองเธอแล้วพูดว่า “อาจารย์หยาง พวกเราไปหาอะไรกินข้างนอกกันก่อนเถอะ พอกลับไปร้านเปียโนคงเอาของไปส่งพอดี”

หยางอวี่เวยพยักหน้า ตอนนี้อารมณ์ของเธอดีมากจริงๆ

พอคิดว่าหลังจากนี้จะได้เล่นเปียโนดีๆ แบบนั้นเป็นประจำ เธอก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

“อาจารย์หยาง มีร้านแนะนำไหมครับ” ฉินลี่ถาม

หยางอวี่เวยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามกลับ “นักศึกษาฉิน กินเผ็ดได้ไหมคะ”

ฉินลี่: “…”

นี่มันคำถามเดียวกับที่ฉันเคยถามถังซูหานเลยไม่ใช่หรือไง

คงไม่ใช่ว่าจะพาฉันไปกินหมาล่าทั่งอีกคนหรอกนะ

ฉินลี่พยักหน้า เขาไม่เพียงแต่กินเผ็ดได้ แต่ยังชอบกินเผ็ดมากด้วยซ้ำ

หยางอวี่เวยยิ้มพลางพูดว่า “งั้นพวกเราไปกินหม้อไฟกันดีไหมคะ ฉันรู้จักร้านหม้อไฟน้ำมันวัวร้านหนึ่ง รสชาติดีมากเลยค่ะ”

“ได้ครับ ชื่อร้านอะไร เดี๋ยวผมเปิดเนวิเกเตอร์นำทางไป” ฉินลี่ถาม

หยางอวี่เวยตอบออกมาทันที “ร้านหม้อไฟต่งเซียนเซินค่ะ”

ฉินลี่เริ่มตั้งค่าเนวิเกเตอร์ จากนั้นก็ขับรถตรงดิ่งไปยังร้านหม้อไฟทันที

ร้านหม้อไฟต่งเซียนเซินอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยจินเจียงเท่าไรนัก

ก็นั่นแหละ หยางอวี่เวยเพิ่งมาอยู่จินเจียงได้ไม่นาน คงยังไม่เคยไปไหนไกลๆ

ตอนที่ทั้งคู่ไปถึงร้านก็ยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงครึ่งดี

อีกทั้งยังเป็นช่วงเที่ยง ลูกค้าในร้านหม้อไฟจึงยังมีไม่มากนัก

ฉินลี่เลือกที่นั่งริมหน้าต่างที่ค่อนข้างเงียบสงบ

เขาเลื่อนเก้าอี้ให้หยางอวี่เวย จากนั้นก็นำกระเป๋าของเธอไปวางไว้ด้านข้าง

เมื่อครู่นี้เขาเป็นฝ่ายอาสาช่วยหยางอวี่เวยถือกระเป๋าเอง

เรื่องมีปฏิภาณไหวพริบเวลาพาผู้หญิงออกมาข้างนอกนั้น เขามีติดตัวอยู่แล้ว

พนักงานนำเมนูมาให้ ฉินลี่ส่งต่อให้หยางอวี่เวยทันที

พอเธอสั่งของโปรดเสร็จ ฉินลี่ก็สั่งเนื้อวัวและเนื้อหมูสไลซ์เพิ่มไปอีกหลายจาน พร้อมด้วยผ้าขี้ริ้ววัวของโปรดของเขา

เขาเชื่อเสมอมาว่า การกินหม้อไฟก็เพื่อกินเนื้อเน้นๆ

กินแต่ผักมันจะไปอร่อยอะไร

ไม่นานนัก วัตถุดิบทั้งหมดก็ถูกพนักงานทยอยเข็นมาเสิร์ฟด้วยรถเข็นคันเล็ก

พอน้ำซุปเดือด ทั้งสองก็แทบจะรอไม่ไหว รีบเทอาหารลงหม้อทันที

เมื่อเห็นว่าหยางอวี่เวยอารมณ์ดี

ฉินลี่ก็เอ่ยแซวขึ้นว่า “อาจารย์หยาง คุณยิ้มบ่อยๆ แล้วดูมีเสน่ห์กว่าเดิมเยอะเลยนะครับ”

หยางอวี่เวยย่นจมูกใส่เขาพร้อมรอยยิ้ม

“นักศึกษาฉิน เธอเริ่มไม่ซื่ออีกแล้วนะ”

ฉินลี่ยิ้มตอบ “ผมแค่พูดความจริงครับ”

จากนั้นฉินลี่กะเวลาว่าน่าจะได้ที่แล้ว จึงใช้ตะเกียบคีบเนื้อหมูสไลซ์ชิ้นหนึ่งใส่ลงในถ้วยของเธอ

“ขอบคุณค่ะ”

หยางอวี่เวยพูดเสียงหวานอย่างอารมณ์ดี ใช้ตะเกียบคีบเนื้อหมูจุ่มน้ำจิ้มแล้วส่งเข้าปาก

ฉินลี่คีบให้เธอแค่ชิ้นเดียว แต่ตัวเองกลับยังไม่ยอมแตะต้อง

สายตาคู่คมจับจ้องไปที่หยางอวี่เวยตาไม่กะพริบ

หยางอวี่เวยเห็นเขาเอาแต่มองเธอโดยไม่ยอมขยับตะเกียบ ใบหน้าก็เริ่มซับสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อย

“เธอก็กินสิ มาจ้องฉันกินทำไมกันคะ”

ฉินลี่พยักหน้าพลางพูดว่า “ผมแค่ดูว่าสุกหรือยังน่ะครับ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะสุกแล้วจริงๆ”

หยางอวี่เวยค้อนขวับใส่เขาด้วยความเคือง

นี่แอบเอาเธอเป็นหนูลองยาดูว่าเนื้อสุกหรือยังงั้นเหรอ

“คนบ้า!”

ฉินลี่หัวเราะร่า จากนั้นก็เริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้า

เนื้อสัตว์และผักจานแล้วจานเล่าถูกเทลงหม้อ แล้วก็ทยอยหายเข้าไปในท้องของคนทั้งคู่

ร้านหม้อไฟแห่งนี้รสชาติดีสมคำร่ำลือจริงๆ

ทั้งผักทั้งเนื้อสดใหม่ทีเดียว

ทั้งสองคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อยและเพลิดเพลินใจ

ฉินลี่เห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผากของเธอ จึงหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาช่วยซับเหงื่อให้อย่างแผ่วเบา

พอเห็นเขาช่วยเช็ดเหงื่อให้ มือที่ถือตะเกียบของหยางอวี่เวยก็ชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มสองข้างแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

แต่ฉินลี่กลับทำตัวเป็นธรรมชาติสุดๆ พอเช็ดเหงื่อให้เธอเสร็จก็ยังพูดจาหน้าตาเฉยออกมาอีกว่า “อย่ามัวแต่เหม่อสิครับ รีบกินเข้า เราต้องกินให้หมดนะ จะได้ไม่เหลือทิ้งให้เสียของ”

“อ๋อ…อื้อ”

หยางอวี่เวยพยักหน้าหงึกๆ แล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ

ฉินลี่แอบหัวเราะชอบใจในใจ

พอกินเสร็จ ฉินลี่ก็รู้สึกแน่นท้องจนแทบขยับไม่ไหวอีกรอบ

เมื่อเช้าก็กินไปสองมื้อ มื้อเที่ยงยังจัดหนักขนาดนี้อีก

เขาเริ่มกังวลแล้วว่าตัวเองจะอ้วนขึ้นไหม

ฉินลี่หนุ่มหล่อขั้นเทพคนนี้จะกลายร่างเป็นฉินลี่ไอ้อ้วนพุงพลุ้ยหรือเปล่าเนี่ย

--